Jan Izydorczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Izydorczyk (1950)
Grób Jana Izydorczyka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Jan Izydorczyk (ur. 9 czerwca 1900, zm. 17 kwietnia 1974) – działacz partyjny i państwowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie przed II wojną światową był więźniem politycznym, a podczas wojny więźniem w Buchenwaldzie i innych hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Był członkiem KPP, PPR i PZPR. W latach 1945–1948 był I sekretarzem KW PPR w Poznaniu, a od września 1956 do listopada 1956 tamże I sekretarz KW PZPR. Od 1948 do 1964 członek KC PZPR, a w latach 1965–1969 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Był pierwszym ambasadorem PRL w NRD. Poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji w latach 1952–1969.

W 1949 roku jako członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w Paryżu[1]. Działacz Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, w którym pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Prezydium Rady Naczelnej[2].

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (C 2 Tuje m. 3).

Odznaczony został m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy[3], Krzyżem Partyzanckim.

Przypisy

  1. Trybuna Robotnicza, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1.
  2. Bogaty jest 5-cio leni dorobek Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, "Dziennik Bałtycki", nr 87 z 12.04.1962
  3. monitorpolski.gov.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 266-267. ISBN 83-01-02722-3.