Tadeusz Hanke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Hanke
Data urodzenia 21 lipca 1916
Data i miejsce śmierci 27 marca 1969
Londyn
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
Złoto Wilno 1936 sztafeta 4 × 400 m
Złoto Wilno 1936 skok w dal
Złoto Kraków 1936 pięciobój
Srebro Chorzów 1937 skok w dal
Srebro Łódź 1937 dziesięciobój
Brąz Białystok 1935 bieg na 400 m przez płotki
Halowe mistrzostwa Polski
Złoto Przemyśl 1935 sztafeta 6 × 50 m
Srebro Przemyśl 1937 skok w dal

Tadeusz Hanke (ur. 21 lipca 1916, zm. 27 marca 1969 w Londynie[1]) – polski lekkoatleta, trzykrotny mistrz Polski.

Był wszechstronnym lekkoatletą. Startował w wielobojach, skoku w dal i biegach płotkarskich.

Na mistrzostwach Polski w 1936 zdobył złote medale w skoku w dal, sztafecie 4 × 400 metrów oraz pięcioboju. Był również wicemistrzem w skoku w dal i dziesięcioboju w 1937 oraz brązowym medalistą w biegu na 400 metrów przez płotki w 1935[2]. Zdobył także złoty medal halowych mistrzostw Polski w sztafecie 6 × 50 m w 1935 i srebrny medal w skoku w dal w 1937[3].

W latach 1935-1937 wystąpił w czterech meczach reprezentacji Polski (4 starty) w biegu na 400 m przez płotki i skoku w dal, odnosząc 2 zwycięstwa indywidualne[4].

Rekordy życiowe Hankego[1]:

Był zawodnikiem Policyjnego KS Warszawa (1934-1935) i Warszawianki (1936-1938).

Brał udział w powstaniu warszawskim w batalionie Ruczaj[5]. Po upadku powstania przedostał się do Wielkiej Brytanii. Po wojnie pracował jako przedsiębiorca budowlany, Był działaczem polonijnym, wiceprezesem Polskiego Funduszu Olimpijskiego w W. Brytanii[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony - Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego - mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2004, s. 70-71. ISBN 83-9136-63-9-1.
  2. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 115, 145, 207, 212 i 259. ISBN 978-83-61233-20-6.
  3. Marian Rynkowski, Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 20-leciu 1919-1939. Wyniki mistrzostw Polski mężczyzn. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1985, s. 108, 110.
  4. Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 40-leciu PRL. Mecze międzypaństwowe I reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984, s. 322.
  5. Tadeusz Hanke, Powstańcze biogramy [dostęp 2012-03-31] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony - Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego - mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2004, s. 70-71. ISBN 83-9136-63-9-1.
  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  • Marian Rynkowski, Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 20-leciu 1919-1939. Wyniki mistrzostw Polski mężczyzn. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1985.
  • Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 40-leciu PRL. Mecze międzypaństwowe I reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.