Fabian Kobordo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fabian Kobordo
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 20 lutego 1871
Przebieg służby
Lata służby do 1927
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Polskich
Miński Pułk Strzelców
21 Pułk Piechoty
XVI Brygada Piechoty
XVII Brygada Piechoty
PKU Bielsk Podlaski
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Zwycięstwa

Fabian Kobordo (ur. 20 lutego 1871, zm. ?) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1909, w stopniu sztabskapitana, pełnił służbę w 119 Kołomeńskim pułku piechoty. W latach 1917–1918 dowodził 2 pułkiem Strzelców Polskich w 1 Dywizji Strzelców Polskich.

Z dniem 9 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, w „grupie oficerów byłego I Korpusu Polskiego i armii rosyjskiej” oraz przydzielony do Litewsko-Białoruskiej Dywizji Strzelców[1].

Od 17 grudnia 1918 do 20 stycznia 1919 był organizatorem i pierwszym dowódcą Mińskiego pułku strzelców, który w 1921 został przemianowany na 86 pułk piechoty. 28 lutego 1919 został przeniesiony do 21 pułku piechoty na stanowisko dowódcy pułku[2]. 21 lipca 1919 przybył z oddziałem na Front Litewsko–Białoruski. 24 lipca 1919 wyróżnił się w walkach o Raków, prowadząc żołnierzy do ataku na tę miejscowość[3]. 25 lutego 1920 został zwolniony ze stanowiska dowódcy XVI Brygady Piechoty i mianowany dowódcą XVII Brygady Piechoty[4]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Obozu Warownego „Brześć”, pozostając w ewidencji 21 pułku piechoty[5].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę na stanowisku komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Bielsk Podlaski, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku[6][7]. W listopadzie 1923 otrzymał zezwolenie na zawarcie związku małżeńskiego z Pelagią Kudracewą[8]. W lutym 1924 został przeniesiony do 3 pspodh[9]. W marcu 1926 roku został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy 6 Dywizja Piechoty[10]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[11][12].

W 1934 pozostawał w ewidencji PKU Warszawa Miasto III, posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I – dyspozycja dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[13].

Został osadnikiem wojskowym w kolonii Oberowszczyzna (Gmina Wysokie Litewskie)[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 4 z 16 stycznia 1919 roku, poz. 169.
  2. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919 roku, poz. 918.
  3. Fularski 1929 ↓, s. 17.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 6 marca 1920 roku, s. 154.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 83, 693.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 382, 395, 1460.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 330, 339.
  8. Polska Zbrojna Nr 323 z 25 listopada 1923 r. s. 4.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 7 lutego 1924 roku, s. 49.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 82.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 884.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 323, 844.
  14. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 83. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 10 maja 1922 roku, s. 365.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 61 z 6 czerwca 1925 roku, s. 301.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]