Józef Birkenmajer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Birkenmajer
Józef Birkenmajer 1919 - autoportret.png
Autoportret z 1919.
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1897
Czernichów k.Krakowa
Data i miejsce śmierci 26 września 1939
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki filologia polska i klasyczna

Prof. dr Józef Antoni Birkenmajer (ur. 19 marca 1897 w Czernichowie, zm. 26 września 1939 w Warszawie) – polski slawista, historyk literatury, krytyk literacki, poeta i tłumacz. Podoficer w 5 Dywizji Strzelców Polskich; więzień obozów bolszewickich w Krasnojarsku i Omsku. Odznaczony Krzyżem Walecznych, Mieczami Hallerowskimi i Medalem Polska Swemu Obrońcy.

Życiorys[edytuj]

Józef Antoni Birkenmajer (ur. 19 marca 1897), syn Ludwika Antoniego Birkenmajera, astronoma, historyka nauk ścisłych i profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Zofii z Karlińskich, córki Franciszka Karlińskiego oraz Ludmiły z Luckerów. Wychowanek Konkwitu OO Jezuitów w Chyrowie (1907-1915) i maturzysta Gimnazjum Św. Anny w Krakowie (23 czerwca 1915). Miał liczne rodzeństwo; spośród starszych braci Aleksander Ludwik był historykiem nauk ścisłych i filozofii oraz bibliotekoznawcą, Alfred Józef – publicystą i posłem na Sejm[1], a młodszy Wincenty polonistą i znanym taternikiem.

Po wybuchu I wojny światowej powołany do austriackiej szkoły oficerskiej w październiku 1915 roku i następnie wysłany na front wschodni. Wzięty do niewoli rosyjskiej 7-go sierpnia 1916; więziony w twierdzy w Pskowie. Zesłany do kazamatów w Czelabińsku, potem do Troickosawska na granicy mongolskiej, a stamtąd do obozu w Berezówce nad Bajkałem. W maju 1918 roku ucieka do formującej się 5 Dywizji Syberyjskiej Wojska Polskiego w Irkucku. Od 8 września dowódca plutonu 1-szej kompanii Polskiego Legionu Irkuckiego; front uralski; kampania kadrowa 1-go Pułku Strzelców Polskich w Ufie. Od 27 lutego powołany do sztabu dowództwa Wojsk Polskich w Nowo-Nikołajewsku; redaktor Żołnierza Polskiego razem z Szymonem A. Nawrockim.

Po kapitulacji 5 Dywizji Syberyjskiej w dniu 10 stycznia 1920 roku, internowany przez bolszewików do obozu jenieckiego w Krasnojarsku. Skazany przez komunistyczny sąd wojenny w Omsku na ciężkie roboty w Tule. Z obozu ucieka 1-go października 1920 roku i przedziera się nocami na zachód; po miesiącu dociera do Wojsk Polskich stacjonujących we wsi Porozoki na Litwie, 1200 km od Tuły. Po pięciu latach wojny i kazamatów powraca do Polski 1-go listopada 1920 roku i przechodzi do rezerwy jako oficer 5-go pułku strzelców podhalańskich.

W latach 1921-24 studiuje polonistykę, lingwistykę porównawczą i filologię klasyczną, początkowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim. Już od 1921 roku rozwija działalność literacką i publicystyczną; jest wybitnym tłumaczem literatury angielskiej i klasycznej. W roku 1922 żeni się z Marią (Masią) Jętkiewiczówną, poznaną na Syberii córką polskiego inżyniera i osiedla się na stałe w Warszawie. Aby zabezpieczyć byt rozrastającej się rodzinie podejmuje pracę nauczyciela języka polskiego i łaciny w szkołach gimnazjalnych. Jednocześnie kontynuuje pracę naukową, uzyskując stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy Bolesław Chrobry w literaturze polskiej (1932) oraz pracę habilitacyjną Patrium Carmen - Bogurodzica Dziewica (1937). W latach 1938-1939 jest wykładowcą literatury słowiańskiej w Stanach Zjednoczonych na University of Wisconsin-Madison. W sierpniu 1939 roku wraca do kraju aby objąć Katedrę Historii i Literatury Polskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Po wybuchu II wojny światowej zgłasza się ochotniczo do wojska jako porucznik rezerwy. W dniu 26 września 1939 r. ginie śmiercią żołnierza na murach Cytadeli w Obronie Warszawy. Został pochowany na cmentarzu służewskim przy ul. Wałbrzyskiej.

Pozostawił żonę z sześciorgiem dzieci. Jednym z jego synów jest Krzysztof Birkenmajer, geolog i polarnik.

Twórczość[edytuj]

Zasłynął z międzywojennych przekładów angielskiej literatury przygodowej, nacechowanych dbałością stylistyczną i bogactwem języka, pozwalającym na wyzyskanie wyrazów bliskoznacznych w celu osiągnięcia wytwornej melodii i uniknięcia powtórzeń. Pomimo upływu dziesięcioleci i zmiany przyzwyczajeń czytelniczych, jego doskonałe i wciąż wznawiane tłumaczenia pozostają źródłem poznania wielu dzieł obcego piśmiennictwa romantycznego.

Mniej znana jest jego własna proza (zbiór opowiadań Łzy Chrystusowe) i twórczość poetycka, na którą złożyły się dwa zbiory własnych utworów oraz przekłady poezji klasycznej (Horacego).

Józef Birkenmajer dowodził, że pieśń Bogurodzica jest dziełem św. Wojciecha[2].

Ważniejsze prace[edytuj]

  • Opowiadania Margośki (1927, nowele)
  • Łzy Chrystusowe (1927, nowele)
  • Poszumy Bajkału (1927, poezje)
  • Ulicą i drogą (1928, poezje)
  • artykuły i studia krytyczne w czasopismach

Przekłady[edytuj]

Literatura angielska[edytuj]

Wśród przekładów najbardziej znane są:

Literatura łacińska[edytuj]

Wśród przekładów z języka łacińskiego znane są w szczególności (w nawiasach daty pierwszego polskiego wydania w tłum. J.B.):

  • Horacy Ody, ks.I: pieśń 1 (1931), pieśń 7 (1936), pieśń 8 (1936), pieśń 12 (1936), pieśń 25 (1938), ks.II: pieśń 14, ks.III: pieśń 8 (1936), pieśń 18 (1936), pieśń 23 (1939), pieśń 26 (1937); Epody, epod 2 (1935); Satyry, ks.I: satyra 9 (1931)[3].

Inne[edytuj]

Przypisy

  1. Kazimierz Przybyszewski: BIRKENMAYER Alfred Józef (Birkenmajer) pseud. Straszewski. 10 czerwca 2011. [dostęp 2017-03-12].
  2. abp Bolesław Pylak, Maryjność Jacka Woronieckiego OP, w: Człowiek – moralność – wychowanie. Życie i myśl Jacka Woronieckiego OP (praca zbiorowa), Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 2000, s. 190
  3. Horacy. Wybór poezji, opr. J.Krókowski, wyd.IV, Ossolineum, Wrocław 1973, s.LVI i n.

Bibliografia[edytuj]

  • Piotr Grzegorczyk, „Józef Birkenmajer w 10-lecie zgonu”. Dziś i jutro. Nr 39 (201), 1949, str. 7-8.
  • Magdalena Bajer, „Birkenmajerowie”, Forum Akademickie. 1999 nr 9.
  • Marta Żmigrodzka. „Gdy Niemcy zdobywali Warszawę”. List do Pani. Nr 9 (177) Wrzesień 2009, str. 20.

Linki zewnętrzne[edytuj]