Jan Wasilkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Wasilkowski
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1898
Sławków
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1977
Warszawa
Poseł V kadencji Sejmu PRL
Okres od 1 czerwca 1969
do 15 lutego 1972
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego PRL
Okres od 12 grudnia 1956
do 22 maja 1967
Poprzednik Wacław Barcikowski
Następca Zbigniew Resich
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Jana i Zofii Wasilkowskich na Cmentarzu Powązkowskim

Jan Wasilkowski (ur. 11 maja 1898 w Sławkowie, zm. 14 sierpnia 1977 w Warszawie) – polski prawnik i polityk. Rektor Uniwersytetu Warszawskiego (1949–1952), następnie Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego RP (1956–1967) i poseł na Sejm (1961–1972), członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[1].

Życiorys[edytuj]

Studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, Uniwersytecie w Nancy oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1924 związany z Uniwersytetem Warszawskim. Od 1936 profesor prawa na UW. Po kampanii wrześniowej 1939 jeniec Oflagu VI Dössel. W latach 1947–1949 dziekan Wydziału Prawa i Administracji UW, zaś w latach 1949–1952 rektor Uniwersytetu Warszawskiego. Był wieloletnim kierownikiem Katedry Prawa Cywilnego i Prawa Cywilnego Porównawczego. Od 1952 członek korespondent, od 1958 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, w latach 1955-1968 członek jej prezydium, w latach sekretarz 1955-1957 Wydziału I Nauk Społecznych[2], w latach 1953–1956 kierownik Zakładu Nauk Prawnych PAN (obecnego Instytutu Nauk Prawnych). Przewodniczył pracom Komisji Kodyfikacyjnej przy Ministrze Sprawiedliwości PRL. Był współtwórcą projektu kodeksu cywilnego PRL, uchwalonego w 1964 i obowiązującego do dziś.

W latach 1956–1967 pełnił funkcję pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. W latach 1961–1972 poseł na Sejm III, IV i V kadencji. Był członkiem PPS, następnie PZPR, od 1964 do 1969 członek KC PZPR.

Dwukrotnie odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Krzyżem Komandorskim (1954)[3] i Krzyżem Oficerskim (1947)[4] Orderu Odrodzenia Polski. Doktor honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze i Uniwersytetu Wrocławskiego.

Małżonką Jana Wasilkowskiego była Zofia Wasilkowska. Pochowany został na warszawskich Powązkach. Jego imieniem nazwano jedną z ulic na warszawskim Ursynowie.

Autor licznych publikacji naukowych np. Encyklopedia Podręczna Prawa Prywatnego (wraz z Fryderykiem Zollem), Prawo rzeczowe w zarysie, Warszawa PWN 1957, Zarys prawa rzeczowego, Warszawa PWN 1963, Prawo własności w PRL. Zarys wykładu (opr. przy współudziale M. Madeya), Warszawa PWN 1969.

22 lipca 1964 z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową II stopnia[5]. Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1964)[6], Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1977)[7].

Przypisy

  1. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
  2. Członkowie PAN: Skorowidz
  3. 16 lipca 1954 „za wybitne zasługi w dziedzinie nauki” M.P. z 1954 r. Nr 112, poz. 1566
  4. M.P. z 1947 r. Nr 29, poz. 280
  5. "Dziennik Polski", rok XX, nr 171 (6363), s. 1.
  6. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  7. Nowiny, nr 165 (8951), 22-23-24 lipca 1977, s. 2.

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994
  • Studia Prawnicze. Zeszyt 26–27. Zeszyt specjalny wydany dla uczczenia pracy naukowej i kodyfikacyjnej Profesora Jana Wasilkowskiego, 1970