Domanice (powiat wrocławski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Domanice
wieś
Ilustracja
Panorama wsi z widocznymi wieżami - kościelną oraz pałacową
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Mietków
Liczba ludności (III 2011) 430[1]
Strefa numeracyjna 71
Tablice rejestracyjne DWR
SIMC 0877039
Położenie na mapie gminy Mietków
Mapa konturowa gminy Mietków, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Domanice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Domanice”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Domanice”
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa konturowa powiatu wrocławskiego, blisko lewej krawiędzi na dole znajduje się punkt z opisem „Domanice”
Ziemia50°56′25″N 16°35′29″E/50,940278 16,591389

Domanice (niem. Domantz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Mietków.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945–1954 siedziba gminy Domanice. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wrocławskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Położone w pobliżu sztuczne Jezioro Mietkowskie bywa niekiedy nazywane Jeziorem Domanickim.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyły 430 mieszkańców[1]. Są drugą co do wielkości miejscowością gminy Mietków.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości w formie Demano pochodzi z 1193 roku. Nazwa była później notowana także w formach Dmanz (1223), Domanz (1247), Dmanc (1250), Damanz (1251), Domancz (1317), Domantz (1318), Domantz (1334), Domantze (1499), Domantz (1560), Domanze (1650), Domantze (1743), Domanze (1845), Domanze, Domanice (1941)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XIII wieku własność rycerska z zamkiem na wzgórzu nad Bystrzycą. Po 1945 we wsi funkcjonowało Państwowe Gospodarstwo Rolne[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Pałac w Domanicach - Dom Związku Artystów Scen Polskich (ZASP)

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • kościół filialny pw. św. Anny, murowany gotycko-barokowy z drugiej połowy XV wieku, wzmiankowany w 1348 r.; po pożarze w 1664 r. przebudowany - orientowany, jednonawowy, z wieżą po stronie północnej. Kościół był restaurowany w 1894 r. i 1961 r., kościelny dzwon pochodzi z 1653 r., a wyposażenie wnętrza z pierwszej połowy XVII wieku
  • mauzoleum rodziny grafa von Brandenburg z 1856 r., okazałe, na miejscowym cmentarzu pełni dziś rolę kaplicy cmentarnej
  • zespół pałacowy, z XVIII-XX w.:
    • pałac, po licznych przebudowach zamku, ostatnia w 1821 r.[5] w stylu klasycystycznym; pałac stanowi czworoboczny budynek z wieżą; prawdopodobnie w swoich murach kryje fragmenty starszych, XVI- i XVII-wiecznych założeń. Po II wojnie światowej pałac przeszedł w zarząd państwowy PRL; wykorzystywany jako Dom Związku Artystów Scen Polskich (ZASP), ale jego odbudowa po wieloletnich zaniedbaniach postępuje powoli, aktualnie sprzedany
    • park, duży wokół pałacu, w parku m.in. fontanna

inne obiekty:

  • oficyny i zabudowania gospodarcze, znajdują się w otoczeniu pałacu, wykorzystywane jako składy i mieszkania
  • budynek szkolny, z XVIII wieku, obecnie urządzone jest w nim przedszkole
  • budynek z wmurowaną tablicą poświęconą poległemu pod koniec lat 40. XX wieku funkcjonariuszowi milicji, znajduje się w pobliżu kościoła
  • niewielki obelisk wystawiony z okazji 25-lecia LOK, w pobliżu pałacu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Nazwy miejscowe Polski : historia, pochodzenie, zmiany. pod red. Kazimierza Rymuta. T. 2, C-D. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 1997, s. 398. ISBN 83-85579-64-8.
  3. Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk - przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1977 s. 189
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 234. [dostęp 2.11.2012].
  5. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 104

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.