Czuwacz słowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czuwacz słowacki
Cuvac 1.jpg
Slovenský čuvač
Inne nazwy Czuwacz[1],
slovak cuvac,
slovakian chuvach,
owczarek słowacki
pies pasterski słowacki[1]
Kraj patronacki Słowacja
Kraj pochodzenia Słowacja[2]
Wymiary
Wysokość 59–65 cm (suki),
62–70 cm (pies)[2]
Masa 31–37 kg (suki),
36–44 kg (pies)
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 142
UKC Grupa 2 – Guardian Dog (wzorzec wg FCI)
Wzorce rasy
FCI
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Czuwacz słowacki (oryg. slovenský čuvač) – rasa psa pochodząca ze Słowacji, zaliczana do psów pasterskich. Podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z gór Słowacji, gdzie był hodowany od stuleci. Po pierwszej wojnie światowej podjęta została hodowla w czystości rasy[1]. Czuwacz słowacki jest blisko spokrewniony z węgierskim kuwaszem i z owczarkiem podhalańskim, do tego stopnia, że nawet wytrawni i doświadczeni sędziowie mają problemy z rozróżnieniem owczarka i czuwacza. Wzorzec do rejestracji zgłoszony został w 1964 roku[3]. W stosunku do owczarka podhalańskiego na ogół posiada nieco delikatniejszą, bardziej puszystą sierść, z mniejszą ilością beżowych lub kremowych przebarwień, nie jest to jednak ścisła reguła. Pierwotnie na Słowacji psy tej rasy nazywano tatrzańskim czuwaczem jednak, aby nie mylono jej z tatrzańskim owczarkiem podhalańskim, na zebraniu delegatów w Pradze FCI przyjęła w 1965[1] r. nazwę Slovenský Čuvač pol. czuwacz słowacki. Rasa została zaliczona do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie białe i biało kremowe, włos średnio długi, lekko falujący. Ulega bardzo łatwemu oczyszczeniu z zabrudzenia.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies wymaga konsekwentnego i doświadczonego podejścia. Ma silny instynkt przywódczy.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies stróżujący i pasterski.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Źle znosi upały, jest lepiej przystosowany do surowszych i zimniejszych warunków pogodowych. Trzymany na terenach nizinnych często choruje na zwyrodnienie stawów (zwłaszcza dysplazja stawu biodrowego).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 D. Najmanova, Z. Humpal: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987.
  2. 2,0 2,1 2,2 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 42.
  3. J. Novotny J. Najman: Psy rasowe. s. 50.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • J. Novotny J. Najman: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 270. ISBN 83-7073-122-8.