Gyula Grosics

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gyula Grosics
Ilustracja
Gyula Grosics (2005)
Data i miejsce
urodzenia
4 lutego 1926
Dorog, Węgry
Data i miejsce
śmierci
13 czerwca 2014
Budapeszt, Węgry
Pseudonim „Fekete Párduc” („Czarna Pantera”)
Pozycja bramkarz
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1945–1947
1947–1949
1949–1950
1950–1957
1957–1962
Dorogi AC
MATEOSz Munkás SE
Bp. Teherfuvar
Bp. Honvéd SE
Tatabánya Bányász SK
61 (0)
55 (0)
30 (0)
125 (0)
123 (0)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1947–1962  Węgry 86 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1963
1964–1965
1966
Tatabánya Bányász SK
Salgótarjáni BTC
KSI

Gyula Grosics [ˈɟulɒ ˈɡroʃiʧ] (ur. 4 lutego 1926 w Dorog, zm. 13 czerwca 2014 w Budapeszcie[1]) – węgierski piłkarz, bramkarz i członek „Złotej Jedenastki” reprezentacji Węgier w latach 1950. Rozegrał w niej 86 spotkań.

Przyszedł na świat jako syn ślusarza, dorastał w górniczej osadzie Dorog. Początkowo grał na pozycji prawoskrzydłowego, jednak w swoim pierwszym profesjonalnym meczu zagrał na bramce. Nazywany „czarną panterą” (A fekete párduc) od koloru stroju bramkarskiego, który zakładał na mecze. Był typem piłkarza „sweeper – keeper” – często grał jako dodatkowy, ostatni obrońca swojego zespołu. W 1949 stał się ofiarą intrygi. Dostał fikcyjną propozycje opuszczenia kraju. Węgierscy związek piłkarskie zawiesił go na rok. Wziął udział w trzech mundialach (1954, 1958 oraz 1962). Karierę zakończył w 1962.

Następnie jako trener prowadził Dorogi FC oraz drużyny w Kuwejcie, bez sukcesów. W Budapeszcie otworzył salon mody. W 1979 objął pierwszoligowe Volán SC. Podczas przemian demokratycznych na Węgrzech przystąpił do Forum Demokratycznego. W ostatnich latach życia Grosics mieszkał w Budapeszcie.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

20 sierpnia 1947 zadebiutował w meczu z Albanią, wygranym przez Madziarów 2:0. Szczytowy okres formy osiągnął podczas igrzysk olimpijskich w 1952. 25 listopada 1953 wziął udział w wygranym przez reprezentację Węgier meczu z Anglią. W ojczyźnie futbolu, na Wembley, Madziarzy pokonali Anglików 6:3. Przed mistrzostwami świata 1954, drużyna węgierska, określana jako Złota jedenastka była uznawana za faworytów. Na początku turnieju wszystko szło po myśli trenera Gustáva Sebesa, jednak w finale mimo prowadzenia 2:0 Węgrzy przegrali z RFN 2:3. Było to wielkie rozczarowanie. Grosics obwiniał kolegów za porażkę, zarzucając im samolubstwo. Podczas mistrzostw świata 1958 Węgrzy nie dotarli nawet do ćwierćfinałów. W 1962 w Chile, po kolejnych nieudanych mistrzostwach (Węgrzy przegrali w ćwierćfinale z Czechosłowacją), Grosics zakończył reprezentacyjną karierę. Jego ostatnim meczem było spotkanie z Jugosławią w październiku 1962.

Przypisy

  1. Zmarł członek węgierskiej „Złotej jedenastki”. Eurofutbol.pl, 2014-06-13. [dostęp 2014-06-13].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]