Czesław Pieniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Pieniak
Henryk Nowacki,
Stefan Kornatko

Bór, Mak
Ilustracja
Czesław Pieniak (ze zbiorów NAC)
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 24 września 1918
Chmielew (powiat sokołowski)
Data i miejsce śmierci 29 lutego 1964
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1939–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki Ośrodek Zapasowy Łączności, 10 Brygada Kawalerii Pancernej (PSZ), 1 Samodzielna Brygada Spadochronowa, Oddział V Łączności sztabu KG AK
Stanowiska dowódca plutonu, zastępca dowódcy kompanii, dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)
Grób Czesława Pieniaka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Czesław Pieniak vel Henryk Nowacki vel Stefan Kornatko, pseud.: „Bór”, „Mak” (ur. 24 września 1918 w Chmielewie, zm. 29 lutego 1964 w Warszawie) – podoficer Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, porucznik łączności, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Prywatnego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza Towarzystwa Salezjańskiego w Sokołowie Podlaskim zdał tam maturę w 1938 roku. W latach 1938–1939 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu.

We wrześniu 1939 roku służył w 5 Batalionie Telegraficznym Ośrodka Zapasowego Łączności. Przekroczył granicę polsko-węgierską 20 września 1939 roku. Był internowany na Węgrzech. W kwietniu 1940 roku dotarł do Francji, gdzie został skierowany do szwadronu łączności 10 Brygady Kawalerii Pancernej. W czerwcu 1940 roku dostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył kolejno w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej i 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.

Po konspiracyjnym przeszkoleniu w zakresie łączności radiowej i dywersji został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 19 na 20 lutego 1943 roku w ramach operacji „Spokeshave” dowodzonej przez kpt. naw. Mieczysława Kuźmickiego (zrzut na placówkę „Pies” położoną 13 km na południowy zachód od Odrzywołu, w okolicy wsi Radzice). Po aklimatyzacji dostał w marcu 1943 roku przydział do kompanii „Kram” batalionu „Iskry” działającego w strukturze Oddziału V Łączności sztabu Komendy Głównej AK na stanowisko zastępcy dowódcy kompanii (od maja był dowódcą tej kompanii). Był odpowiedzialny m.in. za pracę i bezpieczeństwo radiostacji, ponadto za szkolenie kompanii radiołączności Komendy Okręgu Warszawskiego AK, zorganizował łączność radiową bazy krakowskiej, zorganizował i zrealizował zniszczenie niemieckiego pościgu radiowego w zasadzce Pruszkowie (10 maja 1944 roku).

Od lipca 1944 roku był dówódcą kompanii radiołączności Okręgu Warszawskiego, która została zintegrowana z kompanią „Kram”.

W czasie powstania warszawskiego służył przy sztabie Komendy Okręgu. Nadawał z hotelu „Victoria” i gmachu PKO. 15 września ochotniczo podjął się zadania dotarcia do wojsk radzieckich stojących po prawej stronie Wisły w celu nawiązania bezpośredniej łączności radiowej z dowództwem powstania. 19 września 1944 roku dotarł do dowódcy 9 Zaodrzańskiego pułku piechoty 1 Armii Wojska Polskiego. Został skierowany do szefostwa łączności sztabu dowództwa 1 Armii. 24 września nawiązał kontakt z powstańcami zaś 25 września został aresztowany przez kontrwywiad 1 Armii i więziony do upadku powstania. 6 października został ponownie aresztowany i w listopadzie wywieziony do ZSRR. Przebywał w łagrze Borowicze, później pracował niewolniczo w kopalni na Uralu. 16 listopada 1947 roku wrócił do Polski. Później był prześladowany i aresztowany przez UB.

Pracował kolejno jako: komiwojażer w fabryce „Biały Kruk” (1948), przedstawiciel firmy „Lantochemia” (1948–1949), kierownik referatu w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Sokołowie Podlaskim (1949–1951), technik budowlany w Przedsiębiorstwie Projektowania Budownictwa Miejskiego „Miastoprojekt” (1951–?), w Spółdzielni Pracy Dokumentacji Technicznej w Świdrze (1957–1958), brygadzista w Wojewódzkiej Spółdzielni Pracy Usług Technicznych (1959–?).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Czesław Pieniak był synem Józefa, rolnika, i Bronisławy z domu Adamskiej. Ożenił się w 1949 roku z Sabiną Ekstein (ur. w 1920 roku), sanitariuszką AK. Mieli 2 dzieci: Urszulę (ur. w 1950 roku) i Grzegorza (ur. w 1955 roku).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]