Drohobuż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miejscowości na Ukrainie. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Dorohobuż.
Drohobuż
Дорогобуж
Ilustracja
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Drohobużu
Państwo  Ukraina
Obwód rówieński
Rejon hoszczański
Populacja 
• liczba ludności

663[1]
Kod pocztowy 35434
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Drohobuż
Drohobuż
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Drohobuż
Drohobuż
Ziemia50°37′08″N 26°33′59″E/50,618889 26,566389
Portal Portal Ukraina

Drohobuż, Dorohobuż[a] (ukr. Дорогобуж, Dorohobuż) – wieś na Ukrainie w rejonie hoszczańskim obwodu rówieńskiego, w silskiej radzie Horbaków. Niegdyś staroruski gród, ośrodek księstwa udzielnego i prywatne miasteczko Ostrogskich[2].


Geografia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość położona na Wołyniu, na południe od rzeki Horyń, ok. 8 km na zachód od Hoszczy i ok. 24 km na wschód od Równego. Sąsiednie miejscowości to Raśniki, Drozdów, Podolany, Mniszyn, Horbaków, Ilin i Babin. Na południe od wsi przebiega droga magistralna znaczenia międzynarodowego M06.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza pisemna wzmianka o Dorohobużu pochodzi z 1084 r. w związku z jego nadaniem przez wielkiego księcia kijowskiego Wsiewołoda I w udziale księciu Dawidowi Igorewiczowi.

Po śmierci Dawida Igorewicza (1112) dzielnicę dorohobuską otrzymał książę włodzimiersko-wołyński Jarosław Światopełkowicz, syn Światopełka II Michała. Potem Dorohobużem władali wielcy książęta kijowscy: Włodzimierz III Mścisławowicz (1150-1154, 1170-1171) oraz Izjasław II Pantelejmon, za którego panowania Dorohobuż miał własnych książąt, zależnych od Kijowa. Pod koniec XII wieku księstwo dorohobuskie weszło w skład księstwa peresopnickiego, a następstwie księstwa łuckiego[3][4]. Jako ostatni książę dorohobuski wymieniany jest Izjasław Ingwarewicz, syn Ingwara Jarosławicza[5]. Po śmierci Izjasława w bitwie nad Kałką (1223) księstwo dorohobuskie ostatecznie weszło w skład księstwa halicko-wołyńskiego.

W 2 połowie XIV wieku Dorohobuż znalazł się pod władzą litewską[b]. W ramach Wielkiego Księstwa Litewskiego wszedł w posiadanie kniaziów Ostrogskich (od 1371[3]).

W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżał w granicach powiatu łuckiego województwa wołyńskiego (1569-1795). Po Ostrogskich Drohobuż wraz z całą ordynacją przeszedł na Zasławskich, a później na Sanguszków. W wyniku transakcji kolbuszowskiej (1753) dokonanej przez Janusza Sanguszkę dobra drohobuskie (miasteczko i 5 wsi) znalazły się w rękach innych rodów. Kolejnymi właścicielami byli m.in.[c] Walewscy, Zawiszowie, Jodkowie[d]. Od XIX w. Drohobuż (wówczas już wieś) miał właścicieli Rosjan: najpierw Fiedorowa, potem Rakowiczów, w których ręku pozostawał aż do agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 r.[6]

Po III rozbiorze (1795) Drohobuż znalazł się w zaborze rosyjskim; po 1815 r. – na obszarze tzw. ziem zabranych: w powiecie ostrogskim guberni wołyńskiej.

W okresie międzywojennym Drohobuż należał do gminy Buhryń w powiecie rówieńskim województwa wołyńskiego[7].

Po II wojnie światowej wieś ostatecznie znalazła się w granicach ZSRR, a od 1991 r. w granicach niepodległej Ukrainy.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze polskojęzycznej stosuje się wymiennie te dwa warianty nazwy zarówno w odniesieniu do wołyńskiego Drohobuża, jak i smoleńskiego Dorohobuża, por. Archiwum Wróblewieckie. Bywa to niekiedy źródłem błędów, np. informacja o zajęciu Drohobuża nad Horyniem przez wojska rosyjskie i zdobyciu go przez Stanisława Kiszkę podczas wojny z Rosją: Drohobuż – zamek.
  2. Por. Wojna o Księstwo Halicko-Włodzimierskie w latach 1340-1392.
  3. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, a także (zapewne za nim) Orłowicz i Rąkowski jako kolejnych po Sanguszkach wymieniają Koniecpolskich, jednak zdaje się to wątpliwe, ponieważ ród ten wygasł na Janie Aleksandrze Koniecpolskim w 1719 r.
  4. Zob. też: Teki Dworzaczka – Grodzkie i ziemskie – Kalisz – Inskrypcje – XVII/XVIII wiek – 8277 (Nr. 228) 1788. Biblioteka Kórnicka. [dostęp 2013-12-22].  Cytat: Tomasz Leszczyc Mierzewski [...] dóbr m. Drohobuż i wsi: Podolany, Drozdów, Herbow, Herbaszkowice, Ilin, Monasterzec i in. [...] z powodu odległego położ. tej substancji, prawa swe spadkowe ced. Marcinowi Drogosław Skorzewskiemu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]