Gotfryd z Bouillon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gotfryd z Bouillon
Obrońca Grobu Świętego
ilustracja
Gotfryd z Bouillon
obrońca Grobu Świętego
Okres panowania od 1099
do 1100
Następca Baldwin I z Boulogne
(jako Król jerozolimski)
Dane biograficzne
Dynastia Boulogne
Data urodzenia ok. 1060
Data śmierci 18 lipca 1100
Ojciec Eustachy II z Boulogne
Matka Ida Lotaryńska
Rodzeństwo Eustachy III z Boulogne
Baldwin I z Boulogne

Gotfryd z Bouillon fr. Godefroy de Bouillon (ur. około 1058, zm. 18 lipca 1100 pod Hajfą) – jeden z przywódców I wyprawy krzyżowej, po zdobyciu Jerozolimy objął władzę królewską przyjmując tytuł obrońcy Grobu Świętego. Pochodził z książęcego rodu Ardennes-Verdun, którego przedstawicieli nosili tytuł książąt Lotaryngii od X wieku. Gotfryd objął godność księcia Dolnej Lotaryngii w roku 1087. W 1096 roku wyruszył na wyprawę krzyżową wraz ze swoimi braćmi. Zginął w roku 1100 w czasie wyprawy przeciwko sułtanowi Damaszku.

Życiorys[edytuj]

Pochodzenie[edytuj]

Był synem Eustachego II z Boulogne oraz Idy Lotaryńskiej (córki Gotfryda II Brodatego, księcia Dolnej Lotaryngii). Po kądzieli wywodził się z dynastii Karolingów.

Po śmierci ojca w 1070 i wuja Gotfryda III Garbatego, Gotfryd stał się właścicielem dóbr Bouillon, Stenay, hrabstwa Verdun, księstwa Dolnej Lotaryngii i markizatu antwerpskiego. O posiadłości lotaryńskie stoczył walkę z hrabią Namur – Albertem III, rzecznikiem praw Matyldy z Toskanii, wdowy po Gotfrydzie Garbatym. Jako wasal cesarza Henryka IV opowiedział się po jego stronie w sporze o inwestyturę.

I wyprawa krzyżowa[edytuj]

Gotfryd był jednym z pierwszych baronów, którzy odpowiedzieli na apel z Clermont, wzywający do krucjaty przeciwko muzułmanom. Aby sfinansować wyprawę do Ziemi Świętej sprzedał lub zastawił swoje posiadłości u biskupów Verdun i Liège. Wyruszył 15 sierpnia 1096 na czele armii złożonej z Lotaryńczyków, Flamandów, Saksończyków i Nadreńczyków. Pod koniec grudnia tego roku dotarł z armią do Konstantynopola, gdzie złożył hołd lenny cesarzowi Aleksemu I i przyrzeczenie zwrotu Bizancjum wszystkich zdobytych ziem, które niegdyś należały do Cesarstwa.

Podczas oblężenia Jerozolimy dowodził armią atakującą od północnego wschodu, był jednym z pierwszych krzyżowców, którzy wdarli się do miasta dnia 15 lipca 1099 r. co w efekcie zakończyło oblężenie Jerozolimy. Wtedy też narodziła się jego legenda. 22 lipca został wybrany na króla Jerozolimy (wybrany uprzednio Rajmund z Tuluzy nie zgodził się zostać królem) – odmówił przyjęcia tytułu króla i nazwał się Obrońca Grobu Świętego (łac. Advocatus Sancti Sepulchri). W sierpniu 1099 rozbił siły egipskie pod Askalonem i brał udział w dalszych walkach z muzułmanami. Zmarł podczas oblężenia Hajfy, pochowano go w kościele Grobu Świętego w Jerozolimie.

Jego następcą, już z tytułem królewskim, został jego brat Baldwin z Boulogne.

Wywód genealogiczny[edytuj]