Jan Drewnowski (ekonomista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne osoby nazywające się Jan Drewnowski.

Jan Drewnowski (ur. 30 stycznia 1908 w Wilnie, zm. 16 grudnia 2000 w Londynie) – polski ekonomista, profesor, doktor honoris causa Szkoły Głównej Handlowej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Życiorys[edytuj]

Był synem Józefa (administratora majątku Przeździeckich) i Heleny z Pławskich. Wyjechał do Warszawy, gdzie po ukończeniu gimnazjum studiował w Szkole Głównej Handlowej. W 1930 obronił pracę magisterską, od 1933 przez dwa lata przebywał w Wielkiej Brytanii gdzie kontynuował naukę na studiach podyplomowych w London School of Economics. W 1936 przedstawił na SGH pracę pt. Przyczynek do teorii przedsiębiorstwa i został docentem SGH. W 1938 przedstawił rozprawę habilitacyjną pt. Próba ogólnej teorii planowej. Po wybuchu II wojny światowej walczył podczas kampanii wrześniowej, a po jej upadku dostał się do niewoli. W roku 1946 powrócił do Polski i uzyskał tytuł profesora gospodarki planowej[1] oraz został zatrudniony jako profesor nadzwyczajny w SGH, równocześnie powierzono mu stanowisko dyrektora departamentu w Centralnym Urzędzie Planowania. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1948 zwolniono go z pracy w CUP, a dwa lata później został posądzony o "obcość ideologiczną" i usunięty z PZPR oraz z kierowania Katedrą Gospodarki Planowej na uczelni. W kolejnych latach odmawiano mu prowadzenia wykładów, a także usuwano z kolejnych stanowisk na uczelniach. Po odwilży w październiku 1956 represje ustały, ale mimo to opuścił Polskę i wykładał jako visiting professor na University of Manchester. W 1958 otrzymał zaproszenie Fundacji Forda i wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie prowadził wykłady z ekonomii. W 1959 został ponownie odwołany ze stanowiska kierownika Katedry Ekonomii Politycznej i podjął wówczas decyzję o udaniu się na emigrację. Od 1961 był profesorem w University of Ghana, trzy lata później wyjechał do Szwajcarii, gdzie w Genewie został dyrektorem programu United Nations Institute for Social Development[2]. W 1969 powierzono mu stanowisko profesora planowania ekonomicznego i społecznego w Institute of Social Studies w Hadze, od 1971 był prorektorem tego instytutu. Członek i przewodniczący Wydziału Humanistycznego Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Rektor Polskiego Uniwersytetu Na Obczyźnie.

W 1950 został wybrany na członka korespondenta Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1994 r. Szkoła Główna Handlowa nadała mu tytuł doktora honoris causa[3].

Opublikował m.in. On Measuring and Planning the Quality of Life (1974), O myśl polityczną (1976), Władza i opozycja. Próba interpretacji historii politycznej Polski Ludowej (1979), Rozkład i upadek sowietyzmu w Polsce (1991).

Był żonaty z Jadwigą z Brzozowskich. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, tom V: Suplement, Agencja Wydawnicza „Aries”, Warszawa 2002

Linki zewnętrzne[edytuj]