Starszy sierżant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starszy sierżant
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia 1938-39
naramiennik
naramiennik
Oznaczenie stopnia 1920-38
naramiennik
naramiennik

Starszy sierżantstopień wojskowy w korpusie podoficerów. Niższym stopniem jest sierżant, a wyższym młodszy chorąży.

Oznaczenia stopnia[edytuj]

  • Naramiennik obszyty wokół taśmą szerokości 8 mm z wyjątkiem wszycia przy rękawie; na naramiennikach wewnątrz obszycia – znak w kształcie litery „V”. Rozwarcie ramion krokiewki w kierunku guzika naramiennika – pod kątem 60 st; odległość od wszycia rękawa do wierzchołka krokiewki 2 cm, oraz drugi znak w kształcie litery „V”, umieszczony wewnątrz w odstępie 4 mm[1].
  • Otok. Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy sierżant nosił na przodzie otoku czapki garnizonowej haftowaną bajorkiem oznakę w kształcie cyfry rzymskiej lub litery „V” („krokiewka”) skierowaną kątem w dół, o ramionach długości 3,3 cm i szerokości 5 mm, oraz drugi znak w kształcie litery „V”, umieszczony wewnątrz w odstępie 2 mm.

Odpowiednik starszego sierżanta[edytuj]

W kawalerii i żandarmerii odpowiadał mu stopień starszego wachmistrza. W Marynarce Wojennej odpowiada mu stopień starszego bosmana. W Państwowej Straży Pożarnej odpowiada mu stopień Starszy ogniomistrz [2].

Historia[edytuj]

W Wojsku Polskim stopień starszego sierżanta został wprowadzony w roku 1919[3]. Pochodzenie grafiki stopnia starszego sierżanta nie jest udokumentowane. Po 1933 roku zmieniono oznaki stopnia starszego sierżanta (i równorzędnych)[4].

Po 1945 roku[edytuj]

W Siłach Zbrojnych PRL wchodził w skład grupy podoficerów starszych[5].

W innych służbach mundurowych[edytuj]

Występuje również w Policji, Służbie Więziennej, Straży Granicznej, Agencji Wywiadu, ABW i BOR.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Przepisy ubiorcze WP 1972 ↓, s. 49-55.
  2. Dz.U. z 2010 r. Nr 27, poz. 135
  3. Laprus 1971 ↓, s. 411.
  4. Konstankiewicz 2011 ↓, s. 189.
  5. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Konstankiewicz: Umundurowanie i uzbrojenie polskiej Straży Granicznej (1928-1939). W: Zdzisław Żygulski, Michał Dziewulski: Studia do dziejów dawnego uzbrojenia i ubioru wojskowego - Cześć XIII. Krakóww: Muzeum Narodowe w Krakowie i Stowarzyszenie miłośników dawnej broni i barwy, 2011. ISBN 9788375810769.
  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.
  • Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. Warszawa: Zakłady Graficzno-Wydawnicze "Książka", 1919.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Sił Zbrojnych w czasie pokoju; sygn. Mund.–Tab. 3/52. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1952.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.