Przejdź do zawartości

Fabian Kobordo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Fabian Kobordo
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

20 stycznia 1871
Mińsk

Data śmierci

po 3 marca 1949

Przebieg służby
Lata służby

1896–1927

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

XV Brygada Piechoty
XVI Brygada Piechoty
XVII Brygada Piechoty

Stanowiska

dowódca brygady

Główne wojny i bitwy

wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)
Multimedia w Wikimedia Commons

Fabian Kobordo (ur. 20 stycznia 1871 w Mińsku, zm. po 3 marca 1949) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 stycznia 1871 w Mińsku, ówczesnej stolicy guberni mińskiej, w rodzinie szlacheckiej Karola i Kazimiery z Abramowiczów[1][2][a]. Był katolikiem[2]. W 1895 ukończył naukę w siedmioklasowej szkole agronomicznej w Hory-Horkach[1].

17 lutego 1896 wstąpił jako wolontariusz do rosyjskiego 35 briańskiego pułku piechoty[1]. 25 lipca 1897, po ukończeniu Czugujewskiej Szkoły Junkrów Piechoty, został wcielony do 74 stawropolskiego pułku piechoty. 21 marca 1898 został mianowany podporucznikiem, a 15 kwietnia 1902 awansowany na porucznika ze starszeństwem z 21 marca 1900[1][2]. Od 21 lutego 1905 do 10 marca 1906 walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej jako adiutant dowódcy taborów 4 Korpusu Armijnego[1]. Po zakończeniu wojny został przeniesiony do 119 kołomi eńskiego pułku piechoty[1]. 20 września 1906 awansował na sztabskapitana ze starszeństwem z 21 marca 1906[1][2]. 20 lipca 1914, po ogłoszeniu mobilizacji, został odkomenderowany do 157 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 13 kompanii[1]. 28 lipca 1914 awansował na kapitana ze starszeństwem z 21 marca 1910[1][2]. 27 września 1914 wrócił do 119 pp i objął dowództwo I batalionu[1]. 13 kwietnia 1915 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 21 lutego tego roku[1][2]. 19 października 1916 został awansowany „za waleczność” na pułkownika ze starszeństwem z 14 marca 1916[1][3]. 29 kwietnia 1917 został dowódcą 120 sierpuchowskiego pułku piechoty[1][3]. 18 września tego roku został przydzielony do rezerwy personalnej przy sztabie Mińskiego Okręgu Wojskowego[3].

7 października 1917 objął dowództwo 2 pułku strzelców polskich[1]. Rozkazem 1 Dywizji Strzelców Polskich nr 96 otrzymał starszeństwo w stopniu pułkownika od dnia 14 marca 1914[1]. 20 czerwca 1918, po demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji, został zwolniony ze służby i wrócił do Mińska, gdzie ze zdemobilizowanych oficerów i żołnierzy rozpoczął organizować samoobronę przeciwko bolszewikom[1]. 4 listopada 1918 został dowódcą wszystkich formacji i oddziałów polskich na Białorusi[1].

Z dniem 9 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, w „grupie oficerów byłego I Korpusu Polskiego i armii rosyjskiej” oraz przydzielony do Litewsko-Białoruskiej Dywizji Strzelców[4]. Od 17 grudnia 1918 do 20 stycznia 1919 był organizatorem i pierwszym dowódcą mińskiego pułku strzelców, który w 1921 został przemianowany na 86 pułk piechoty[1]. 28 lutego 1919 został przeniesiony do 21 pułku piechoty na stanowisko dowódcy pułku[5]. 21 lipca 1919 przybył z oddziałem na Front Litewsko–Białoruski. 24 lipca 1919 wyróżnił się w walkach o Raków, prowadząc żołnierzy do ataku na tę miejscowość[6]. 23 października 1919 został dowódcą XV Brygady Piechoty, a 22 listopada tego roku dowódcą XVI Brygady Piechoty[1]. 25 lutego 1920 został zwolniony ze stanowiska dowódcy XVI BP i mianowany dowódcą XVII Brygady Piechoty[7]. 30 lipca 1920 został przydzielony do Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z równoczesnym odkomenderowaniem do Polskiej Misji Wojskowej przy rządzie Ukraińskiej Republiki Ludowej[1].

10 kwietnia 1921 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Białystok i wyznaczony na stanowisko dowódcy Obozu Warownego „Brześć”[1]. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 21 pułk piechoty[8]. 16 listopada 1921 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Bielsk Podlaski na stanowisko komendanta[1]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Później został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku z pozostawieniem na stanowisku komendanta PKU[10][11]. W lutym 1924 został przeniesiony do 3 pspodh[12]. W marcu 1926 został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy 6 Dywizja Piechoty[13]. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku[14][15].

Był prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”[16]. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni około 15 ha w kolonii Oberowszczyzna (gmina Wysokie Litewskie)[17][1].

W 1934 jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji PKU Warszawa Miasto III, posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[18]. Mieszkał w Warszawie przy ul. Wspólnej 61 m. 7[1]. W stolicy przeżył lata niemieckiej okupacji i powstanie warszawskie[19]. W marcu 1949 we Wrocławiu pełnił funkcję skarbnika Związku Emerytów państwowych, wojskowych i samorządowych[19].

Z pierwszego związku małżeńskiego miał syna Stanisława (ur. 1899), kapitana administracji (piechoty) Wojska Polskiego, odznaczonego Medalem Niepodległości oraz trzy córki: Eleonorę (ur. 1900), Teresę (ur. 1902) i Janinę po mężu Szczęsną (ur. 1911)[1][20].

W listopadzie 1923 otrzymał zezwolenie na zawarcie związku małżeńskiego z Pelagią Kudracewą[21].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
rosyjskie

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Daty podane przez Fabiana Kobordo w kwestionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari dotyczące jego urodzin i służby w armii rosyjskiej są datami starego stylu[1][2].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac Kobordo Fabian. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.17-1016 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-09].
  2. ↑ a b c d e f g h i j k Список (по старшинству в чинах) генералам, штаб и обер-офицерам и классным чиновникам 119-го пехотного Коломенского полка. [w:] Памяти героев Великой войны 1914–1918 [on-line]. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2025-12-09]. (ros.).
  3. ↑ a b c d e f g h Кобордо Фабиан Карлович. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2025-12-09]. (ros.).
  4. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 4 z 16 stycznia 1919 roku, poz. 169.
  5. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 918.
  6. ↑ Fularski 1929 ↓, s. 17.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 6 marca 1920, s. 154.
  8. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 83, 693.
  9. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 19.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 382, 395, 1460.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 330, 339.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 7 lutego 1924, s. 49.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926, s. 82.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927, s. 37, 44.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 884.
  16. ↑ Dziennik Wileński, R.22, nr 22 (23 stycznia 1938), s. 6.
  17. ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 83. [dostęp 2015-04-05].
  18. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 323, 844.
  19. ↑ a b Wrocławscy weterani pracy potrafią czekać z ufnością. „Słowo Polske”. 61 (830), s. 3, 1949-03-03. Wrocław. .
  20. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 311, 839.
  21. ↑ Polska Zbrojna Nr 323 z 25 listopada 1923 r. s. 4.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 10 maja 1922, s. 365.
  23. ↑ M.P. z 1939 r. Nr 45, poz. 76.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 60 z 4 czerwca 1925, s. 301.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Fabian_Kobordo&oldid=78433639”