Domanice (powiat wrocławski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Domanice
Panorama wsi z widocznymi wieżami - kościelną oraz pałacową
Panorama wsi z widocznymi wieżami - kościelną oraz pałacową
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Mietków
Liczba ludności (III 2011) 430[1]
Strefa numeracyjna (+48) 71
Tablice rejestracyjne DWR
SIMC 0877039
Położenie na mapie gminy Mietków
Mapa lokalizacyjna gminy Mietków
Domanice
Domanice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Domanice
Domanice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Domanice
Domanice
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wrocławskiego
Domanice
Domanice
Ziemia50°56′25″N 16°35′29″E/50,940278 16,591389

Domanicewieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Mietków.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945-1954 siedziba gminy Domanice. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wrocławskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Położone w pobliżu sztuczne Jezioro Mietkowskie bywa niekiedy nazywane Jeziorem Domanickim.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyły 430 mieszkańców[1]. Są drugą co do wielkości miejscowością gminy Mietków.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości w formie Demano pochodzi z 1193 roku. Nazwa była później notowana także w formach Dmanz (1223), Domanz (1247), Dmanc (1250), Damanz (1251), Domancz (1317), Domantz (1318), Domantz (1334), Domantze (1499), Domantz (1560), Domanze (1650), Domantze (1743), Domanze (1845), Domanze, Domanice (1941)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XIII wieku własność rycerska z zamkiem na wzgórzu nad Bystrzycą.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Pałac w Domanicach - Dom Związku Artystów Scen Polskich (ZASP)

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół filialny pw. św. Anny, murowany gotycko-barokowy z drugiej połowy XV wieku, wzmiankowany w 1348 r.; po pożarze w 1664 r. przebudowany - orientowany, jednonawowy, z wieżą po stronie północnej. Kościół był restaurowany w 1894 r. i 1961 r., kościelny dzwon pochodzi z 1653 r., a wyposażenie wnętrza z pierwszej połowy XVII wieku
  • mauzoleum rodziny grafa von Brandenburg z 1856 r., okazałe, na miejscowym cmentarzu pełni dziś rolę kaplicy cmentarnej
  • zespół pałacowy, z XVIII-XX w.:
    • pałac, po licznych przebudowach zamku, ostatnia w 1821 r.[4] w stylu klasycystycznym; pałac stanowi czworoboczny budynek z wieżą; prawdopodobnie w swoich murach kryje fragmenty starszych, XVI- i XVII-wiecznych założeń. Po II wojnie światowej pałac przeszedł w zarząd państwowy PRL; wykorzystywany jako Dom Związku Artystów Scen Polskich (ZASP), ale jego odbudowa po wieloletnich zaniedbaniach postępuje powoli, aktualnie sprzedany
    • park, duży wokół pałacu, w parku m.in. fontanna

inne obiekty:

  • oficyny i zabudowania gospodarcze, znajdują się w otoczeniu pałacu, wykorzystywane jako składy i mieszkania
  • budynek szkolny, z XVIII wieku, obecnie urządzone jest w nim przedszkole
  • budynek z wmurowaną tablicą poświęconą poległemu pod koniec lat 40. XX wieku funkcjonariuszowi milicji, znajduje się w pobliżu kościoła
  • niewielki obelisk wystawiony z okazji 25-lecia LOK, w pobliżu pałacu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Nazwy miejscowe Polski : historia, pochodzenie, zmiany. pod red. Kazimierza Rymuta. T. 2, C-D. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 1997, s. 398. ISBN 83-85579-64-8.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 234. [dostęp 2.11.2012].
  4. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 104

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.