Spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna
Numer IPA 134
ʃ
Jednostka znakowa ʃ
Unikod U+0283
UTF-8 (hex) ca 83
Inne systemy
X-SAMPA S
Kirshenbaum S
Alfabet Braille'a
Przykład
informacjepomoc
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: [ʃ]

Artykulacja[edytuj | edytuj kod]

W czasie artykulacji podstawowego wariantu [ʃ]:

Warianty[edytuj | edytuj kod]

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Spółgłoskę [ʃ] zaliczamy do spółgłosek syczących, czyli sybilantów.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Polska i rosyjska spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna jest często uznawana (przez lingwistów zachodnich, ale nie przez slawistów) za spółgłoskę laminalną z retrofleksją ʂ. W języku polskim mamy jednak do czynienia z artykulacją z płaskim językiem, więc używanie tego terminu ma na celu podkreślenie różnicy między polskimi twardymi spółgłoskami zadziąsłowymi a ich czeskimi czy angielskimi odpowiednikami, wymawianymi miękko. Głoska ʃ jest też używana w Słowniku wymowy polskiej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mieczysław Karaś, Maria Madejowa: Słownik wymowy polskiej. (red.). Warszawa, Kraków: PWN, 1977.