Mieczysław Orłowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Orłowicz
Ilustracja
Mieczysław Orłowicz na Koskowej Górze w Beskidzie Średnim
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1881
Komarno
Data i miejsce śmierci 4 października 1959
Warszawa
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor
Edukacja Kolegium Jezuickie w Chyrowie
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Mieczysław Orłowicz signature (1936)b.jpg
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Przodownik pracy
Nagrobek Mieczysława Orłowicza

Mieczysław Orłowicz (ur. 17 grudnia 1881 w Komarnie, zm. 4 października 1959 w Warszawie) – polski doktor prawa, z zamiłowania krajoznawca i popularyzator turystyki, urzędnik ministerialny II Rzeczypospolitej i Polski Ludowej.

Życiorys[edytuj]

W związku z pracą ojca, który był notariuszem, rodzina Orłowiczów często zmieniała miejsce zamieszkania, przenosząc się kolejno do Dębicy, Jarosławia, Sambora i Rymanowa. Znaczną część swojego dzieciństwa Mieczysław spędził w miasteczku Pruchnik niedaleko Jarosławia, u swojego dziadka Jana Krasickiego. Uczęszczał do gimnazjów w Jarosławiu, Samborze i do kolegium jezuickiego w Chyrowie. Podczas pobytu rodziny Orłowiczów w Rymanowie (1895–1904) młody Mieczysław rokrocznie przyjeżdżał tam na wakacje. Na ten okres przypadły jego pierwsze spotkania z mapami (austriackie mapy wojskowe w skali 1:75 000) i przewodnikami turystycznymi („Przewodnik po austriackich kolejach państwowych”)[1], z którymi planował pierwsze samodzielne wycieczki górskie i bliższe podróże krajoznawcze. Młody Orłowicz przejawiał szczególne zainteresowanie geografią, historią, architekturą i etnografią okolic, w których aktualnie przebywał.

Absolwent Uniwersytetu Lwowskiego (ukończył prawo i historię sztuki). Był współzałożycielem Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie (1906), oraz organizował pierwszy Komitet Olimpijski w Polsce. Był autorem ponad stu przewodników turystycznych. Orłowicz propagował także turystykę w Bieszczadach Wschodnich, na terenach wschodnich II RP, zaprojektował też przebieg wschodniej części Głównego Szlaku Beskidzkiego. W uznaniu zasług jego imieniem nazwano przełęcz w Bieszczadach Zachodnich (przełęcz M. Orłowicza) i Główny Szlak Sudecki.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został urzędnikiem ministerialnym: od czerwca 1919 do 1932 sprawował stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu dla Spraw Turystyki w Departamencie Ogólnym Ministerstwa Robót Publicznych (od 1925 Departament Drogowy MRP), a od 1932 do 1939 w randze radcy był kierownikiem referatu w Wydziale Turystyki Ministerstwa Komunikacji i pełnił to stanowisko pełnił także po zakończeniu II wojnie światowej w pierwszych latach Polski Ludowej od 1945 do 1952.

Wydany we Lwowie w 1923 Ilustrowany przewodnik po Mazurach Pruskich i Warmii był wznowiony w 1991 w ramach Biblioteki Borussii – seria wydawnicza Wspólnoty Kulturowej Borussii w Olsztynie.Jak napisał wcześniej o pierwszym wydaniu przewodnika Tadeusz Oracki, autor biografii Orłowicza: „Wymieniony przewodnik wobec braku odpowiedniego syntetycznego opracowania dziejów Warmii i Mazur, był przez wiele lat namiastką popularnej encyklopedii poświęconej tym regionom”. Opracowanie wznowionego wydania przez Grzegorza Jasińskiego, Andrzeja Rzempołucha i Roberta Trabę sprawiło, że przewodnik ten taką podręczną encyklopedią pozostaje.

Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Wybrana twórczość[edytuj]

  • Ilustrowany przewodnik po Przemyślu i okolicy (Przemyśl 1917)
  • Ilustrowany przewodnik po Galicji, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim (Lwów 1919)
  • Jarosław. Jego przeszłość i zabytki (Lwów, Warszawa 1921)
  • Ilustrowany przewodnik po Spiszu, Orawie, Liptowie i Czadeckiem (Lwów 1921)
  • Ilustrowany przewodnik po Mazurach Pruskich i Warmii (Lwów 1923)
  • Ilustrowany przewodnik po województwie pomorskiem (Lwów 1924)
  • Ilustrowany przewodnik po Gdańsku wraz z terytorjum Wolnego Miasta (Warszawa 1928)
  • Moje wspomnienia turystyczne (wybór i opracowanie: Ferens Wanda, przedmowa: Wroczyński Ryszard; wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 1970)
  • Ilustrowany przewodnik po Wołyniu (Łuck 1929)

Odznaczenia i ordery[edytuj]

Przypisy

  1. Przewodnik liczył 33 tomy, wydane w jęz. niemieckim; Galicję obejmowały tomy nr 28–32, wydane również w języku polskim.
  2. M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630
  3. M.P. z 1952 r. Nr 97, poz. 1500

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]