Jan Burdukiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Burdukiewicz
Kraj działania Polska Polska
Data i miejsce urodzenia 1950
Połczyn-Zdrój
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: archeologia, paleolit w Europie, archeologia epoki kamienia
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 1980 – archeologia
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 2004 – archeologia
Uniwersytet Wrocławski
Profesura 2014
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Okres zatrudn. od 1973

Jan Michał Burdukiewicz (ur. 1950 r. w Połczynie-Zdroju[1]) – polski archeolog, specjalizujący się w paleolicie w Europie, archeologii epoki kamienia; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim[2].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w 1950 roku w Połczynie-Zdroju, gdzie spędził dzieciństwo i młodość. Ukończył tam kolejno szkołę podstawową i Liceum Ogólnokształcące. Po pomyślnie zdanym egzaminie maturalnym w 1968 roku podjął studia na kierunkach: archeologia i filozofia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył w 1974 roku dyplomem magisterskim[1]. Jeszcze rok przed ukończeniem studiów rozpoczął pracę na stanowisku młodszego asystenta w Katedrze, a następnie Instytucie Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego, wiążąc z tą placówką naukowo-dydaktyczną całe swoje życie zawodowe i przechodząc tam przez kolejne szczeble awansu nauczyciela akademickiego takie jak: adiunkt i profesor nadzwyczajny[3]. Na swojej macierzystej uczelni uzyskał stopnie naukowe: doktora w 1980 roku oraz w 2004 roku doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie archeologii o specjalności epoka kamienia na podstawie pracy Technokompleks mikrolityczny w paleolicie dolnym środkowej Europy[4]. W 2014 roku prezydent Polski Bronisław Komorowski nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych[2].

Wielokrotnie przebywał na stażach naukowych w kraju (Uniwersytet Warszawski i Uniwersytet Jagielloński w Krakowie) oraz zagranicą we Francji, Czechach, Wielkiej Brytanii i Niemczech. Aktywnie działa w wielu stowarzyszeniach naukowych takich jak: Stowarzyszenie Krzemieniarskie SKAM, Międzynarodowa Unia Nauk Pre- i Protohistorycznych, Lithic Studies Society, Society for American Archaeology, Paleoanthropology Society, Polska Akademia Nauk (Komisja Antropologii Pradziejów i Średniowiecza Komitet Nauk Pra- i Protohistorycznych). Za swoją działalność naukowo-dydaktyczną otrzymał liczne nagrody rektora Uniwersytetu Wrocławskiego, Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej i tytuł honorowego obywatela Trzebnicy[5].

W swoim macierzystym instytucie jest od 2004 roku kierownikiem Zakładu Archeologii Epoki Kamienia[6]. Ponadto w latach 2005-2012 przed dwie kadencję pełnił funkcje prodziekana do spraw nauki i studentów Wydziału Nauk Humanistycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego[7]. Jest członkiem Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego oraz przewodniczącym Senackiej Komisji Nauki i Współpracy z Zagranicą. W 2013 roku był członkiem komisji ewaluacyjnej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W 2015 roku został wybrany na stanowisko prorektora Uniwersytetu Wrocławskiego ds. współpracy z zagranicą i projektów międzynarodowych[1].

Dorobek naukowy[edytuj]

Do najważniejszych osiągnięć Jana Burdukiewicza należą badania nad początkami zasiedlenia północnej Eurazji w okresie 0,3–1 mln lat temu. Do niedawna te obszary Eurazji, w tym ziemie polskie, uchodziły za niezamieszkałe we wczesnych dziejach ludzkości. Dokonał także wielu odkryć terenowych oraz we współpracy interdyscyplinarnej i międzynarodowej badał stanowiska dolnopaleolityczne w Polsce, Niemczech, Francji, Włoszech oraz w Chinach. Ponadto wspólnie z uczonymi z Uniwersytetu w Hajfie badał stanowisko Bizat Ruhama na Pustyni Negew w Izraelu, które jest datowane na ok. 1 mln lat temu. Badania te umożliwiły mu przedstawienie nowej koncepcji początków zasiedlenia północnej Eurazji i wyodrębnienie nowej jednostki taksonomicznej, czyli dolnopaleolitycznego technokompleksu mikrolitycznego, co w poważnym stopniu zmienia koncepcję początków zasiedlenia Eurazji[1].

Innym nurtem jego zainteresowań jest ponowne zasiedlenie północnej Europy po ostatnim zlodowaceniu, czyli 15–10 tys. lat temu, na tle zmienności czasowo-przestrzennej środowiska. W tym zakresie opublikował kilka książek oraz wiele artykułów w języku polskim, angielskim, francuskim i niemieckim, które zainspirowały w Europie nową falę badań nad tym zagadnieniem i doczekały się licznych cytowań. Osiągnięte rezultaty badań pradziejów ziem polskich i innych krajów były przedstawiane na ponad stu konferencjach krajowych i międzynarodowych oraz w około dwustu publikacjach naukowych. Ponadto jest on autorem licznych haseł encyklopedycznych oraz artykułów popularnonaukowych, wydanych w kraju i za granicą[1].

Do jego ważniejszych publikacji należą[8]:

  • Paleolit schyłkowy na Dolnym Śląsku, Warszawa-Wrocław 1975.
  • Najdawniejsi mieszkańcy Śląska. Epoka kamienna, Wrocław 1981.
  • Późnoplejstoceńskie zespoły z jednozadziorcami w Europie Zachodniej, Wrocław 1987.
  • Technokompleks mikrolityczny w paleolicie dolnym środkowej Europy, Wrocław 2003.
  • The stone. Technique and technology, Wrocław 2006.

Przypisy

  1. a b c d e Pięciu nowych prorektorów odebrało akty wyboru, artykuł na oficjalnej stronie Uniwersytetu Wrocławskiego [on-line] [dostęp: 14.04.2016]
  2. a b Profil Jana Burdukiewicza w bazie "Ludzie Nauki" [on-line] [dostęp: 14.04.2016]
  3. Biografia na stronie domowej profesora [on-line] [dostęp: 21.04.2012]
  4. Dane dotyczące habilitacji w bazie "Ludzie Nauki" [on-line] [dostęp: 21.04.2012]
  5. Biogram dr hab. Jana Burdukiewicza na stronie IA UWr [on-line] [dostęp: 21.04.2012]
  6. Informacja na stronie IA UWr [on-line] [dostęp: 21.04.2012]
  7. Władze WNHiP UWr kadencji 2008-2012 [on-line] [dostęp: 21.04.2012]
  8. Dane na podstawie katalogu Biblioteki Narodowej w Warszawie, stan na marzec 2016 roku

Linki zewnętrzne[edytuj]