Hélène Carrère d’Encausse

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Hélène Carrère d'Encausse)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hélène Carrère d’Encausse
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1929
Paryż
Zawód historyk, nauczyciel akademicki

Hélène Carrère d’Encausse z domu Zourabichvili (ur. 6 lipca 1929 w Paryżu[1]) – francuska historyk i nauczyciel akademicki, specjalizująca się w zagadnieniach związanych z Rosją, członkini Akademii Francuskiej, eurodeputowana IV kadencji.

Życiorys[edytuj]

Urodziła się w arystokratycznej rodzinie gruzińskich emigrantów, którzy opuścili Rosję po rewolucji[2]. Studiowała historię i politologię[2], została absolwentką Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu[3].

Jako nauczyciel akademicki związana z Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne oraz paryską Sciences Po. Pracowała też w Kolegium Europejskim w Brugii. Jako profesor wizytujący wykładała na uczelniach w Ameryce Północnej i Japonii[4].

W pracy naukowej zajęła się głównie zagadnieniami z historii Rosji. Jest autorką licznych publikacji historycznych, m.in. biografii Włodzimierza Lenina, Józefa Stalina oraz rosyjskich carów[4]. W wydanej w 1978 pracy L'Empire éclaté prognozowała rozpad Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich[2].

W latach 1984–1987 była dyrektorem Radio-Sorbonne. Od 1986 do 1987 wchodziła w skład komitetu do spraw reformy przepisów o obywatelstwie. W 1992 została doradczynią Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju[5]. W latach 1994–1999 jako przedstawicielka gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki sprawowała mandat posłanki do Parlamentu Europejskiego IV kadencji. Była wiceprzewodniczącą Komisji ds. Zagranicznych, Bezpieczeństwa i Polityki Obronnej[1].

13 grudnia 1990 wybrana w skład Akademii Francuskiej, obejmując fotel nr 14. 21 października 1999 została stały sekretarzem tej instytucji[4].

Laureatka prestiżowych nagród literackich, m.in. Prix Aujourd'hui, Prix des Ambassadeurs i Prix du nouveau cercle Interallié. Wyróżniona kilkoma tytułami doktora honoris causa[4].

Zamężna z Louisem, ma troje dzieci: Emmanuela, Nathalie i Marinę.

Odznaczenia[edytuj]

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Réforme et Révolution chez les musulmans de l'empire russe, Presses de la Fondation nationale des sciences politiques, Paryż, 1966.
  • Le Marxisme et l'Asie, Armand Colin, Paryż 1966.
  • L'Union soviétique: de Lénine à Staline, Éditions Richelieu, Paryż 1972.
  • La Politique soviétique au Moyen-Orient, Presses de la Fondation nationale des sciences politiques, Paryż 1976.
  • L'Empire éclaté, Flammarion, Paryż 1978.
  • Lénine: la révolution et le pouvoir, Flammarion, Paryż 1979.
  • Staline: l'ordre par la terreur, Flammarion, Paryż 1979.
  • Le Pouvoir confisqué: gouvernants et gouvernés en URSS, Flammarion, Paryż 1980.
  • Le Grand Frère: l'Union soviétique et l'Europe soviétisée, Flammarion, Paryż 1983.
  • La Déstalinisation commence, Complexe, Paryż-Bruksela 1986.
  • Ni paix ni guerre: le nouvel empire soviétique ou du bon usage de la détente, Flammarion, Paryż 1986.
  • Le Grand Défi: bolcheviks et nations, 1917–1930, Flammarion, Paryż 1987.
  • Le Malheur russe: essai sur le meurtre politique, Fayard, Paryż 1988.
  • La Gloire des nations ou La Fin de l'empire soviétique, Fayard, Paryż 1990.
  • Victorieuse Russie, Fayard, Paryż 1992.
  • L'URSS, de la Révolution à la mort de Staline, 1917–1953, Seuil, Paryż 1993.
  • The Nationality Question in the Soviet Union and Russia, Scandinavian University Press, Oslo 1995.
  • Nicolas II: la transition interrompue, Fayard, Paryż 1996.
  • Lénine, Fayard, Paryż 1998.
  • La Russie inachevée, Fayard, Paryż 2000.
  • Catherine II: un âge d'or pour la Russie, Fayard, Paryż 2002.
  • L'Impératrice et l'Abbé: un duel littéraire inédit entre Catherine II et l'abbé Chappe d'Auteroche, Fayard, Paryż 2003.
  • Nations et Saint-Siège au XXe, Fayard, Paryż 2003.
  • Russie, la transition manquée, Fayard, Paryż 2005.
  • L'Empire d'Eurasie, une histoire de l'Empire russe de 1552 à nos jours, Fayard, Paryż 2005.
  • La Deuxième mort de Staline, Éditions Complexe, Paryż 2006.
  • Alexandre II, le printemps de la Russie, Fayard, Paryż 2008.
  • La Russie entre deux mondes, Fayard, Paryż 2010.
  • Des siècles d'immortalité: l'Académie française, 1635–..., Fayard, Paryż 2011.
  • Les Romanov, une dynastie sous le règne du sang, Fayard, Paryż 2013.
  • Six années qui ont changé le monde 1985–1991, Fayard, Paryż 2015.

Przypisy

  1. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2016-10-22].
  2. a b c d e f g Hélène Carrère d’Encausse (fr.). rdv-histoire.com. [dostęp 2016-10-22].
  3. Mme Carrère d'Encausse (fr.). humanite.fr, 10 maja 1994. [dostęp 2016-10-22].
  4. a b c d Hélène Carrère d’Encausse (fr.). academie-francaise.fr. [dostęp 2016-10-22].
  5. Géorgie et France: Hélène Carrère d'Encausse, Secrétaire perpétuel de l'Académie française (fr.). colisee.org, 27 maja 2009. [dostęp 2016-10-22].
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2011 r. Nr 108, poz. 1090).