Irena Laskowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Irena Laskowska
Ilustracja
Irena Laskowska, 1947
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1925
Piotrowice (woj. wileńskie)
Zawód aktorka
Lata aktywności 1945–2003
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej

Irena Laskowska (ur. 15 marca 1925 w Piotrowicach) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Siostra operatora Jana Laskowskiego i kierownika produkcji Jerzego Laskowskiego, żona Mieczysława Piotrowskiego.

Życiorys[edytuj]

Irena Laskowska na okładce Filmu Nr 35 z 1948 roku

W 1945, czyli dwa lata przed ukończeniem studiów na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi, zadebiutowała na deskach teatralnych. Na początku była związana z łódzkim Teatrem Wojska Polskiego (1947–1949), a od 1949 występowała w teatrach warszawskich: Narodowym (1949–1953), Domu Wojska Polskiego (1953–1957), Dramatycznym (1957–1959), Polskim (1959–1963), Klasycznym (1963–1972) i Rozmaitości (1972–1989)[1].

W filmie po raz pierwszy zagrała w 1948 jako pielęgniarka Danka w wojennych Stalowych sercach. Popularność i uznanie krytyki przyniosła jej kolejna rola – pierwsza główna – w Ostatnim dniu lata Tadeusza Konwickiego, najtańszej produkcji fabularnej w historii polskiego kina[2]. Stworzyła portret dojrzałej, nieufnej i samotnej kobiety, w której zakochuje się młodszy mężczyzna (Jan Machulski). Mimo iż film został doceniony za granicą – jako pierwszy polski obraz otrzymał nagrodę za międzynarodowym festiwalu (Grand Prix w Wenecji) – Laskowska długo go nie lubiła. Nie była zadowolona ze współpracy z reżyserem, nie zachwycił jej scenariusz, m.in. krytykowała scenę, w której jej bohaterka wychodzi z morza nago[3].

U Konwickiego wystąpiła jeszcze w Salcie jako prowincjonalna wróżka. Później grała drugoplanowe i epizodyczne role, wcielając się w postacie dostojnych matek, ciotek, życzliwych przyjaciółek, majestatycznych urzędniczek, nauczycielek, właścicielek dworków[4]. Pojawiała się na drugim planie w filmach m.in. Andrzeja Wajdy (Wszystko na sprzedaż, Polowanie na muchy, Człowiek z marmuru), produkcjach dla młodzieży oraz w komediach i serialach. W 2003 po piętnastoletniej przerwie powróciła na duży ekran w roli pobożnej pani Amelii w Pornografii Jana Jakuba Kolskiego.

Filmografia (wybór)[edytuj]

Polski dubbing[edytuj]

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Przypisy

  1. FilmPolski.pl: Irena Laskowska (Dostęp 29 października 2016)
  2. Hasło: KONWICKI Tadeusz, w: „Encyklopedia kina”, red. T. Lubelski, s. 515.
  3. Youtube: OSTATNI DZIEŃ LATA, Irena Laskowska, Jan Laskowski i Jan Machulski, Warszawa 2005 (Dostęp 29 październik 2016)
  4. Akademia Polskiego Filmu: Irena Laskowska (Dostęp 29 października 2016)

Linki zewnętrzne[edytuj]