Jakub Bargiełowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub Bargiełowski
5 zwycięstw
starszy sierżant pilot starszy sierżant pilot
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1921
Garbów, Polska
Data i miejsce śmierci 21 lutego 2010
Sydney, Australia
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Siły zbrojne Siły Powietrzne RP
RAF
Jednostki Dywizjon 315
Dywizjon 303
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy (czterokrotnie) Distinguished Flying Medal od 1919 Gwiazda 1939–1945 (Wielka Brytania) Air Crew Europe Star (Wielka Brytania) Defence Medal (Wielka Brytania) War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania)

Jakub Bargiełowski (ur. 25 lipca 1921 roku w Garbowie, zm. 21 lutego 2010 w Sydney[1]) – starszy sierżant pilot Wojska Polskiego II RP, chorąży (ang. Warrant Officer) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1936, po ukończeniu szkoły powszechnej w Dęblinie, wstąpił do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. Tuż przed wybuchem wojny został skierowany do Wyższej Szkoły Pilotażu w Ułężu. Po napadzie ZSRR na Polskę szkoła rozpoczęła ewakuację do Rumunii. 18 września Bargiełowski dostał się do niewoli sowieckiej i jako podoficer został zesłany do pracy w kamieniołomach nad Morzem Czarnym. Następnie wywieziono go na Syberię, gdzie przebywał do 4 września 1941. W tym samym roku wraz z grupą innych pilotów został drogą morską przewieziony do Szkocji.

Po długim leczeniu do wojska powrócił dopiero w styczniu 1943 roku (otrzymał numer służbowy P-79445). We wrześniu rozpoczął szkolenie pilotażu myśliwskiego i 24 stycznia 1944 roku został przydzielony do Dywizjonu 315, latającego na samolotach Supermarine Spitfire V. Po przezbrojeniu jednostki w samoloty Mustang III 12 czerwca 1944 roku Bargiełowski odniósł swoje pierwsze podwójne zwycięstwo powietrzne nad niemieckim samolotem Focke-Wulf Fw 190. Największy sukces odnotował jednak 18 sierpnia 1944, gdy zestrzelił dwa FW 190, a kolejne dwa poważnie uszkodził. Ostatnie zwycięstwo powietrzne odniósł 11 grudnia, zestrzeliwując swój piąty samolot FW 190 i uzyskując tytuł asa. Zestrzelił także trzy latające bomby V1.

Po miesięcznym odpoczynku w kwietniu 1945 roku został skierowany jako instruktor do jednostki 61 OTU, gdzie służył do 24 lipca. Ponownie skierowano go do macierzystego Dywizjonu 315, a w połowie listopada 1945 został przydzielony do Dywizjonu 303. W jednostce tej służył do momentu jej rozwiązania, czyli 11 grudnia 1946 roku.

W maju 1948 wyemigrował do Australii, gdzie zajął się poszukiwaniem szlachetnych kamieni, ich szlifowaniem i handlem nimi.

Zwycięstwa powietrzne[edytuj | edytuj kod]

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 41 pozycji z 5 pewnymi zestrzeleniami i 3 uszkodzeniami. Zestrzelił również 3 bomby latające V1.

zwycięstwa pewne[edytuj | edytuj kod]

  • 2 Fw 190 – 12 czerwca 1944 (pilotował Mustanga III PK-F nr FB145)
  • 2 Fw 190 – 18 sierpnia 1944 (pilotował Mustang III PK-I nr FX945)
  • Fw 190 – 11 grudnia 1944 (pilotował Mustang III PK-T)

uszkodzone[edytuj | edytuj kod]

  • Bf-109 – 24 czerwca 1944 (pilotował Mustang III PK-Y nr FX984)
  • 2 Fw 190 – 18 sierpnia 1944 (pilotował Mustang III PK-I nr FX945)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Polskie
Brytyjskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Timesonline.co.uk: Jakub Bargielowski: Polish fighter ace. [dostęp 2010-05-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]