Jan Tombiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Tombiński
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 października 1958
Kraków
Ambasador UE przy Stolicy Apostolskiej
Okres od 2016
do 2020
Poprzednik Laurence Argimon-Pistre
Następca Alexandra Valkenburg
Ambasador UE na Ukrainie
Okres od 2012
do 2016
Poprzednik José Manuel Pinto Teixeira
Następca Hugues Mingarelli
Ambasador RP przy UE
Okres od 2007
do 2012
Poprzednik Marek Grela
Następca Marek Prawda
Ambasador RP we Francji
Okres od 9 kwietnia 2001
do 28 grudnia 2006
Poprzednik Stefan Meller
Następca Tomasz Orłowski
Ambasador RP w Słowenii
Okres od 1996
do 1998
Następca Maciej Szymański
Ambasador RP w Bośni i Hercegowinie
Okres od 1996
do 1999
Następca Maciej Szymański
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Jan Tadeusz Tombiński (ur. 4 października 1958 w Krakowie) – polski historyk i dyplomata, w latach 2007–2012 stały przedstawiciel Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej, następnie ambasador Unii Europejskiej na Ukrainie (2012–2016) i przy Stolicy Apostolskiej (2016–2020).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości uprawiał sport, był m.in. wicemistrzem Polski we florecie (1978). Został absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, na której to uczelni uzyskał tytuły zawodowe magistra germanistyki (1984) i historii (1985)[1]. Początkowo (1985–1987) pracował w bibliotece uniwersyteckiej na UJ, a później jako wykładowca w Instytucie Historii na tym uniwersytecie[1].

W latach 1981–1984 był wiceprzewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Jagiellońskim, po 13 grudnia 1981 działał w strukturach podziemnych NZS. Przez pewien czas był też przewodniczącym samorządu studenckiego na UJ[2]. W maju 1988 został członkiem redakcji podziemnego pisma „Przegląd Wiadomości Strajkowych”, wydawanego w Krakowie przez komitet strajkowy „Solidarności” Huty im. Lenina[3].

Od 1990 związany z polską dyplomacją. Do 1995 był zatrudniony w Ambasadzie RP w Pradze, kolejno w randze III, II i I sekretarza, a następnie radcy, radcy-ministra i radcy-ministra pełnomocnego. W latach 1995–1996 był konsulem ministrem pełnomocnym w Ambasadzie RP w Lublanie w Słowenii, a następnie w latach 1996–1998 pełnił funkcję ambasadora RP w Słowenii, a do 1999 także w Bośni i Hercegowinie[1].

W latach 1998–2001 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie na stanowisku dyrektora Departamentu Europa. W 2001 ponownie objął kierownictwo przedstawicielstwa dyplomatycznego. Do końca 2006 był ambasadorem RP we Francji[1]. 1 lutego 2007 objął stanowisko Stałego Przedstawiciela RP przy Unii Europejskiej w Brukseli, został z niego odwołany z dniem 31 sierpnia 2012[4]. W tym samym roku powierzono mu funkcję ambasadora Unii Europejskiej na Ukrainie[5]. W październiku 2016 rozpoczął misję na stanowisku ambasadora UE przy Stolicy Apostolskiej[6]. Zakończył kadencję w sierpniu 2020[7]. Powrócił do pracy w MSZ.

Włada biegle językami angielskim, niemieckim, francuskim, słoweńskim, czeskim i ukraińskim. Jest żonaty z Agnieszką, mają dziesięcioro dzieci[8].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Hitler a neutralność Szwajcarii w latach 1933–1935, „Studia Historyczne”, t. 33, nr 1, 1990.
  • Zwischen Indoktrination und Information – Fernsehen im posttotalitären Polen, „Zeitschrift für Kulturaustausch”, nr 2, 1990.
  • Dyskusja nad projektem Unii Europejskiej w Lidze Narodów, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne”, nr 97, 1991.
  • Stephena King-Halla wojna na listy, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne”, nr 99, 1991.
  • Polsko-německý politický dialog, 1945–1991, „Mezinárodní vztahy”, t. 29, nr 4, 1994.
  • Początki ruchu paneuropejskiego w Polsce, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne”, nr 118, 1995.
  • Österreichische Antwort auf den Plan Briands, [w:] Plan Briand d'Union fédérale européenne. Perspectives nationales et transnationales, avec documents. Actes du Colloque international tenu à Genève du 19 au 21 septembre 1991, Lang, Berno 1998.
  • L'entreprise face au défi européen: régulations et performances (współautor), Dunod, Paryż 2004.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Replacement of the Polish Permanent Representative to the European Union (ang.). Komisja Europejska, 23 września 2020. [dostęp 2020-09-23].
  2. Relacja Adama Kality. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-11-16].
  3. „Przegląd Wiadomości Strajkowych”. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-11-16].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr 110-67-2012 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2012 r. poz. 734).
  5. Inga Czerny: Puzzle Tombińskich. polityka.pl, 7 sierpnia 2012. [dostęp 2012-11-16].
  6. Le Lettere Credenziali dell’Ambasciatore dell’Unione Europa presso la Santa Sede, 10.10.2016 (wł.). vatican.va, 10 października 2016. [dostęp 2016-10-10].
  7. Esteri: congedo ambasciatore Jan Tombiński (wł.). San Marino Rtv, 28 sierpnia 2020. [dostęp 2020-09-23].
  8. Monika Redzisz, Monika Bereżecka: Duże rodziny. wysokieobcasy.pl, 9 kwietnia 2007. [dostęp 2012-11-16].
  9. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 listopada 2012 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2013 r. poz. 274).
  10. Remise des insignes d’officier des arts et lettres à M. l’Ambassadeur Jan Tombinski (fr.). culture.gouv.fr, 21 kwietnia 2005. [dostęp 2014-01-20].
  11. Włochy: ambasador Jan Tombiński otrzymał nagrodę im. bł. ks. Emiliana Kowcza. dzieje.pl, 27 stycznia 2018. [dostęp 2020-02-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]