Ewa Podleś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Maria Podleś
Ewa Podleś-fot.Andrzej Świetlik.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1952
Warszawa
Pochodzenie Polska
Typ głosu kontralt
Gatunek opera
Zawód śpiewaczka operowa
Współpracownicy
Jerzy Marchwiński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Strona internetowa

Ewa Maria Podleś (ur. 26 kwietnia 1952 w Warszawie[1]) – polska śpiewaczka operowa, kontralt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia muzyczne w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie pod kierunkiem Aliny Bolechowskiej. Debiutowała w 1975 rolą Rozyny w Cyruliku sewilskim Gioacchino Rossiniego na deskach Opery Warszawskiej. Zdobycie nagród na konkursach śpiewaczych w Moskwie, Tuluzie i Barcelonie otworzyło jej wrota do międzynarodowej kariery. W 1984 debiutowała w Metropolitan Opera (w Rinaldo Haendla, śpiewając partię tytułową na zmianę z Marilyn Horne, zaś w 1993 w mediolańskiej La Scali (partia tytułowa w Tankredzie Rossiniego).

Występuje w największych teatrach operowych świata, m.in. Seattle Opera, San Diego Opera, San Francisco Opera, Houston Grand Opera, Dallas Opera, Milwaukee's Florentine Opera, Michigan Opera Theatre, Minnesota Opera, Atlanta Opera, Vancouver Opera, Canadian Opera Company, Deutsche Staatsoper Berlin, Deutsche Oper Berlin, Alte Oper we Frankfurcie nad Menem, Gran Teatre del Liceu, Teatro Bellini, La Fenice, Teatro San Carlo, Théâtre du Châtelet i Opéra Bastille w Paryżu, Teatro Real w Madrycie oraz w warszawskim Teatrze Wielkim - Operze Narodowej.

Jest ceniona szczególnie za interpretacje ról w operach Georga Haendla i Gioacchino Rossiniego. W jej dorobku są ponadto nagrania pieśni (m. in. pieśni rosyjskie: Czajkowski, Rachmaninow, Musorgski, polskie: Chopin, Karłowicz), jak i dzieł oratoryjnych i symfonicznych. Na estradzie często partnerował jej mąż, pianista Jerzy Marchwiński.

W roku 2001 ukazał się obszerny wywiad-rzeka przeprowadzony przez Dorotę Szwarcman, zatytułowany: Razem w życiu i muzyce. Rozmowy z Ewą Podleś i Jerzym Marchwińskim. [2].

W 2007 w filmie Aria Diva wykonała dwa utwory stanowiące część podkładu muzycznego[3].

W sezonie 2008-2009, po 25 latach, artystka powróciła do Metropolitan Opera w roli La Cieca (Niewidoma) w operze Amilcare Ponchiellego Gioconda.

W 2013 roku ukazała się biografia artystki, napisana przez Brigitte Cormier, pt. Ewa Podleś. Contralto assoluto.[4].

Wybrany repertuar Ewy Podleś:

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2003)[5]
  • Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2006)[6]
  • Medal Fundacji Kościuszkowskiej za wybitne zasługi dla krzewienia kultury polskiej i amerykańskiej (2005)
  • Grand Prix Tchaikovsky – nagroda przyznawana przez Academie du Disque Francais (1993)
  • "Złoty Orfeusz" – nagroda Francuskiej Akademii Płytowej za recital arii operowych wydanych przez wytwórnię "Forlane" (1991)
  • Nagroda im. Andrzeja Hiolskiego za tytułową rolę w Tankredzie Gioacchino Rossiniego w Teatrze Wielkim w Warszawie
  • "Złote Berło" – nagroda Fundacji Kultury Polskiej za całokształt działalności artystycznej (2003)
  • I nagroda na IX Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym w Rio de Janeiro (ex aequo z Francine Leurent) (1979)
  • III nagroda na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Tuluzie (1979)
  • II miejsce oraz nagroda specjalna im. Giuletty Simionato dla najlepszego głosu mezzosopranowego na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Barcelonie (1981)

Przypisy

  1. Kultura polska: Ewa Podleś
  2. Dorota Szwarcman, Razem w życiu i muzyce. Rozmowy z Ewą Podleś i Jerzym Marchwińskim', PWM, 2001, ISBN 83-224-0737-8
  3. Aria Diva (pol.). filmpolski.pl. [dostęp 2011-08-17].
  4. Brigitte Cormier, Ewa Podleś. Contralto assoluto, PWM 2013, ISBN/ISSN: 978-83-224-0944-2
  5. M.P. z 2004 r. Nr 12, poz. 188
  6. Gloria Artis dla muzyki. dziennikpolski24.pl, 6 stycznia 2007. [dostęp 2013-02-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]