Gwido Poten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gwido Poten
Ilustracja
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 26 sierpnia 1879
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne c. i k. armia
Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Ułanów Cesarza
18 Pułk Ułanów Pomorskich
15 Pułk Ułanów Poznańskich
XVI Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
członek O. T. O.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia
Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Gwido Erwin Poten (ur. 26 sierpnia 1879, zm. 1940 w Kijowie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Był pochodzenia austriackiego[1]. Urodził się austriackiej, szlacheckiej rodzinie galicyjskiej, jako syn Ernesta. Służył w c. i k. armii, w której został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z 1 maja 1913 w 4 Pułku Ułanów Cesarza w Żółkwi (wraz z nim służył wówczas por. Aleksander Pragłowski). Brał udział w I wojny światowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego w 1918. Przydzielony do 18 Pułku Ułanów. Został awansowany do stopnia majora, następnie do stopnia podpułkownika. Jednocześnie do maja 1920 był komendantem Szkoły Oficerów Jazdy w Przemyślu. Był także instruktorem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii Grudziądzu[2]. Od września 1921 do 5 czerwca 1924 pełnił stanowisko dowódcy 15 Pułku Ułanów Poznańskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - kawalerii)[3]. 1 czerwca 1924 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy XVI Brygady Kawalerii we Lwowie, pozostając oficerem nadetatowym 15 Pułku Ułanów Poznańskich. 28 stycznia 1928 roku został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[4]. Z dniem 31 grudnia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[5]. W 1934 jako pułkownik kawalerii przeniesiony w stan spoczynku pozostawał w oficerskiej kadrze okręgowej nr VI jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[6].

We Lwowie był jednym z prezesów honorowych Towarzystwa b. Żołnierzy 1 Pułku Ułanów Wielkopolskich (15 Pułku Ułanów Poznańskich), założonego w maju 1933[a][7]. Był członkiem zwyczajnym Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie[8].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Miał być przetrzymywany i torturowany w więzieniach lwowskich. Prawdopodobnie na Zamarstynowie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 71/1-18 oznaczony numerem 2379; jego tożsamość została podana jako Gwidon Poten)[9]. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Uwagi

  1. Inny prezes honorowy towarzystwa, płk Konrad Zembrzuski, także został ofiarą zbrodni katyńskiej w 1940.

Przypisy

  1. Michał Żółtowski: Garść wspomnień z przeszłości. Praktyka i ćwiczenia wojskowe w 15. Pułku Ułanów Poznańskich 1938-1939. zoltowscy.org.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  2. Koń przed... panną. cwk.grudziadz.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 151.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 24.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 302.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 335, 971.
  7. Historia Towarzystwa. 15pu.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  8. Sprawozdanie Wydziału Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie za czas od 1 kwietnia 1934 do 31 marca 1935 przedłożone Walnemu Zgromadzeniu w dniu 29 maja 1935. Lwów: 1935, s. 33.
  9. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. [dostęp 27 października 2014]. s. 75.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 120 z 16 listopada 1925 roku, s. 649.

Bibliografia[edytuj]