Imam Szamil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Imam Szamil

Imam Szamil (ok. 1798-1871) – przywódca powstania górali kaukaskich przeciwko Rosji w latach 1834-1859.

Szamil stał na czele teokratycznego państwa, Imamatu Kaukaskiego, określanego niekiedy jako imamat Szamila. Przez pół wieku powstrzymywał Imperium Rosyjskie przed zajęciem Czeczenii i Dagestanu.

Był z pochodzenia Awarem, urodził się w aule Gimry na terytorium chanatu awarskiego. Odebrał staranne religijne wykształcenie. W roku 1834, po śmierci Gamzat-Beka został trzecim z kolei imamem wspólnoty ludów górskich stawiającej opór ekspansji rosyjskiej. Związany z sufickim bractwem nakszbandijja, ruchem, który był podporą wielu wystąpień muzułmańskiej ludności Kaukazu przeciw Rosji.

Posiadał niekwestionowany talent organizacyjny i wojskowy, wielokrotnie odnosił sukcesy w walce z armią rosyjską. Jego osobistą gwardię stanowiła grupa polskich kawalerzystów-dezerterów z wojska rosyjskiego; polski oficer dowodził też artylerią imamatu. W 1855 roku, po nieudanej obronie twierdzy Alchugo, Szamil zmuszony do podjęcia próby pertraktacji pokojowych z Rosjanami. Oddał wtedy jako amanata (kaukaskie określenie zakładnika gwarantującego dobrą wolę podczas negocjacji pokojowych) swojego pierworodnego syna Dżamal al-Dina[1]. W późniejszych latach wojska Szamila wielokrotnie stawiały jeszcze opór armii carskiej. Ostatecznie pokonany został 25 sierpnia 1859 w aule Gunib, w środkowym Dagestanie.

Przez resztę życia przebywał w niewoli rosyjskiej, jednakże zezwolono mu na odbycie pielgrzymki do Mekki, w trakcie której zmarł w Medynie, gdzie został pochowany.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Fakt ten stał się kanwą powieści historycznej Aleksandry Lapierre Ludzie honoru, Wydawnictwo WAM 2011, ISBN 978-83-7505-687-7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]