Igor Andrejew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego prawnika. Zobacz też: Igor Andriejew - rosyjski tenisista.
Igor Andrejew
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1915
Wilno
Data i miejsce śmierci 5 lutego 1995
Warszawa
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Nagrobek Igora Andrejewa

Igor Andrejew (ur. 23 lipca 1915 w Wilnie, zm. 5 lutego 1995 w Warszawie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z wileńskiej, spolszczonej rodziny rosyjskiej. Wnuk adwokata – Bazylego Andrejewa i syn znanego w latach międzywojennych adwokata wileńskiego Pawła Andrejewa. Ukończył gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie. Absolwent Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Uczeń profesora Bronisława Wróblewskiego. Przed wojną asystent na Wydziale Prawa USB w Wilnie[1] i aplikant sądowy. W czasie wojny stracił ojca skazanego na śmierć w ZSRR (zm. 1942) i przybranego brata Aleksandra, który zginął z rąk bandytów w 1943.

Po wojnie został w 1947 roku przymusowo wysiedlony z ojczystego Wilna do Warszawy, gdzie w 1950 obronił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim (tytuł rozprawy: Istota czynu w rozwoju nauki burżuazyjnej). Jego promotorem był prof. Stanisław Ehrlich. Od 1948 roku należał do PZPR[2]. W latach 1948–1953 dyrektor Centralnej Szkoły Prawniczej im. T. Duracza w Warszawie.

Był jednym z sędziów, którzy w 1952 zatwierdzili wyrok śmierci na gen. Auguście Fieldorfie "Nilu". Rozprawa Sądu Najwyższego odbywała się w trybie tajnym, bez udziału oskarżonego, na podstawie dokumentów rozprawy niższej instancji. Andrejew, podobnie jak i pozostali dwaj sędziowie, nie podważył zebranych w śledztwie rzekomych dowodów winy generała wymuszonych torturami w śledztwie na innych oficerach AK i uznał wyrok kary śmierci wydany przez Sąd Wojewódzki za właściwy. Przez lata jego rola w tej zbrodni sądowej nie była szerzej znana i wyszła na jaw dopiero w kwietniu 1989.

Razem z Jerzym Sawickim i Leszkiem Lernellem Andrejew był współautorem najważniejszego w okresie stalinizacji Polski podręcznika Prawo karne Polski Ludowej (1954). Od 1964 profesor nauk prawnych[3]. Wykładowca i pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego oraz Instytutu Nauk Prawnych PAN. Dyrektor tego instytutu. Autor kilkudziesięciu prac naukowych dotyczących pojęcia przestępstwa, jego ustawowych znamion oraz prac z dziedziny prawa porównawczego. Zajmował się m.in. pojęciem przestępstwa w różnych krajach m.in. w krajach Czarnej Afryki i krajach obozu socjalistycznego. Napisał książkę o ocenach prawnych karcenia dzieci i związanymi z tym problemami. Współautor projektu Kodeksu karnego z 1969. Jednym z jego uczniów był Lech Gardocki.

Organizator studiów zaocznych prawa na Uniwersytecie Warszawskim, wieloletni prodziekan Wydziału Prawa.

Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego AIDP, Przewodniczący sekcji polskiej Stowarzyszenia, do którego publikacji m.in. pisywał artykuły o etyce w wymiarze sprawiedliwości. Honorowy wiceprezydent tego Stowarzyszenia, pozbawiony tego tytułu w 1989, na wniosek delegacji polskiej na Walnym zgromadzeniu AIDP, po ujawnieniu jego udziału w sprawie gen. Fieldorfa. Został też wykluczony z Rady Naukowej Instytutu Prawa Karnego.

W 1988 Uniwersytet Warszawski opublikował XVI tom Studia Iuridica, dla uczczenia pracy naukowej Igora Andrejewa. Do uczniów Andrejewa należeli Lech Falandysz i Lech Gardocki.

Przez ostatnie lata życia był sparaliżowany. Zmarł w 1995 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ustawowe znamiona przestępstwa (1959)
  • Wprowadzenie do prawa karnego Afryki Czarnej (1965)
  • Rozpoznanie znamion przestępstwa (1968)
  • Polskie prawo karne w zarysie (1970, 9 wydań, ostatnie z 1989)
  • Zarys prawa karnego państw socjalistycznych (1971)
  • Kodeks karny z komentarzem (1973, współautorzy Witold Świda i Władysław Wolter)
  • Kodeks karny. Krótki komentarz (1978, 5 wydań do 1988)
  • Ustawowe znamiona czynu. Typizacja i kwalifikacja przestępstw (1978)
  • Podstawowe pojęcia nauki o przestępstwie (1989)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kolarzowski; Wydział Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu w Wilnie w latach 1919–1939
  2. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 19. ISBN 83-223-2073-6.
  3. Igor Andrejew w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. Lista pochowanych. Igor Andrejew. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-23].
  5. M.P. z 1950 r. nr 85, poz. 1023
  6. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400