Józef Kojder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kojder
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1895
Miżyniec
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
3 Batalion Strzelców Sanockich
1 Pułk Piechoty Legionów
75 Pułk Piechoty
9 Batalion Graniczny
78 Pułk Piechoty
Batalion KOP „Iwieniec”
95 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa pod Tomaszowem Lubelskim
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Józef Kojder (ur. 22 maja 1892 w Miżyńcu, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Wincentego i Marii z Juśkiewiczów. Przed wybuchem I wojny światowej był członkiem „Strzelca”[1].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Legionów Polskich. Był podoficerem w 3 kompanii VI batalionu I Brygady Legionów Polskich[2]. Z Legionów został skierowany do Polskiej Organizacji Wojskowej[1].

Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Baonu Strzelców Sanockich. Walczył z Ukraińską Armią Halicką, z oddziałami 1 Brygady Ukraińskich Strzelców Siczowych, oraz z ochotnikami ukraińskimi, broniącymi Republiki Komańczańskiej. W 1919 roku został przydzielony do 1 pułku piechoty Legionów, a od 1920 roku skierowany do 167 pułku piechoty, przemianowanego w 1921 roku na 75 pułk piechoty.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 170. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 75 pp[3][4][5]. 31 marca 1924 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 123. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Z dniem 20 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[7][8]. Pełnił służbę w 9 Batalionie Granicznym. W latach 1932-1933 służył w 78 pułku piechoty w Baranowiczach[9]. W czerwcu 1933 roku został ponownie przeniesiony do KOP[10]. Pełnił służbę w Batalionie KOP „Iwieniec” na stanowisku dowódcy Kompanii Granicznej „Stasiewszczyzna”, a w latach 1935-1936 dowódcy Kompanii Granicznej „Rubieżewicze”. Do stopnia majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku w korpusie oficerów piechoty[11]. W 1939 roku pełnił służbę w 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisku obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego[12].

We wrześniu 1939 roku objął stanowisko dowódcy II batalionu 95 pułku piechoty.

W 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje w Wykazie, poz. 1623.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 234.
  2. Wykaz Legionistów ↓.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 74.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 340, 423.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 299, 366.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 173.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 397.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 133, 202.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 48, 606.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 143.
  11. Petrol 1988 ↓, s. 223.
  12. Petrol 1988 ↓, s. 113, 126, 128, 142.
  13. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923 roku, s. 6.
  15. Pomarański 1931 ↓, s. 105.
  16. M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296.
  17. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 66)
  18. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 133.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]