Edward Witliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Witliński
kapitan artylerii kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1896
Chodorków, gub. kijowska
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19171940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
III Korpus Polski w Rosji,
41 pułk piechoty,
8 pułk artylerii polowej,
20 pułku artylerii lekkiej,
Mazowiecka Szkoła Podchorążych Artylerii nr 2 w Zambrowie.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Państwowa Odznaka Sportowa

Edward Witliński (ur.  31 marca 1896 w Chodorkowie, gub. kijowska, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stanisława i Marii z Radzikowskich. Absolwent szkoły handlowej i Instytutu Handlowego w Kijowie. W lutym 1917 wcielony do armii rosyjskiej, ukończył szkołę oficerską piechoty. Od 13 grudnia 1917 jako chorąży w I Korpusie Polskim, następnie przeniesiony do III Korpusu. Walczył pod Starokonstantynowem i Krasiłową. Po demobilizacji podjął studia na Politechnice Kijowskiej. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie skierowany w stopniu podporucznika do 41 Suwalskiego pułku piechoty. Dowodził kompanią. Wziął udział w wyprawie kijowskiej.

W okresie międzywojennym do 1924 służył w 41 pp. Następnie po ukończeniu Szkoły Młodszych Specjalistów Artylerii w Toruniu skierowany na dowódcę plutonu w 8 pułku artylerii polowej. Od 1927 oficer personalny pułku. Awansowany do stopnia kapitana w 1928, objął dowództwo baterii. W 1930 ukończył kurs doszkalający i został wyznaczony dowódcą baterii w 20 pułku artylerii lekkiej. W 1938 przeniesiony na stanowisko oficera mobilizacyjnego Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Artylerii nr 2 w Zambrowie.

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej LW z 2.4.1940 r., poz. 72.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Haliną Kawalkowską, miał syna Bohdana.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 318.
  2. a b BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-20].
  3. a b c d Na podstawie fotografii [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Banaszek; Krystyna Wanda Roman; Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.