Ali ibn Husajn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ali ibn Husajn
Ozdoba wierzących (arab. Zayn al-Ābidīn), Pan wierzących (arab. Sayyid al-Ābidin), Syn najlepszej dwójki (arab. Ibn al-Khiyaratayn), Nieskalany (arab. Al-Zaki), Zaufany (arab. al-Amīn)
ilustracja
Czwarty Imam imamitów, ismailitów, zajdytów
Okres panowania od 680 (data śmierci Husajna)
do 713 (data śmierci przez otrucie)
Poprzednik według szyitów Husajn ibn Ali, według sunnitów nikt (rządzi Al-Walid I)
Następca według szyitów; imamitów i ismailitów Mahomet al-Bakir, zajdytów Zajd ibn Ali, według sunnitów nikt (rządzi Al-Walid I)
Dane biograficzne
Dynastia Ahl al-Bajt
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 659 (5 Sha'aban 38 AH)
Al-Kufa bądź Medyna
Data i miejsce śmierci 20 października 713 (12 bądź 25 Muharram 95 AH)
Medyna
Przyczyna śmierci śmierć przez otrucie
Miejsce spoczynku cmentarz al-Baki
Ojciec Husajn ibn Ali
Matka "Pani Ziemi" (per. Szahrbānū)
Rodzeństwo dwóch braci, trzy siostry
Małżeństwo dwie żony
Dzieci ośmioro (w tym Muhammad al-Bakir i Zajd ibn Ali)

Ali ibn Husajn (arab. علي بن الحسين, ur. 4 stycznia 659 - zm. 20 października 713) - według szyitów, czwarty prawowity przywódca muzułmańskiej wspólnoty.

Prawnuk Mahometa, wnuk Alego, syn Husajna i Szahrbanu – perskiej księżniczki (wziętej do niewoli podczas muzułmańskiego podboju) i córki ostatniego szachinszacha Persji z dynastii Sasanidów, Jezdegirda III.[1] Za wczesnego życia, jego linia sukcesji i przywództwo nad ummą zostały zakwestionowane przez ibn al-Hanafijję, jednego z synów Alego i Khawlah bint Dżafar.[2] Według tradycji, aby rozwiązać spór o sukcesję al-Hanafijja i Ibn Husajn udali się do Kaby gdzie obaj następnie modlili się przy czarnym kamieniu; modlitwa pierwszego nie przyniosła rezultatu, modlitwa drugiego wprawiła kamień w ruch. W ten sposób muzułmanie dowiedzieli się kto jest prawowitym Imamem po Husajnie.[3] Jakkolwiek, zwolennicy al-Hanafijji utworzyli mniejszościową sektę kajsanitów. Przytłaczająca większość szyitów poparła jednak ibn Husajna. Jako jeden z nielicznych przeżył masakrę pod Karbalą, gdzie następnie wojska Jazida wzięły go do niewoli przed obliczę umajjadzkiego kalifa w Damaszku. Ostatecznie wypuszczony na wolność, w drodze powrotnej do Medyny, wygłosił przemowy w Damaszku i Kufie w obronie własnego ojca i jego misji (oporu wobec Umajjadów i próby ustanowienia kalifatu rządzonego przez potomków Mahometa).[4][5] Otruty z rozkazu kalifa Al-Walida.[6][7]

Poprzednik
Husajn ibn Ali
Imam
680 - 713
Następca
Muhammad al-Bakir (uznawany przez imamitów i ismailitów)
Zajd ibn Ali (uznawany przez zajdytów)

Przypisy

  1. Imam Ali Ibn Husain (2009). Al-Saheefah Al-Sajjadiyyah Al-Kaamelah. Tłumaczenie ze wstępem i przypisami Willian C. Chittick, wstęp S. H. M. Jafri. Kom, Islamska Republika Iranu: Publikacje Ansarijan. s. 7-10.
  2. Heli, Ja'far ibn Mohammad ibn Nama (2001). Mosirol ahzan [در سوگ امیر آزادی]. Iran-Kum: Hazeq. s. 399.
  3. Sharif al-Qarashi, Bāqir (2000). The Life of Imām Zayn al-Abidin (as). Tłumaczenie Jāsim al-Rasheed. Irak: Publikacje Ansarijan, n.d. Druk. s. 94 - 96.
  4. Imam Ali Ibn Husain (2009), s.10
  5. Madelung, Wilferd. "ʿALĪ B. ḤOSAYN B. ʿALĪ B. ABĪ ṬĀLEB". ENCYCLOPÆDIA IRANICA. Dostęp 3 sierpień, 2016.
  6. WOFIS (2001). A Brief History of the Fourteen Infallibles (3rd ed.). Tehran: World Organization for Islamic Services.
  7. Al-Islam.org: The Fourth Imam, ‘Ali Ibn Al Husayn, Zainul Abedeen (as).