Drużbice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Drużbice
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat bełchatowski
Gmina Drużbice
Liczba ludności (2006) 530
Strefa numeracyjna (+48) 44
Kod pocztowy 97-403
Tablice rejestracyjne EBE
SIMC 0538283
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Drużbice
Drużbice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Drużbice
Drużbice
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Drużbice
Drużbice
Ziemia 51°27′58″N 19°23′11″E/51,466111 19,386389

Drużbicewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Drużbice.

W 1943 Niemcy wprowadzili nazwę okupacyjną Druschfeld.[1].

W Drużbicach znajduje się Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki. Nieopodal ceglany budynek, w którym szkoła mieściła się w okresie międzywojennym.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Drużbice, leży nad rzeką Grabią, 565 mieszkańców.


Historia[edytuj]

Z Drużbic pochodził szlachecki ród Drużbickich h. Nałęcz.[2] Na przełomie XIV i XV w. wieś należała do Stanisława z Drużbic, sprawującego urząd pisarza ziemskiego sieradzkiego. W XVI w. jej właścicielami byli Stanisław i Dorota Drużbiccy. W 1587 wieś stanowiła własność Piotra Drużbickiego, którego żoną została Elżbieta z Boboleckich, wdowa po Stanisławie Kłodzińskim.[3] Z tego też rodu wywodził się urodzony w Drużbicach słynny jezuita i asceta, Kasper Drużbicki.

W XVIII w. miejscowość należała do Trzebickich. Zofia Trzebicka, bratanica biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego, wyszła za mąż za Piotra Kobierzyckiego. Kolejnymi dziedzicami Drużbic byli: ich syn Remigian, wnuk Józef i prawnuk, Jan Kobierzycki, podczaszy sieradzki. Po nim majątek został odziedziczony przez jego syna Adama, szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

W XIX w. dobra Drużbice składały się z wsi i folwarku Drużbice, wsi Kobyłki, Kazimierzów, Teofilów i Stoki oraz osady młynarskiej Zalepa. Majątek ten liczył 1343 mórg. W jego skład wchodziła także gorzelnia i młyn wodny. W 1905 roku właścicielem majątku w Drużbicach był Aleksander Stokowski.

Parafia[edytuj]

Parafia Drużbice istniała już na początku XVI w. W czasach staropolskich należała do dekanatu szadkowskiego i archidiecezji gnieźnieńskiej. Do parafii należały miejscowości: Drużbice, Bukowie (obecnie Górne i Dolne), Chynów, Głupice, Głupiecka Wólka (obecnie Wola Głupicka), Gręboszów, Hucisko, Kącik, Kobełki Mniejsze (obecnie Kobyłki), Mzurki, Russowy (obecnie Rasy), Wadłów (obecnie Wadlew) i Rzędła (obecnie Żądło) oraz wsie trudne dziś do zidentyfikowania i być może już nieistniejące: Bartyzel, Franek, Huta Huciska, Kargolin. [4] Obecnie parafia św. Rocha w Drużbicach należy do dekanatu dłutowskiego i archidiecezji łódzkiej.

Do XVIII w. w Drużbicach stał kościół drewniany. W drugiej połowie XVIII w. wzniesiono nowy, także z drewna (fundowany przez Jana Kobierzyckiego). W 1900 r. wzniesiono według projektu Kornelego Szrettera murowany kościół św. Rocha, w stylu neogotyckim, istniejący do dzisiaj. Nieopodal kościoła cmentarz, na którym zachowało się kilka starszych nagrobków i kaplica.

Proboszczowie[edytuj]

  • ks. Karol Ochmanowski (1808-1811)
  • ks. Józef Karaszkiewicz (1811-1833)[5]
  • ks. Teodor Rakowski (1833-1844)
  • ks. Michał Szmigielski (1844-1881)
  • ks. Michał Ziarniewicz (1881–1901)
  • ks. Władysław Ciesielski (1901-1913)[6]
  • ks. Franciszek Świetlicki (1913–1923)
  • ks. Ignacy Raszka (1924–1938)
  • ks. Józef Siutowicz (1938–1941)
  • ks. Antoni Łukasik (1945–1959)
  • ks. Stanisław Mazur (1959–1967)
  • ks. Alfred Mikołajewicz (1967–1969)
  • ks. Czesław Janeczek (1969–2009)
  • ks. Józef Jeleń (2009-2013)
  • ks. Mariusz Wojturski (2013-2015)
  • ks. Wojciech Żelewski (2015-)

W czasach staropolskich dwóch plebanów tej parafii pochodziło z rodu Drużbickich[7].


Przypisy

  1. [Vgl. Anordnung über Ortsnamenänderung im Reichsgau Wartheland, Nr.62 vom 18. Mai 1943]
  2. Boniecki 1902 ↓, s. 47.
  3. Teki Dworzaczka, Biblioteka Kórnicka PAN, 12842 (nr 1400)
  4. Regestr diecezjów, Warszawa 2009, s. 173-174.
  5. Błędnie w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego, pisany Karasiewiczem
  6. Proboszczów z lat 1808-1913 opracowano na podstawie aktów parafialnych w 2015 roku
  7. Herbarz Niesieckiego, t. III, s. 411

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]