Gustaw Auscaler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Auscaler
Data i miejsce urodzenia 1917
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1965
Izrael
Narodowość  Polska /  Izrael
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Gustaw Auscaler (ur. 1917 w Warszawie, zm. 10 listopada 1965 w Izraelu) – polski prawnik-karnista pochodzenia żydowskiego, w okresie PRL sędzia Sądu Najwyższego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 50. pełnił funkcję sędziego Sądu Najwyższego. Był jednym z trzech sędziów orzekających SN (prócz niego Emil Merz i Igor Andrejew), którzy 20 października 1952 na posiedzeniu odbywającym się w trybie tajnym zatwierdził wyrok kary śmierci na gen. bryg. Augusta Emila Fieldorfa[1][2]. Od 1953 był dyrektorem Centralnej Szkoły Prawniczej, działającej następnie jako Ośrodek Doskonalenia Kadr Sędziowskich i Prokuratorskich. Pod koniec 1957 wyjechał wraz z rodziną do Izraela. Tam był prokuratorem rejonowym w Tel Awiwie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Radziecka prokuratura (1950, współautor: Konstantin Pietrowicz Gorszenin)
  • Radziecki sąd ludowy (1951, współautor: Konstantin Pietrowicz Gorszenin)
  • Stan wyższej konieczności w prawie karnym : zagadnienie legalności i celowości w prawie karnym imperialistycznym a w prawie karnym socjalistycznym (1953)
  • Materiały Sesji Naukowej PAN 4-9 lipca 1953 r. (1954, współautor: Jan Wasilkowski)
  • O formach zagarnięcia własności społecznej (1956)
  • Chuligaństwo. Studia pod red. Jerzego Sawickiego (1956, praca zbiorowa)
  • Przestępstwa kierowców w stanie nietrzeźwości (1958)
  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego z zakresu materialnego prawa karnego (1958)
  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego z zakresu materialnego prawa karnego, 1945-1957; zbiór analityczny w ujeciu przedmiotowym i artykułowym. Według stanu na dzień 30.6.1957 r. (1958)

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maria Fieldorf, Leszek Zachuta, Gen. „Nil”. Żołnierz Polski Walczącej, Legion, rok 60, nr 1, Kraków 1988 (na prawach rękopisu).
  2. Maria Fieldorf, Leszek Zachuta, Generał „Nil” August Emil Fieldorf, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1993.
  3. M.P. z 1951 r. Nr 74, poz. 988.
  4. M.P. z 1955 r. Nr 112, poz. 1450.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]