Welsh Corgi Pembroke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Welsh Corgi Pembroke
Pembroke Welsh Corgi 600.jpg
Welsh Corgi Pembroke
Inne nazwy Pembroke
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Walia
Wymiary
Wysokość 25-30 cm
Masa 12 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1, Wzorzec 39
AKC Herding
ANKC Group 5 – Working Dogs
CKC Group 7 – Herding Dogs
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 6 – Herding Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC
Pies rasy Welsh Corgi Pembroke o umaszczeniu rudym z białymi znaczeniami.

Welsh corgi pembroke – jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ jamnikowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Krótki rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa wyhodowana w Walii. Jej pochodzenie jest kwestią sporną: najczęściej przyjmuje się, że przodkami psów tej rasy były vallhundy, sprowadzone do Walii w IX wieku przez wikingów. W myśl alternatywnej teorii welsh corgi pembroke miałby się wywodzić od psów flamandzkich tkaczy, przybyłych do Walii około X wieku. Pierwsze zapiski na temat psów, które można uznać za protoplastów rasy, znajdują się w Kodeksie Walijskim króla Howella Dha (920 r.). Słowo "corgi" w języku celtyckim oznacza psa. Bardzo podobną, nieco starszą rasą jest welsh corgi cardigan.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Psy te wykorzystywane są jako psy pasterskie i zaganiające bydło. Coraz częściej są to psy towarzyszące.

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Welsh corgi pembroke jest przyjaźnie nastawiony wobec ludzi, kontaktowy, pogodny, pojętny, stanowczy i czujny. Choć osiąga niewielkie rozmiary i może mieszkać w małym mieszkaniu, jest aktywny i należy zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu na świeżym powietrzu. Pies rodzinny, bardzo wierny, skory do wspólnych zabaw oraz akceptujący dzieci w każdym wieku. Wobec niemowląt jest wyjątkowo delikatny, starsze dzieci i dorośli mogą jednak paść ofiarą typowego dla rasy nawyku podszczypywania łydek. Jest to dziedzictwo przeszłości: w ten sposób corgi pasące bydło dyscyplinowały stado. Choć podszczypywanie może być denerwujące i bolesne, nie należy go traktować jako sygnału alarmującego: corgi nie jest psem agresywnym[3]. Może jednak nie tolerować innych psów.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości pies o krótkich nogach. W odróżnieniu od Cardigana uszy ma mniejsze i ruchliwe, także zaokrąglone.

  • Szyja: muskularna, dobrze rozwinięta.
  • Tułów: długi i mocny; klatka piersiowa szeroka i głęboka; linia grzbietu prosta.
  • Ogon: osadzony na linii grzbietu, dużo krótszy niż u cardigana.
  • Głowa: lisia w kształcie; między uszami czaszka jest dosyć szeroka i płaska; stop średnio zaznaczony; kufa zwęża się lekko ku końcowi; nos czarny.
  • Oczy: brązowe, nigdy wyłupiaste.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Rude, śniade, płowe lub czarne podpalane, jednolite lub z białymi znaczeniami na nogach, klatce piersiowej, szyi i głowie.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej typowe dla rasy dolegliwości to wrodzony postępujący zanik siatkówki (PRA), problemy z dyskami międzykręgowymi i choroby spowodowane otyłością, na którą corgi jest podatny. Pielęgnacja szaty nie jest skomplikowana i najczęściej sprowadza się do regularnego szczotkowania.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce rasa coraz częściej spotykana.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Miłośniczką rasy jest królowa brytyjska Elżbieta II, która pierwszego welsh corgi pembroke otrzymała w prezencie jeszcze jako dziecko[4]. Z czasem zaczęła utrzymywać liczną sforę, co przyczyniło się do zwiększenia popularności rasy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 53.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 75.
  3. Welsh Corgi Pembroke - rasy psów - psy.pl, Wszystko, co warto wiedzieć o psach [dostęp 2019-04-16] (pol.).
  4. Alderton D., Wybierz psa dla siebie, s. 54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alderton D., Wybierz psa dla siebie. Warszawa: Muza SA, 2011, ISBN 978-83-7495-982-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Izabela Przeczek: Psy rasowe: pochodzenie, rasy, zachowania. Warszawa: Wydawnictwo SBM, 2016. ​ISBN 978-83-8059-273-5​.
  • Bonnie Wilcox, Chris Walkowicz: Atlas ras psów świata. Warszawa: Muza SA, 1997. ​ISBN 83-7079-617-6​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]