Starszy sierżant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starszy sierżant
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia 1939
naramiennik
naramiennik
Oznaczenie stopnia 1920-1938
naramiennik
naramiennik

Starszy sierżant – jeden z dziewięciu stopni podoficerskich w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (wyższy od sierżanta, niższy od młodszego chorążego)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W Wojsku Polskim stopień starszego sierżanta został wprowadzony w roku 1919 roku[2]. Pochodzenie grafiki stopnia starszego sierżanta nie jest udokumentowane. Od 1 lutego 1939 roku obowiązywały zmienione oznaki stopnia starszego sierżanta (równorzędnych)[3]. Stopniami równorzędnymi były stopnie: starszego wachmistrza w kawalerii, żandarmerii i w taborach, starszego ogniomistrza w artylerii, starszego majstra wojskowego[4]. W Marynarce Wojennej stopniowi starszego sierżanta odpowiadał stopień starszego bosmana[5].

W Siłach Zbrojnych PRL żołnierz posiadający stopień starszego sierżanta należał grupy podoficerów starszych[6].

Oznaczenia stopnia[edytuj | edytuj kod]

  • Naramiennik obszyty wokół taśmą szerokości 8 mm z wyjątkiem wszycia przy rękawie; na naramiennikach wewnątrz obszycia – znak w kształcie litery „V”. Rozwarcie ramion krokiewki w kierunku guzika naramiennika – pod kątem 60 st; odległość od wszycia rękawa do wierzchołka krokiewki 2 cm, oraz drugi znak w kształcie litery „V”, umieszczony wewnątrz w odstępie 4 mm[7].
  • Otok. Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy sierżant nosił na przodzie otoku czapki garnizonowej haftowaną bajorkiem oznakę w kształcie cyfry rzymskiej lub litery „V” („krokiewka”) skierowaną kątem w dół, o ramionach długości 3,3 cm i szerokości 5 mm, oraz drugi znak w kształcie litery „V”, umieszczony wewnątrz w odstępie 2 mm.

W innych służbach mundurowych[edytuj | edytuj kod]

Występuje również w Policji, Służbie Więziennej, Straży Granicznej, Agencji Wywiadu, ABW i BOR. W Państwowej Straży Pożarnej odpowiada mu stopień Starszy ogniomistrz [8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 2017 r. poz. 1430.
  2. Laprus 1971 ↓, s. 411.
  3. Dz. Rozk. MSWojsk. nr 15 z 31 grudnia 1938 roku, poz. 175.
  4. Dz.U. z 1933 r. Nr 20, poz. 132.
  5. Dz.U. z 1933 r. Nr 12, poz. 85.
  6. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.
  7. Przepisy ubiorcze WP 1972 ↓, s. 49-55.
  8. Dz.U. z 2010 r. Nr 27, poz. 135

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.
  • Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. Warszawa: Zakłady Graficzno-Wydawnicze "Książka", 1919.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Sił Zbrojnych w czasie pokoju; sygn. Mund.–Tab. 3/52. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1952.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.