Igor Andrejew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego prawnika. Zobacz też: Igor Andriejew - rosyjski tenisista.
Igor Andrejew
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1915
Wilno
Data i miejsce śmierci 5 lutego 1995
Warszawa
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Nagrobek Igora Andrejewa

Igor Andrejew (ur. 23 lipca 1915 w Wilnie, zm. 5 lutego 1995 w Warszawie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z wileńskiej, spolszczonej rodziny rosyjskiej. Wnuk adwokata – Bazylego Andrejewa i syn znanego w latach międzywojennych adwokata wileńskiego Pawła Andrejewa. Ukończył gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie. Absolwent Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Uczeń profesora Bronisława Wróblewskiego. Przed wojną asystent na Wydziale Prawa USB w Wilnie[1] i aplikant sądowy. W czasie wojny stracił ojca skazanego na śmierć w ZSRR (zm. 1942) i przybranego brata Aleksandra, który zginął z rąk bandytów w 1943.

Po wojnie został w 1947 roku przymusowo wysiedlony z ojczystego Wilna do Warszawy, gdzie w 1950 obronił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim (tytuł rozprawy: Istota czynu w rozwoju nauki burżuazyjnej). Jego promotorem był prof. Stanisław Ehrlich. Od 1948 roku należał do PZPR[2]. W latach 1948–1953 dyrektor Centralnej Szkoły Prawniczej im. T. Duracza w Warszawie.

Był jednym z sędziów, którzy w 1952 zatwierdzili wyrok śmierci na gen. Auguście Fieldorfie "Nilu". Rozprawa Sądu Najwyższego odbywała się w trybie tajnym, bez udziału oskarżonego, na podstawie dokumentów rozprawy niższej instancji. Andrejew, podobnie jak i pozostali dwaj sędziowie, nie podważył zebranych w śledztwie rzekomych dowodów winy generała wymuszonych torturami w śledztwie na innych oficerach AK i uznał wyrok kary śmierci wydany przez Sąd Wojewódzki za właściwy. Przez lata jego rola w tej zbrodni sądowej nie była szerzej znana i wyszła na jaw dopiero w kwietniu 1989.

Razem z Jerzym Sawickim i Leszkiem Lernellem Andrejew był współautorem najważniejszego w okresie stalinizacji Polski podręcznika Prawo karne Polski Ludowej (1954). Od 1964 profesor nauk prawnych[3]. Wykładowca i pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego oraz Instytutu Nauk Prawnych PAN. Dyrektor tego instytutu. Autor kilkudziesięciu prac naukowych dotyczących pojęcia przestępstwa, jego ustawowych znamion oraz prac z dziedziny prawa porównawczego. Zajmował się m.in. pojęciem przestępstwa w różnych krajach m.in. w krajach Czarnej Afryki i krajach obozu socjalistycznego. Napisał książkę o ocenach prawnych karcenia dzieci i związanymi z tym problemami. Współautor projektu Kodeksu karnego z 1969.

Organizator studiów zaocznych prawa na Uniwersytecie Warszawskim, wieloletni prodziekan Wydziału Prawa.

Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego AIDP, Przewodniczący sekcji polskiej Stowarzyszenia, do którego publikacji m.in. pisywał artykuły o etyce w wymiarze sprawiedliwości. Honorowy wiceprezydent tego Stowarzyszenia, pozbawiony tego tytułu w 1989, na wniosek delegacji polskiej na Walnym zgromadzeniu AIDP, po ujawnieniu jego udziału w sprawie gen. Fieldorfa. Został też wykluczony z Rady Naukowej Instytutu Prawa Karnego.

W 1988 Uniwersytet Warszawski opublikował XVI tom Studia Iuridica, dla uczczenia pracy naukowej Igora Andrejewa. Do uczniów Andrejewa należeli Lech Falandysz i Lech Gardocki.

Przez ostatnie lata życia był sparaliżowany. Zmarł w 1995 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ustawowe znamiona przestępstwa (1959)
  • Wprowadzenie do prawa karnego Afryki Czarnej (1965)
  • Rozpoznanie znamion przestępstwa (1968)
  • Polskie prawo karne w zarysie (1970, 9 wydań, ostatnie z 1989)
  • Zarys prawa karnego państw socjalistycznych (1971)
  • Kodeks karny z komentarzem (1973, współautorzy Witold Świda i Władysław Wolter)
  • Kodeks karny. Krótki komentarz (1978, 5 wydań do 1988)
  • Ustawowe znamiona czynu. Typizacja i kwalifikacja przestępstw (1978)
  • Podstawowe pojęcia nauki o przestępstwie (1989)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kolarzowski; Wydział Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu w Wilnie w latach 1919–1939
  2. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 19. ISBN 83-223-2073-6.
  3. Igor Andrejew w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. Lista pochowanych. Igor Andrejew. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-23].
  5. M.P. z 1950 r. Nr 85, poz. 1023
  6. M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400