Flamingi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flamingi
Phoenicopteridae[1]
Bonaparte, 1831
Przedstawiciel rodziny – flaming krótkodzioby (Phoenicoparrus jamesi)
Przedstawiciel rodziny – flaming krótkodzioby (Phoenicoparrus jamesi)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd flamingowe
Rodzina flamingi
Rodzaje
  • Phoenicopterus
  • Phoeniconaias
  • Phoenicoparrus

Flamingi[2], czerwonaki, czerwonakowate – rodzina (Phoenicopteridae) ptaków z rzędu flamingowych (Phoenicopteriformes).

Występowanie[edytuj]

Rząd flamingów obejmuje gatunki brodzące, zamieszkujące wyspowo strefę klimatów ciepłych i gorących całego świata poza Australią[3]. Środowisko życia stanowią słone i alkaliczne (sodowe) jeziora, nadmorskie laguny oraz panwie solne.

Cechy charakterystyczne[edytuj]

Długość ciała 80-145 cm, przy czym samce są większe od samic[4]. Flamingi posiadają długą szyję wygiętą na kształt "S" i długie nogi. Skrzydła długie i zaostrzone. Palce w liczbie 3 lub 4 połączone są błoną pławną. Mimo swojej budowy dobrze latają, potrafią również pływać, co czynią jednak głównie osobniki młode. W locie nogi i szyja wyciągnięte. Dziób świadczy o wysokiej specjalizacji pokarmowej. Gdy ptak zagłębi go w wodzie, językiem przepycha wodę, a umieszczone pod górną szczęką blaszki (lamella) wychwytują pożywienie, np. glony i fragmenty roślin. Osobniki młode posiadają proste dzioby i są karmione wydzieliną z wola.

Flamingi są zwierzętami stadnymi. Dzięki swojej wysokości łatwo dostrzegają drapieżnika i zaczynają wtedy głośno alarmować inne osobniki. Są to ptaki wędrowne, w locie formują długie, nierówne linie. Łączą się w pary na całe życie. Oba ptaki z pary budują kopulaste gniazdo z mułu, w którym składane są jedno lub dwa jaja. Młode karmione są wydzieliną z wola, co cechuje jedynie flamingi i gołębiowe. Młode łączą się w "żłobki", podobnie jak strusie; mimo tego rodzice rozpoznają i karmią swoje młode. Po 6-11 tygodniach są w stanie żerować samodzielnie.

Systematyka[edytuj]

Wykonane ostatnio badania oparte na analizie DNA sugerują że flamingi są taksonem siostrzanym dla perkozów (Podicipediformes)[5][6][7][8][9][10]. Do rodziny należą następujące rodzaje[2]:

Przypisy

  1. Phoenicopteridae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phoenicopteridae Bonaparte, 1831 - flamingi - Flamingos (wersja: 2015-08-30). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-05-01].
  3. F. Gill, D. Donsker (red.): Grebes, flamingos & tropicbirds (ang.). IOC World Bird List: Version 6.2. [dostęp 2016-05-02].
  4. Josep del Hoyo: Family Phoenicopteridae (Flamingos). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992, s. 508. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)
  5. Marcel Van Tuinen, Dave Brian Butvill, John A. W. Kirsch, S. Blair Hedges. Convergence and divergence in the evolution of aquatic birds. „Proceedings Royal Society London”. 268, s. 1345-1350, 2001. DOI: 10.1098/rspb.2001.1679 (ang.). 
  6. Alison L. Chubb. New nuclear evidence for the oldest divergence among neognath birds: the phylogenetic utility of ZENK. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 30 (1), s. 140-151, 2004. DOI: 10.1016/S1055-7903(03)00159-3. PMID: 15022765 (ang.). 
  7. Matthew G. Fain, Peter Houde. Parallel radiations in the primary clades of birds. „Evolution”. 58 (11), s. 2558–2573, 2004 (ang.). 
  8. Per G. P. Ericson, Cajsa L. Anderson, Tom Britton, Andrzej Elzanowski, Ulf S. Johansson, Mari Källersjö, Jan I. Olhson, Thomas J. Parsons, Dario Zuccon, Gerald Mayr. Diversification of Neoaves: Integration of molecular sequence data and fossils. „Biology Letters”. 2, s. 543-547, 2006. DOI: 10.1098/rsbl.2006.0523 (ang.). 
  9. Joseph W. Brown, Joshua S. Rest, Jaime García-Moreno, Michael D. Sorenson, David P. Mindell. Strong mitochondrial DNA support for a Cretaceous origin of modern avian lineages. „BMC Biology”. 6, s. 6, 2008. DOI: 10.1186/1741-7007-6-6. PMID: 18226223 (ang.). 
  10. Shannon J. Hackett, Rebecca T. Kimball, Sushma Reddy, Rauri C. K. Bowie, Edward L. Braun, Michael J. Braun, Jena L. Chojnowski,2 W. Andrew Cox, Kin-Lan Han, John Harshman, Christopher J. Huddleston, Ben D. Marks, Kathleen J. Miglia, William S. Moore, Frederick H. Sheldon, David W. Steadman, Christopher C. Witt, Tamaki Yuri. A Phylogenomic Study of Birds Reveals Their Evolutionary History. „Science”. 320, s. 1763-1767, 2008 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 154. ISBN 978-83-01-15733-3.