Przejdź do zawartości

Czterdziestolatek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Czterdziestolatek
Ilustracja
Mural w Warszawie przedstawiający głównych bohaterów serialu – inż. Stefana Karwowskiego i technika Romana Maliniaka
Inny tytuł

40-latek

Gatunek

komedia

Kraj produkcji

Polska

Oryginalny język

polski

Twórcy

Jerzy Gruza

Główne role

patrz sekcja Główne role

Muzyka tytułowa

Andrzej RosiewiczCzterdzieści lat minęło...

Liczba odcinków

21

Liczba serii

4

Lista odcinków serialu Czterdziestolatek
Produkcja
Produkcja

Telewizja Polska

Reżyseria

Jerzy Gruza

Scenariusz

Jerzy Gruza
Krzysztof T. Toeplitz

Muzyka

Jerzy Matuszkiewicz

Zdjęcia

Mieczysław Jahoda

Scenografia

Halina Dobrowolska

Czas trwania odcinka

od 40 do 63 minut

Pierwsza emisja
Kraj oryginalnej emisji

Polska

Stacja telewizyjna

TVP1

Pierwsza emisja

16 maja 1975 – 19 lutego 1978

Status

zakończony

Format obrazu

4:3

Format dźwięku

2.0 i 5.1

Chronologia
Kontynuacja

Czterdziestolatek. 20 lat później

Powiązane

Motylem jestem, czyli romans 40-latka

Czterdziestolatek (także 40-latek) – polski serial komediowy w reżyserii Jerzego Gruzy, emitowany przez Telewizję Polską od 16 maja 1975 do 19 lutego 1978. Tytułową rolę zagrał Andrzej Kopiczyński.

Tematyka

[edytuj | edytuj kod]

Czterdziestolatek obrazuje losy warszawskiej rodziny inżyniera Stefana Karwowskiego, które idealnie wkomponowały się w rzeczywistość lat 70. i propagandy sukcesu (m.in. budowa Trasy Łazienkowskiej, Dworca Centralnego czy Trasy Toruńskiej). Adres zamieszkania Karwowskich to kamienica przy ulicy Pańskiej w Warszawie[1]. Rodzina Karwowskich ukazana jest jako reprezentatywna dla pokolenia tzw. pierwszej inteligencji technicznej PRL – awansowanej społecznie, zamieszkałej w centrum Warszawy, lecz nieobeznanej z kodami kulturowymi wyższych szczebli nomenklatury[2]. Zgodnie z założeniami autorów, którzy sami w okresie pracy nad serialem przekroczyli 40. rok życia, serial eksponował wątki związane z kryzysem wieku średniego: romans na boku, próby rzucenia palenia, obsesja na punkcie utraty włosów, próba zadbania o kondycję fizyczną, duma z dorobku życiowego i zawodowego, chęć samorealizacji przez działalność społeczną itp.[potrzebny przypis]

Serial stanowi także dokument estetyki i mód epoki gierkowskiej. Szczególną rolę odgrywa wątek komputera marki Odra trzeciej generacji, jakoby wskazującego Karwowskiego na stanowisko dyrektora – obraz odzwierciedlający charakterystyczny dla lat 70. technokratyczny kult racjonalizacji zarządzania. Produkcja nie tylko rejestrowała, lecz i współtworzyła modę: zalecony przez serialowego projektanta wnętrz Iwo Czarneckiego (nawiązanie do Włodzimierza Bielickiego, scenografa współpracującego z Gruzą przy innych produkcjach)[3] półokrągły łuk w otworze drzwiowym upowszechnił się w Polsce jako trwały element wystroju mieszkań lat 70. i 80., a samo określenie „łuk Karwowskiego” weszło do potocznej polszczyzny[4]. Bohater jeździ typowym dla epoki czerwonym maluchem Fiat 126p z felgami „cytrynkami” czy chromowanymi zderzakami.

Lejtmotywem serialu są nieustanne spotkania Karwowskich z Kobietą Pracującą – erudycyjną kobietą pochodzenia inteligencko-ziemiańskiego, która bez kompleksów wykonuje różnorodne typy prac, także charakterystycznych dla niższego szczebla drabiny społecznej[5.1].

Lista odcinków

[edytuj | edytuj kod]

W nawiasach podano rok produkcji danego odcinka[6].

  1. Toast, czyli bliżej niż dalej (1974)
  2. Walka z nałogiem, czyli labirynt (1974)
  3. Wpadnij kiedy zechcesz, czyli bodźce stępione (1974)
  4. Portret, czyli jak być kochanym (1974)
  5. Kondycja fizyczna, czyli walka z metryką (1974)
  6. Włosy Flory, czyli labirynt (1974)
  7. Judym, czyli czyn społeczny (1974)
  8. Otwarcie trasy, czyli czas wolny (1975)
  9. Rodzina, czyli obcy w domu (1975)
  10. Pocztówka ze Spitsbergenu, czyli oczarowanie (1975)
  11. Cudze nieszczęście, czyli świadek obrony (1975)
  12. Nowy zastępca, czyli meteor (1975)
  13. Kozioł ofiarny, czyli rotacja (1976)
  14. Sprawa Małkiewicza, czyli kamikadze (1976)
  15. Kosztowny drobiazg, czyli rewizyta (1976)
  16. Gdzie byłaś, czyli Szekspir (1976)
  17. Cwana bestia, czyli kryształ (1977)
  18. Gra wojenna, czyli na kwaterze (1977)
  19. Z dala od ludzi, czyli coś swojego (1977)
  20. W obronie własnej, czyli polowanie (1977)
  21. Smuga cienia, czyli pierwsze poważne ostrzeżenie (1977)

