Emil Kiszka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emil Kiszka (ur. 5 grudnia 1926 w Krywałdzie (obecnie dzielnica Knurowa), zm. 9 lutego 2007 w Hürth, Niemcy) – polski lekkoatleta, sprinter.

Był czołowym sprinterem w Polsce w latach po II wojnie światowej. Podczas Mistrzostw Europy w Brukseli 1950 zajął 4. miejsce w biegu na 100 m z czasem 10,7 s. Startował także na olimpiadzie w Helsinkach 1952 oraz w Mistrzostwach Europy w Bernie 1954, ale bez powodzenia.

Cztery razy zdobywał tytuł mistrza Polski na otwartym stadionie: w 1948 w skoku w dal oraz w 1950, 1951 i 1952 na 100 m. W hali był pięć razy mistrzem Polski: na 60 m w 1948 i 1954, na 80 m w 1951 i 1955 oraz w skoku w dal w 1951. Był rekordzistą Polski na 100 m oraz w sztafecie 4 x 100 m.

W latach 1957-1959 Emil Kiszka występował także w II-ligowym zespole piłkarskim Concordia Knurów.

Rekordy życiowe:

Dwa razy znalazł się wśród "dziesiątki" Plebiscytu Przeglądu Sportowego: w 1950 był na 2. miejscu, a w 1951 był szósty. Na początku 1952 otrzymał tytuł mistrza sportu[1].

Przypisy

  1. Nowi mistrzowie sportu. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”, s. 1, Nr 2 z 7 stycznia 1952. 

Linki zewnętrzne[edytuj]