Dziewczyny do wzięcia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziewczyny do wzięcia
Gatunek

obyczajowy, komedia

Data premiery

29 sierpnia 1972

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

45 min

Reżyseria

Janusz Kondratiuk

Scenariusz

Janusz Kondratiuk

Główne role

Ewa Szykulska
Ewa Pielach

Muzyka

Czesław Niemen

Zdjęcia

Wiesław Pyda

Scenografia

Adam Nowakowski

Kostiumy

Jolanta Komorowska

Montaż

Lidia Pacewicz

Produkcja

Zespół Filmowy Pryzmat

Dziewczyny do wzięcia – polska komedia z 1972 roku w reżyserii Janusza Kondratiuka. Film czarno-biały.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o jednodniowej przygodzie prowincjonalnych młodych dziewcząt pragnących przerwać monotonię życia na wsi. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy, aby zaznać odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie chłopaka, a w perspektywie – może i trwały związek. Wpadają w oko dwóm mężczyznom, równie skrępowanym jak one same. Gdy wydaje się, że przyjdzie zakończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor podrywaczy ratuje ich znajomy, kelner-światowiec, który udostępnia całej piątce klucze od własnego mieszkania, a po pracy dołącza do nich. Dziewczyny dobierają się w pary z poznanymi mężczyznami i spędzają wieczór, a w drodze powrotnej do domu pociągiem snują plany na przyszłość.

Plenery[edytuj | edytuj kod]

Jako plenery posłużyły m.in.: dworzec kolejowy Warszawa Śródmieście, Pałac Kultury i Nauki, dawna kawiarnia „Hortex” przy ul. Świętokrzyskiej.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

  • W pociągu do Warszawy dziewczyny śpiewają piosenkę „Moda i miłość” grupy Czerwone Gitary z albumu Czerwone Gitary (3) oraz „Kiedyś przecież spotkamy się znów” grupy Wiślanie 69.
  • W filmie wykorzystano utwór pt. „Człowiek na człowieka” wykonywaną przez Halinę Kunicką (dwukrotnie odgrywany fragment).
  • Kelner (Zbigniew Buczkowski) śpiewa Marcie utwór „Pieski małe dwa”.
  • Jako piosenkę końcową wykorzystano utwór „Com uczynił” w wykonaniu Czesława Niemena (słowa Bolesław Leśmian). Na planie filmu muzyk po raz pierwszy spotkał występującą w nim epizodycznie Małgorzatę Niemen, która później została jego żoną[1].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1972: Złoty Ekran (przyznawany przez pismo „Ekran”)
  • 1973: Jantar (KSF „Młodzi i Film”, I Międzynarodowe Spotkania Filmowe „Młodzież na ekranie” w Koszalinie) – nagroda dla najlepszego filmu telewizyjnego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziwny jest ten świat, Onet.pl, 12 sierpnia 2013 [dostęp 2013-08-17] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-10] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]