Donnacha Dennehy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Donnacha Dennehy
Ilustracja
Donnacha Dennehy (2010)
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1970
Dublin
Pochodzenie irlandzkie
Instrumenty flet, flet prosty
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor, pedagog
Powiązania Crash Ensemble
Strona internetowa

Donnacha Dennehy (ur. 17 sierpnia 1970 w Dublinie)[1]irlandzki kompozytor i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zaczał komponować w wieku 10 lat. Studiował w Royal Irish Academy of Music w Dublinie grę na flecie i flecie prostym u Doris Keogh oraz teorię i harmonię u Williama Yorka. Kontynuował studia w dublińskim Trinity College u Hormoza Farhata (kompozycja), Michaela Taylora (analiza muzyczna) i Josepha Groococka (kontrapunkt)[1]. Następnie, dzięki otrzymanemu stypendium Fulbrighta, podjął studia doktoranckie na University of Illinois at Urbana-Champaign, gdzie studiował pod kierunkiem Herberta Brüna, Salvatora Martirano i Williama Brooksa[1][2]. Po powrocie do Dublina otrzymał stanowisko wykładowcy w Trinity College[1].

W 1977, razem z dyrygentem i pianistą Andrew Synottem oraz klarnecistą Michaelem Seaverem, założył Crash Ensemble – zespół złożony z młodych muzyków grających współczesną muzykę nowych kierunków, m.in. minimalizmu, postminimalizmu, a także muzykę elektroakustyczną i multimedialną. Dennehy zostal dyrektorem muzycznym zespołu. Crash Ensemble stał się najbardziej aktywnym irlandzkim zespołem muzyki nowej, z długą listą zamówień i prawykonań utworów Dennehy’ego i innych współczesnych kompozytorów z całego świata[1].

W 2014 Dennehy dołączył do grona wykładowców na wydziale muzycznym w Princeton University, jest profesorem nadzwyczajnym[3]. W latach 2013–2014 był kompozytorem-rezydentem w Fort Worth Symphony Orchestra. Jest członkiem i stypendystą irlandzkiego stowarzyszenia Aosdána.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W swoich wczesnych kompozycjach post-minimalistycznych, bazujących bardziej bardziej na idiomie muzycznym Louisa Andriessena niż na amerykańskim minimalizmie, Dennehy wykorzystuje szereg technik rytmicznych (generalnie impulsowych, choć często nieregularnych) i porusza szerokie spektrum konsonansu i dysonansu. Przełomem w jego twótczości był skomponowany dla Crash Ensemble Junk Box Fraud (1997), który wprowadził nową jakość w irlandzkiej muzyce współczesnej[1].

W późniejszym okresie interesował się też mikrotonami i rozwiązaniami opartymi na spektrum harmonicznym. Przykładem może być utwór Hive na chór i orkiestrę (2005). W innej jego kompozycji Grá Agus Bás, realizowanej ze śpiewakiem Iarlą Ó Lionáirdem, wykorzystał tradycyjny irlandzki styl staronowy irl. Sean-Nós Nua. Utwór ten miał premierę w lutym 2007[4].

W czerwcu 2007 NMC Records wydało Elastic Harmonic – pierwszy autorski album poświęcony jego muzyce, a wiosną 2011 Nonesuch wydał album z Grá Agus Bás oraz That the Night Come[5]. Jego opera The Hunger opowiadająca o wielkim głodzie w Irlandii (2016) miała premierę w czerwcu 2016, w Kennedy Center w Waszyngtonie, a następnie była wystawiana w St. Louis oraz w Brooklyn Academy of Music, oba wykonania z orkiestrą Alarm Will Sound[6].

Dennehy komponował na zamówienie wielu zespołów i instytucji muzycznych, m.in. Crash Ensemble, Carnegie Hall, Wigmore Hall, Metropolitan Museum of Art, BBC, RTE National Symphony Orchestra, Kronos Quartet[3].

Ważniejsze kompozycje[edytuj | edytuj kod]

(na podstawie materiałów źródłowych[1])

Utwory orkiestrowe i kameralne[edytuj | edytuj kod]

  • Junk Box Fraud (1997)
  • The Vandal (2000)
  • O (2002)
  • Elastic Harmonic (2005); na skrzypce i orkiestrę
  • Hive (2005); na głos i orkiestrę
  • Aisling Gheal (2007); na głos i orkiestrę kameralną
  • Grá agus Bás (2007); na głos i orkiestrę kameralną
  • Crane (2009)
  • That the Night Come (2010); na sopran i orkiestrę kameralną
  • If he died, what then (2012); na sopran i orkiestrę kameralną
  • Disposable Dissonance (2012)
  • The Hunger (część I–IV) 2013; na sopran i orkiestrę kameralną
  • Three Sean Nós Settings (2013); na głos i orkiestrę
  • Dirty Light (2013)
  • Turn (2014)