Obsada

[edytuj | edytuj kod]

Główne role

[edytuj | edytuj kod]

Drugoplanowe role

[edytuj | edytuj kod]

Pozostałe role

[edytuj | edytuj kod]

Muzyka

[edytuj | edytuj kod]

Tytułową piosenkę „Czterdzieści lat minęło” do słów Jana Tadeusza Stanisławskiego i muzyki Jerzego Matuszkiewicza wykonał Andrzej Rosiewicz[8].

Odbiór i znaczenie

[edytuj | edytuj kod]
Rondo Czterdziestolatka w Warszawie

Serial został wyprodukowany przez Telewizję Polską w latach 1974–1977. Pierwsza 7-odcinkowa seria cieszyła się tak wielką popularnością[9], że z powodzeniem ją kontynuowano i zrealizowano też film pełnometrażowy Motylem jestem, czyli romans 40-latka oraz wielogodzinny telewizyjny program sylwestrowy „Sylwester Rodzinny – program z rodziną Czterdziestolatka” (31 grudnia 1975 od 22:20). W latach 1993–1994 TVP wyemitowała kontynuację serialu zatytułowaną Czterdziestolatek. 20 lat później. Do obsady dołączyli m.in.: Joanna Kurowska, Wojciech Mann i Wojciech Malajkat.

W marcu 2014 Rada miasta stołecznego Warszawy nadała nazwę skrzyżowaniu ulicy Tytusa Chałubińskiego, alei Jana Pawła II i Alej Jerozolimskich nazwę rondo Czterdziestolatka. Uchwała weszła w życie 18 kwietnia 2014 r.[10]

10 maja 2014 z inicjatywy Amadeusza Szklarza-Habrowskiego z Instytutu Kultury Polskiej UW odbyły się obchody jubileuszu 40-lecia serialu[11]. Odsłonięto tablicę Miejskiego Systemu Informacji na rondzie Czterdziestolatka w centrum Warszawy[12], któremu serial patronuje od 18 kwietnia 2014[13]. Odbyło się spotkanie z twórcami i aktorami serialu (Jerzym Gruzą, Anną Seniuk, Mirellą Olczyk-Kurkowską i Piotrem Kąkolewskim) oraz premiera niepublikowanego, pilotażowego odcinka kontynuacji przygód rodziny Karwowskich pt. Studenci Trzeciego Wieku. Czterdzieści lat minęło, jak jeden dzień w Domu Spotkań z Historią w Warszawie.

Mural autorstwa Bartka Podlewskiego przedstawiający Romana Maliniaka i inż. Stefana Karwowskiego został odsłonięty w 2020 na ścianie szybu windowego przy stacji metra Ursynów w Warszawie[14].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Grzegorz Sołtysiak: Filmowy przewodnik po Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2007, s. 213. ISBN 978-83-60142-70-7.
  2. Geneza i założenia reform Edwarda Gierka - zpe.gov.pl [online], zpe.gov.pl [dostęp 2026-05-16].
  3. Włodzimierz Bielicki (1932-2012) [online], www.dziennikteatralny.pl [dostęp 2026-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2025-06-11].
  4. Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-22].
  5. Czterdziestolatek po czterdziestu latach. Obraz lat siedemdziesiątych XX wieku czy inteligencki głos w sporze o przyszły kształt polskiego pola władzy?, „Kultura i Społeczeństwo”, 64 (4), 2020, s. 41–72, ISSN 0023-5172 [dostęp 2026-05-16].
    1. s. 53–54
  6. Czterdziestolatek. [dostęp 2016-08-03].
  7. W odcinku 15 występuje jako statysta na przyjęciu u Powroźnych.
  8. Czterdzieści lat minęło - Utwory - Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki [online], bibliotekapiosenki.pl [dostęp 2026-05-16].
  9. Andrzej Kwaśniewski, Miał być skromną komedią, został biografią pokolenia. Ten serial wykiwał PRL-owską propagandę [online], Rozrywka Wprost, 16 maja 2026 [dostęp 2026-05-16].
  10. Uchwała nr LXXVIII/2034/2014 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie nadania nazwy skrzyżowaniu ulic w dzielnicach Śródmieście m.st. Warszawy i Ochota m.st. Warszawy. edziennik.mazowieckie.pl, Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego poz. 3542. [dostęp 2014-07-29].
  11. Dom Spotkań z Historią | „Czterdziestolatek” czterdzieści lat później – spotkanie z serialową rodziną [online], dsh.waw.pl [dostęp 2019-03-01] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (pol.).
  12. Wyborcza.pl [online], warszawa.wyborcza.pl [dostęp 2017-11-22].
  13. Druk nr 2111.
  14. Nowy mural na Ursynowie gotowy. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 18 czerwca 2020. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]