Izba Reprezentantów (Japonia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy izby japońskiego parlamentu. Zobacz też: organy o tej samej nazwie w innych państwach.
Japonia
Herb Japonii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Japonii
Portal Portal Japonia

Izba Reprezentantów (jap. 衆議院 Shūgi-in?) – izba niższa parlamentu Japonii. Izbą wyższą jest Izba Radców. Izbę Reprezentantów tworzy 465 posłów wybieranych na czteroletnią kadencję[1].

Konstytucja[edytuj | edytuj kod]

Konstytucja Japonii została proklamowana 3 listopada 1946 roku i weszła w życie 3 maja 1947 roku. Pierwsza sesja została zwołana na dzień 20 maja tego samego roku. Dzień ten zaznaczył powstanie Zgromadzenia Narodowego, zastępując parlament powstały w 1890 roku na mocy konstytucji Meiji (Konstytucji Cesarstwa Wielkiej Japonii)[2].

Izba Reprezentantów[3][edytuj | edytuj kod]

Rozdział IV Zgromadzenie Narodowe[edytuj | edytuj kod]

Artykuł 45

Kadencja członków Izby Reprezentantów trwa cztery lata. Może ona ulec skróceniu w przypadku rozwiązania Izby Reprezentantów.

Artykuł 54

W przypadku rozwiązania Izby Reprezentantów wybory powszechne do tej Izby winny się odbyć w okresie czterdziestu (40) dni od daty jej rozwiązania, a Zgromadzenie winno zebrać się w okresie trzydziestu dni od daty wyborów. W przypadku rozwiązania Izby Reprezentantów zaprzestaje obrad również Izba Radców. Jednakże, w razie zagrożenia bezpieczeństwa narodowego (nie cierpiących zwłoki potrzeb państwa) Rząd może zwołać Izbę Radców na sesję nadzwyczajną. Środki podjęte na sesji określonej w powyższym ustępie, mają charakter tymczasowy i tracą moc, jeżeli w okresie dziesięciu (10) dni od otwarcia następnej sesji Zgromadzenia nie zaakceptuje ich Izba Reprezentantów.

Artykuł 59

Projekt staje się ustawą po przyjęciu przez obie Izby, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Projekt, który został przyjęty przez Izbę Reprezentantów, a co do którego Izba Radców podjęła decyzję odmienną od podjętej przez Izbę Reprezentantów, staje się ustawą z chwilą, gdy zostanie ponownie przyjęty przez Izbę Reprezentantów większością co najmniej dwóch trzecich głosów obecnych członków. Postanowienia ustępu poprzedniego nie wykluczają żądania zwołania przez Izbę Reprezentantów, przewidzianego ustawą, posiedzenia komisji wspólnej obu Izb. W przypadku nie rozpatrzenia projektu ustawy przez Izbę Radców otrzymanego od Izby Reprezentantów, która przyjęła projekt, w ciągu sześćdziesięciu (60) dni, z wyłączeniem wakacyjnej przerwy w pracach Zgromadzenia, Izba Reprezentantów może uznać, że nastąpiło odrzucenie tego projektu przez Izbę Radców.

Artykuł 60

Projekt budżetu musi być w pierwszej kolejności przedłożony Izbie Reprezentantów. Jeżeli przy rozpatrywaniu projektu budżetu Izba Radców podejmuje decyzję odmienną od podjętej przez Izbę Reprezentantów i jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie nawet na posiedzeniu komisji wspólnej obu Izb, przewidzianej ustawą, jak również w przypadku gdy Izba Radców nie podejmie ostatecznej decyzji w terminie trzydziestu (30) dni, z wyłączeniem wakacyjnej przerwy w pracach Zgromadzenia, od otrzymania budżetu przyjętego przez Izbę Reprezentantów, decyzja Izby Reprezentantów staje się decyzją Zgromadzenia.

Artykuł 61

Ustęp drugi poprzedniego artykułu stosuje się również przy wyrażaniu przez Zgromadzenie zgody, wymaganej dla zawierania traktatów.

Rozdział V Rząd[edytuj | edytuj kod]

Artykuł 69

Jeżeli Izba Reprezentantów podejmie uchwałę w sprawie wotum nieufności dla Rządu lub nie udzieli mu wotum zaufania, Rząd jest zobowiązany do podania się w całości do dymisji, chyba że ciągu 10 dni zostanie rozwiązana Izba Reprezentantów.

Artykuł 70

Rząd podaje się w całości do dymisji, gdy stanowisko Premiera pozostaje nieobsadzone, jak również po zwołaniu pierwszego po wyborach powszechnych do Izby Reprezentantów posiedzenia Zgromadzenia.

Artykuł 71

W przypadkach określonych w dwóch poprzednich artykułach Rząd sprawuje swe funkcje do czasu mianowania nowego Premiera.

Rozdział I Cesarz[edytuj | edytuj kod]

Artykuł 7 p. 3

Cesarz za radą i aprobatą Rady Ministrów, w imieniu Narodu [formalnie], rozwiązuje Izbę Reprezentantów.

Prawa wyborcze[edytuj | edytuj kod]

  • czynne: obywatele japońscy, którzy ukończyli 18 lat, mogą brać udział w głosowaniu. Obniżono z 20 w 2015 roku[4]
  • bierne: obywatele japońscy, którzy ukończyli 25 lat, mogą ubiegać się o wybór do izby niższej

Obecny skład Izby Reprezentantów[edytuj | edytuj kod]

Budynek parlamentu
Sala obrad Izby Reprezentantów
Sala narad ministrów wewnątrz parlamentu

Stan na dzień 1 listopada 2017 roku (w nawiasach liczba kobiet)[5]

Partie i sojusze Liczba miejsc
Liberal Democratic Party (LDP)
283 (22)
The Constitutional Democratic Party of Japan
54 (13)
The Party of Hope
51 (2)
Komeito (KM)
29 (4)
The Group of Independents
13 (2)
Japanese Communist Party (JCP)
12 (3)
Japan Innovation Party
11 (1)
Independents
8 (0)
Social Democratic Party (SDP)
2 (0)
Liberal Party
2 (0)
Razem
465 (47)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.shugiin.go.jp/index.nsf/html/index_e_strength.htm
  2. The National Diet (ang.). The House of Representatives, 2014. [dostęp 2018-01-02].
  3. Konstytucja Japonii (pol.). Wydawnictwo Sejmowe, 2014. [dostęp 2018-01-03].
  4. Diet enacts law lowering voting age to 18 from 20 (ang.). The Japan Times, 2015. [dostęp 2018-01-03].
  5. Strength of the In-House Groups in the House of Representatives, www.shugiin.go.jp [dostęp 2018-01-03] (ang.).