Utwory na zespół instrumentalny[edytuj | edytuj kod]

  • Pluck, Stroke, and Hammer (1997); na kwintet fortepianowy
  • The Traces of a Revolutionary Song (1998)
  • A Game for Gentlemen Played by Thugs (1999)
  • Severance (1999)
  • Ecstasis, full stop (1999); na kwartet smyczkowy i podkład muzyczny
  • Counting (2000); na kwartet smyczkowy i podkład muzyczny
  • Derailed (2000)
  • Composition for percussion, loops, blips and flesh (2002); na sekstet perkusyjny
  • Glamour Sleeper (2002)
  • Streetwalker (2003)
  • The Pale (2003); na kwartet saksofonowy i sekstet perkusyjny
  • The Blotting (2004)
  • Table Manners (2004); na kwartet perkusyjny
  • Mild, Medium-Lasting, Artificial Happiness (2004); na kwartet saksofonowy i 4 dowolne instrumenty brzmiące jak kwartet
  • Tilt (2006); na kwartet gitar elektrycznych
  • Bulb (2006); na trio fortepianowe
  • Pushpulling (2007); na kwartet smyczkowy
  • Fold (2008)
  • STAMP (2008); na kwartet smyczkowy
  • As An Nós (2009)
  • An Irish Process (2009)
  • Céad Slán (One Hundred Goodbyes) (2011); na kwartet smyczkowy i podkład muzyczny

Utwory na głos z instrumentem[edytuj | edytuj kod]

  • Two Yeats Songs (1993); na sopran i flet
  • Hinterlands (2002); na 2 głosy żeńskie i podkład muzyczny
  • To Herbert Brun (2002); na głos, saksofon, puzon, konrabas i live electronics
  • The Weathering (2004); na sopran, flet prosty, perkusję, skrzypce i video
  • Swift's Epitaph (2008); na kontratenor i perkusję

Utwory solowe (elektroakustyczne)[edytuj | edytuj kod]

  • Work for Organ (1992)
  • GUBU (1995); na taśmę
  • Begobs I–IV (1995); na fortepian
  • Metropolis Mutabilis (1995); na taśmę i video ad libitum
  • Voitures (1996); na obój i taśmę
  • Curves (1997); na harmonijkę ustną ze wzmacniaczem i taśmę and tape
  • Swerve (1998); na flet i taśmę
  • FAT (2000); na flet i taśmę
  • Mad, Avid, Sad (2000); na organy
  • pAt (2001); na fortepian i taśmę
  • [H]interlands (2002); na 2 głosy żeńskie i taśmę
  • PADDY (2003); na perkusję
  • BRAT (2000/5); na flet prost i taśmę (aranżacja FAT)
  • North Strand (2007); na fortepian
  • North Circular (2007); na fortepian
  • Reservoir (2007); na fortepian
  • Stainless Staining (2007); na fortepian i podkład muzyczny
  • Overstrung (2010); skrzypce i podkład muzyczny

Utwory sceniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Misterman (2011); muzyka do sztuki teatralnej Endy Walsha
  • The Last Hotel (2015); opera, libretto: Enda Walsh
  • The Hunger (2016) opera dokumentalna, tekst: Asenath Nicholson, anonim
  • The Second Violinist (2017); opera, libretto: Enda Walsh

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Bob Gilmore: Dennehy, Donnacha (ang.). W: Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2009-09-09. [dostęp 2018-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-23)].
  2. Donnacha Dennehy on “Grá Agus Bás: Love and Death” (ang.). W: Princeton University's – The Fund for Irish Studies [on-line]. [dostęp 2018-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-05)].
  3. a b Donnacha Dennehy Associate Professor of Music (ang.). W: Princeton University [on-line]. [dostęp 2018-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-23)].
  4. Vivien Schwettzer: A Genre, Old and Irish, Is Renewed. Crash Ensemble at Carnegie Hall (ang.). W: The New York Times. Music [on-line]. [dostęp 2018-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-05)]. s. 2013-05-20.
  5. Andrew Clements: Dennehy: Grá agus Bás; That the Night Come – review (ang.). W: The Guardian. Classical Music [on-line]. 2011-05-19. [dostęp 2018-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-05)].
  6. Corinna da Fonseca-Wollheim: Review: An Unsatisfying Opera (or Is It a Lecture?) (ang.). W: The New York Times Europe. Music [on-line]. 2016-10-03. [dostęp 2018-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-23)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]