Grzegorz Boguta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Grzegorz Aleksander Boguta (ur. 24 października 1952 w Warszawie) – polski wydawca, nauczyciel akademicki, działacz opozycji w okresie PRL.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytecie Warszawskim. W 1983 w PAN uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. Od 1977 do 1979 pracował jako asystent w Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Później był zatrudniony na Uniwersytecie Warszawskim.

W drugiej połowie lat 70. podjął współpracę z Komitetem Obrony Robotników. Obok Mirosława Chojeckiego należał do założycieli Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA, wydającej pisma drugiego obiegu[1]. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na okres od 13 grudnia 1981 do 7 grudnia 1982. Po zwolnieniu kontynuował działalność opozycyjną, za co był m.in. zwalniany z pracy. W 1989 brał udział w obradach jednego z podzespołów Okrągłego Stołu. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. Przez rok pełnił funkcję doradcy minister kultury, Izabelli Cywińskiej, w rządzie Tadeusza Mazowieckiego[1].

Od 1990 do 2000 zajmował stanowisko dyrektora Państwowego Wydawnictwa Naukowego, doprowadził do prywatyzacji tego przedsiębiorstwa. W 1993 został prezesem zarządu wydawnictwa NOWA, później objął kierowniczą funkcję w firmie doradczej. W latach 90. kierował też Polską Izbą Książki. W 1991 należał do założycieli Stowarzyszenia Archiwum Solidarności. W 2003 został prezesem zarządu Fundacji Kultury.

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]