Emma Altberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emma Tekla Altberg
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1889
Płock
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1983
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie
Zawód, zajęcie pianistka, pedagog i publicystka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Grób pianistki Emmy Altberg, architekta Józefa Altberga, prawnika Lucjana Altberga i botanika prof. Anny Wałek-Czerneckiej na cmentarzu ewangelicko-reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie

Emma Tekla[1] Altberg (ur. 14 stycznia 1889 w Płocku, zm. 4 lipca 1983 w Warszawie) – polska pianistka, pedagog i publicystka żydowskiego pochodzenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła ze średnio zamożnej, inteligenckiej rodziny żydowskiej, córka Mojżesza Altberga i Pauliny z domu Golde - nauczycielki muzyki. Od 1905 jej nauczycielką gry na fortepianie przez kilkanaście miesięcy była Katarzyna Jaczynowska z Instytutu Muzycznego w Warszawie. Od 1906 studiowała nauki społeczne i filozofię w Bernie w Szwajcarii, równocześnie kontynuując naukę gry na fortepianie u prof. Bruna. W latach 1909-1914 studia muzyczne (gry na fortepianie) odbyła w Schola Cantorum w Paryżu pod kierownictwem Blanche Selvy, a potem m.in. u Wandy Landowskiej i Paula Brunolda[2] oraz w Petersburgu. Następnie uczęszczała na kursy interpretacji muzyki dawnej w Saint-Leu-la-Forêt koło Paryża (1928). W latach 1915–1939 działała jako pianistka, nauczyciel i publicystka pisząc recenzje muzyczne w Expressie Porannym. W czasie II wojny światowej uczyła w Wilnie. Od 1945 uczyła w PWSM w Łodzi. Była kolejno: wykładowcą (do 1956), profesorem gry na fortepianie i klawesynie oraz metodyki (do 1961). Opublikowała wiele zbiorów ćwiczeń i utworów stosowanych obecnie jako materiały obowiązkowego programu nauczania. Wydała książkę pt. Polscy pianiści (Spółdzielnia Wydawnicza "Czytelnik", Warszawa 1947).

Zmarła w Warszawie. Jest pochowana na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym przy ulicy Żytniej.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Zespół Szkół Muzycznych im. Stanisława Moniuszki w Łodzi, przy współpracy ze Stowarzyszeniem Muzyków Polskich "Pro Arte" organizuje, przeznaczony dla dzieci i młodzieży szkół muzycznych I stopnia, Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny im. Emmy Altberg[3].

30 października 2008 w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi odbyło się uroczyste nadanie sali klawesynowej nr 4, znajdującej się w budynku pałacowym, imienia Emmy Altberg[4].

W 2017 w Łodzi, z inicjatywy wiolonczelisty Jakuba Kościukiewicza, powstała orkiestra barokowa Altberg Ensemble[5][6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrologi warszawskie. Altberg Emma Tekla, nekrologi-baza.pl [dostęp 2015-02-19] (pol.).
  2. Biogram Emmy Altberg w Wirtualny Sztetl [1] (dostęp 2018-10-21).
  3. Zespół Szkół Muzycznych im. Stanisława Moniuszki w Łodzi :: XI Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny im. Emmy Altberg, www.muzyczna.lodz.pl [dostęp 2019-12-25].
  4. Małgorzata Łyczakowska, Postać Emmy Altberg (1889-1983) w świetle zachowanej korespondencji. Przyczynek do biografii łódzkiej klawesynistki Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi
  5. Informacja o wyróżnieniu Armatka dla Altberg Ensemble [2] (dostęp 2018-10-21).
  6. O artystach | Fundacja Wspierania Rozwoju Edukacji i Kultury NA MAZURACH [dostęp 2019-12-25] (pol.).
  7. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564 "w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki"
  8. M.P. z 1955 r. nr 104, poz. 1411 Uchwałą Rady Państwa z dnia 25 marca 1955 r. nr 0/431 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Domagała, Płockie środowisko muzyczne - wybitni przedstawiciele, cz.I, Notatki Płockie 53/3(216), 2008, sylwetka Emmy Tekli Altberg, s. 39-40.
  • Leksykon polskich muzyków pedagogów (urodzonych po 31 grudnia 1870), pod red. Katarzyny Janczewskiej-Sołomko, Oficyna Wydanicza "Impuls", Kraków 2007.
  • Emma Altberg (1889-1983), chronologia.pl [dostęp 2015-02-19] (pol.).