Curtiss Condor CO Transport

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Curtiss Condor CO Transport
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Curtiss Aeroplane and Motor Company
Typ samolot pasażerski
Konstrukcja mieszana, kryta płótnem
Załoga 3
Dane techniczne
Napęd 2 × Curtiss GV-1570
Moc 625 KM
Wymiary
Rozpiętość 27,93 m
Długość 17,52/16,94 m
Wysokość 4,94 m
Powierzchnia nośna 140 m²
Masa
Własna 5636 kg
Użyteczna 8119 kg
Osiągi
Prędkość maks. 233 km/h
Prędkość przelotowa 201 km/h
Pułap praktyczny 5200 m
Dane operacyjne
Liczba miejsc
18
Użytkownicy
użytkownicy cywilni

Curtiss Condor CO Transport (Condor 18) – amerykański samolot pasażerski z początku lat 30. XX wieku, cywilna wersja ciężkiego bombowca Curtiss B-2 Condor.

Historia[edytuj]

W 1928 roku zakłady Curtiss Aeroplane and Motor Company, gdzie wcześniej zaprojektowano ciężki bombowiec Curtiss B-2 Condor, otrzymały pozwolenie od United States Army Air Corps na wykorzystanie planów bombowca w celu zaprojektowania samolotu pasażerskiego[1]. Samolot otrzymał wewnętrzne oznaczenie firmy Model 53, ale sprzedawany był pod nazwami Condor CO Transport i Condor 18 (liczba 18 oznaczała maksymalną ilość pasażerów)[1].

Pierwsze trzy condory powstały jako niewiele zmodyfikowane bombowce - kadłub samolotu został przedłużony przed i za skrzydłami, umieszczono w nim miejsca siedzące dla 18 pasażerów, a zamknięty kokpit został przesunięty na dziób samolotu[1]. Gondole silnikowe były prawie takie same jak w bombowcu, zostały tylko zasłonięte umieszczone w nich stanowiska strzeleckie[1]. Samoloty zostały oficjalnie certyfikowane do użycia na rynku cywilnym w sierpniu 1929 roku[1].

Druga seria trzech samolotów różniła się znacznie od trzech pierwszych maszyn - ich kadłuby były krótsze o dwie story (60 cm), obydwa płaty (nie tylko dolny) miały wznios, powiększono poziome i pionowe płaszczyzny sterowe, gondole silnikowe miały konstrukcję półskorupową i znacznie doskonalszy aerodynamicznie kształt[2].

Condory nie zdobyły popularności na rynku cywilnym, ówczesne linie lotnicze wolały używać sprawdzonych jednopłatowych i trzysilnikowych samolotów Ford Trimotor i Fokker F.10 - jedyną przewagę jaką oferował condor była większa liczba przewożonych pasażerów, ale ta opcja nie interesowała linii lotniczych[3]. Linia Transcontinental Air Transport przetestowała dwie maszyny na kilku trasach, ale nie zdecydowała się na ich zakup[3]. Curtiss przechowywał niesprzedane maszyny w hangarach w Garden City, zostały one ostatecznie sprzedane ze stratą pomiędzy styczniem 1931 i lipcem 1932 roku do Eastern Air Transport[3], gdzie były używane do 1934 roku. Przed sprzedażą maszyny zostały poważnie przebudowane w warsztatach firmy w Saint Louis[3].

Po ich wycofaniu z użycia przez poprzedniego właściciela, cztery maszyny zostały zakupione przez słynnego pilota Clarence'a Chamberlina pomiędzy lipcem 1935 i kwietniem 1936 roku[3]. Chamberlain ponownie zmodyfikował maszyny, usunął z nich luksusowa wnętrza i wyposażenie zwiększając przy tym ilość miejsc siedzących[3]. Tak przebudowane maszyny używane były w objazdowych pokazach lotniczych (barnstorming) na terenie Stanów Zjednoczonych do krótkich lotów widokowych[3].

Przypisy

  1. a b c d e Bowers 1979 ↓, s. 215.
  2. Bowers 1979 ↓, s. 216.
  3. a b c d e f g Bowers 1979 ↓, s. 217.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]