Jan z Brienne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan z Brienne
Ilustracja
Wizerunek herbu
król Jerozolimy (iure uxoris)
Okres

od 1210
do 1212

Iure uxoris

Marii z Montferratu

Cesarz Łaciński
Okres

od 1231
do 1237

Poprzednik

Baldwin II
(Baldwin II de Courtenay)

Następca

tytularny
Baldwin II
(Baldwin II de Courtenay)

Dane biograficzne
Data urodzenia

ok. 1169/1170

Data śmierci

23 marca 1237

Ojciec

Erard II de Brienne

Matka

Agnieszka de Montfaucon

Żona

Maria z Montferratu
od 14 września 1210
do 1212

Dzieci

Jolanta Jerozolimska

Żona

Stefania Armeńska
od 1214
do 1219

Dzieci

Jan

Żona

Berengaria z Leónu
od 1224

Dzieci

Maria,
Alfons,
Jan II de Brienne,
Ludwik z Akki

Jan z Brienne (ur. ok. 1169/1170[1], zm. 23 marca 1237) – król Jerozolimy w latach 1210–1212, cesarz łaciński w latach 12311237.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Szampanii jako drugi syn Erarda II de Brienne i Agnieszki de Montfaucon, hrabiny Montbéliard (urodzonej jako Agnieszka de Nevers, córka Wilhelma III de Nevers). Początkowo został przeznaczony na duchownego, ale wolał zostać rycerzem i po latach turniejów i walk zyskał znakomitą reputację. Brał udział w III i IV krucjacie. Kiedy w 1208 z Ziemi Świętej do króla FrancjiFilipa II Augusta, przybyli posłowie z pytaniem kogo z baronów proponowałby na męża młodej królowej Jerozolimy, Filip II August wskazał Jana i obiecał wspierać go jako nowego króla.

Jan poślubił królową Marię z Montferratu, w 1210. Maria była znacznie młodsza od niego, była córką królowej Izabeli i Konrada z Montferratu. W 1211 Jan z Brienne zawarł 6-letni pokój z muzułmańskim władcą Al-Adilem. W 1212, wkrótce po urodzeniu córki, Maria zmarła; po śmierci żony Jan pełnił funkcję regenta dla ich jedynej córki Jolanty (znanej również jako Izabela II). W 1214 ożenił się z księżniczką Stefanią Armeńską (zm. 1219), córką króla Leona II. Ze Stefanią miał również jedno dziecko – syna Jana (1216–1220), sukcesora Armenii, który jednak zmarł w dzieciństwie.

W 1224 Jan ożenił się po raz trzeci. Jego trzecią żoną została Berengaria z Leónu, córka króla Alfonsa IX i Berengarii Kastylijskiej. Urodziła czworo dzieci:

  • Marię de Brienne (1225–1275), która poślubiła władcę Cesarstwa ŁacińskiegoBaldwina II,
  • Alfonsa de Brienne (ok. 1228–1270), który poślubił Marię d'Issoudon, hrabinę d'Eu i sam został hrabią d'Eu oraz Wielkim Kanclerzem Francji,
  • Jana II de Brienne (ok. 1230–1273), który w 1258 został Wielkim Lokajem Francji,
  • Ludwika z Akki (ok. 1235–1263), który poślubił Agnieszkę de Beaumont i sam został wicehrabią Beaumont.

W 1229 Jan został poproszony przez baronów Łacińskiego Cesarstwa Konstantynopola o zostanie regentem. Warunkiem była zgoda na to, by Baldwin de Courtenay poślubił drugą córkę Jana, Marię, i został jego następcą. Jan rządził Konstantynopolem przez 9 lat, w 1231 został koronowany na cesarza. W 1235 z kilkoma oddziałami udało mu się odepchnąć oblegające go armie Jana III Dukasa Watatzesa, cesarza Nicei, i Iwana Asena II, cara Bułgarii. Po odniesieniu tego ostatniego zwycięstwa, prawdopodobnie wyolbrzymionego przez łacińskich kronikarzy, Jan wstąpił do zakonu franciszkanów.

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Herby[edytuj | edytuj kod]

Coat of arms of the House of Brienne (Counts of Brienne).svg
Rodu de Brienne
Arms of the Kingdom of Jerusalem.svg
Króla Jerozolimy
Coat of Arms of the Latin Empire.svg
Cesarstwa Łacińskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Małgorzata Hertmanowicz-Brzoza, Kamil Stepan: Słownik władców świata. Kraków: Zielona Sowa, 2205, s. 336. ISBN 83-7435-077-6.