Ewa Podleś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Maria Podleś
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1952
Warszawa
Typ głosu kontralt
Gatunki opera
Zawód śpiewaczka operowa
Współpracownicy
Jerzy Marchwiński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa

Ewa Maria Podleś (ur. 26 kwietnia 1952 w Warszawie[1]) – polska śpiewaczka operowa, kontralt.

Życiorys[edytuj]

Ukończyła studia muzyczne w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie pod kierunkiem Aliny Bolechowskiej. Debiutowała w 1976 rolą Rozyny w Cyruliku sewilskim Gioachino Rossiniego na deskach Opery Warszawskiej[2]. Zdobycie nagród na konkursach śpiewaczych w Moskwie, Tuluzie i Barcelonie otworzyło jej wrota do międzynarodowej kariery.

Ewa Podleś jako Arsace w Semiramidzie G. Rossiniego, TW-ON , (fot. J. Multarzyński)

W 1984 debiutowała w Metropolitan Opera (w Rinaldo Haendla, śpiewając partię tytułową na zmianę z Marilyn Horne), zaś w 1993 w mediolańskiej La Scali (partia tytułowa w Tankredzie Rossiniego).

Występuje na największych teatrach operowych świata, m.in. Seattle Opera, San Diego Opera, San Francisco Opera, Houston Grand Opera, Dallas Opera, Milwaukee's Florentine Opera, Michigan Opera Theatre, Minnesota Opera, Atlanta Opera, Vancouver Opera, Canadian Opera Company, Deutsche Staatsoper Berlin, Deutsche Oper Berlin, Alte Oper we Frankfurcie nad Menem, Gran Teatre del Liceu, Teatro Bellini, La Fenice, Teatro San Carlo, Théâtre du Châtelet i Opéra Bastille w Paryżu, Teatro Real w Madrycie oraz w warszawskim Teatrze Wielkim - Operze Narodowej.

Jest ceniona szczególnie za interpretacje ról w operach Georga Haendla i Gioachino Rossiniego. W jej dorobku są ponadto nagrania pieśni (m. in. pieśni rosyjskie: Czajkowski, Rachmaninow, Musorgski, polskie: Chopin, Karłowicz), jak i dzieł oratoryjnych i symfonicznych. Na estradzie często partnerował jej mąż, pianista Jerzy Marchwiński.

W 2007 w filmie Aria Diva wykonała dwa utwory stanowiące część podkładu muzycznego[3].

W sezonie 2008-2009, po 25 latach, artystka powróciła do Metropolitan Opera w roli La Cieca (Niewidoma) w operze Amilcare Ponchiellego Gioconda.

Ewa Podleś jako Tankred w operze G. Rossiniego , TW-ON (fot. J. Multarzyński)
Ewa Podleś jako Ulryka w Balu maskowym G. Verdiego, TW-ON, (fot. J. Multarzyński)

Książki[edytuj]

  • W roku 2001 ukazał się obszerny wywiad-rzeka przeprowadzony przez Dorotę Szwarcman, zatytułowany: Razem w życiu i muzyce. Rozmowy z Ewą Podleś i Jerzym Marchwińskim[4].
  • W 2013 roku ukazała się biografia artystki, napisana przez Brigitte Cormier, pt. Ewa Podleś. Contralto assoluto[5].

Wybrany repertuar Ewy Podleś:[edytuj]

Opery:

Muzyka symfoniczna i oratoryjna:

Ewa Podleś jako Markiza Melibea w polskiej prapremierze Podróży do Reims G. Rossiniego (TW-ON, dyr. Alberto Zedda, reż. Tomasz Konina) (fot. J. Multarzyński)

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Ciekawostki[edytuj]

Międzynarodowe Stowarzyszenie Hodowców Irysów z siedzibą w Nowym Jorku nadało w roku 2002 nazwę „Ewa Podleś” specjalnie na jej cześć wyhodowanej odmianie irysa.[10]== Przypisy ==

  1. Kultura polska: Ewa Podleś
  2. Rok wcześniej, w 1975, w przedstawieniu studenckim, śpiewała Dorabellę w Cosi fan tutte W. A. Mozarta
  3. Aria Diva (pol.). filmpolski.pl. [dostęp 2011-08-17].
  4. Dorota Szwarcman, Razem w życiu i muzyce. Rozmowy z Ewą Podleś i Jerzym Marchwińskim', PWM, 2001, ​ISBN 83-224-0737-8
  5. Brigitte Cormier, Ewa Podleś. Contralto assoluto, PWM 2013, ISBN/ISSN: 978-83-224-0944-2
  6. Gloria Artis dla muzyki. Wiadomości, Wirtualna Polska, 6 stycznia 2007. [dostęp 2017-04-15].
  7. M.P. 2004 nr 12 poz. 188
  8. Złote Berło 2003 dla Ewy Podleś, „Onet Muzyka”, 6 maja 2003 [dostęp 2017-04-15] (pol.).
  9. Nagroda im. A. Hiolskiego – II edycja, ogłoszenie wyników, www.trubadur.pl
  10. Irys „Ewa Podleś“, "Trubadur", trubadur.pl [dostęp 2017-04-15] (pol.).

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]