Jan Tombiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Tadeusz Tombiński
Jan Tombiński
Data i miejsce urodzenia 4 października 1958
Kraków
Ambasador UE przy Stolicy Apostolskiej
Okres od 2016
Ambasador UE na Ukrainie
Okres od 2012
do 2016
Poprzednik José Manuel Pinto Teixeira
Ambasador RP przy UE
Okres od 1 lutego 2007
do 31 sierpnia 2012
Poprzednik Piotr Wojtczak
Następca Marek Prawda
Ambasador RP we Francji
Okres od 9 kwietnia 2001
do 28 grudnia 2006
Poprzednik Stefan Meller
Następca Tomasz Orłowski
Ambasador RP w Słowenii
Okres od 1996
do 1998
Ambasador RP w Bośni i Hercegowinie
Okres od 1996
do 1999
Następca Maciej Szymański
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Jan Tadeusz Tombiński (ur. 4 października 1958 w Krakowie) – polski dyplomata, w latach 2007–2012 stały przedstawiciel Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej, następnie ambasador Unii Europejskiej na Ukrainie (2012–2016) i przy Stolicy Apostolskiej (od 2016).

Życiorys[edytuj]

W młodości uprawiał sport, był m.in. wicemistrzem Polski we florecie (1978). Jest absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, na której to uczelni uzyskał tytuły zawodowe magistra germanistyki (1984) i historii (1985).

Początkowo (1985–1987) pracował w bibliotece uniwersyteckiej na UJ, a później jako wykładowca w Instytucie Historii na tej uczelni.

W latach 1981–1984 był wiceprzewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Jagiellońskim, po 13 grudnia 1981 działał w strukturach podziemnych NZS i przez pewien czas był też przewodniczącym samorządu studenckiego na UJ[1]. W maju 1988 był w redakcji nielegalnego pisma „Przegląd Wiadomości Strajkowych”, wydawanego w Krakowie przez Komitet Strajkowy „Solidarności” Huty im. Lenina[2].

Od 1990 związany z polską dyplomacją. Do 1995 był zatrudniony w Ambasadzie RP w Pradze w Czechach, kolejno w randze III, II i I sekretarza, a następnie radcy, radcy-ministra i radcy-ministra pełnomocnego. W latach 1995–1996 był konsulem ministrem pełnomocnym w Ambasadzie RP w Lublanie w Słowenii, a następnie w latach 1996–1998 pełnił funkcję ambasadora RP w Słowenii, a do 1999 także w Bośni i Hercegowinie.

W latach 1998–2001 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie na stanowisku dyrektora Departamentu Europa. W 2001 ponownie wyjechał na placówkę zagraniczną. Do końca 2006 był ambasadorem RP w Paryżu we Francji. 1 lutego 2007 objął stanowisko Stałego Przedstawiciela RP przy UE, został z niego odwołany z dniem 31 sierpnia 2012[3]. W tym samym roku powierzono mu funkcję ambasadora Unii Europejskiej na Ukrainie[4]. 10 października 2016 rozpoczął misję na stanowisku ambasadora UE przy Stolicy Apostolskiej[5].

Włada biegle językami angielskim, niemieckim, francuskim, słoweńskim, czeskim i ukraińskim. Jan Tombiński jest żonaty, ma dziesięcioro dzieci[6].

Ordery[edytuj]

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Hitler and the Swiss neutrality 1933–35, Kraków 1989
  • Austria and European integration 1926–32, Graz 1989
  • Debate on the project of the European Union in the League of Nations, Kraków 1991
  • The response of Austria to the Briand Plan, Genewa 1994
  • The Polish election law, Praga 1992
  • Polish-German Relations 1945–1991, Praga 1994
  • Poland – six months after the elections, Bonn 1989
  • Polish television towards choice, Stuttgart 1990

Przypisy

  1. Relacja Adama Kality. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-11-16].
  2. „Przegląd Wiadomości Strajkowych”. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-11-16].
  3. M.P. z 2012 r. poz. 734
  4. Inga Czerny: Puzzle Tombińskich. polityka.pl, 7 sierpnia 2012. [dostęp 2012-11-16].
  5. Le Lettere Credenziali dell’Ambasciatore dell’Unione Europa presso la Santa Sede, 10.10.2016 (wł.). vatican.va, 10 października 2016. [dostęp 2016-10-10].
  6. Monika Redzisz, Monika Bereżecka: Duże rodziny. wysokieobcasy.pl, 9 kwietnia 2007. [dostęp 2012-11-16].
  7. M.P. z 2013 r. poz. 274
  8. Remise des insignes d’officier des arts et lettres à M. l’Ambassadeur Jan Tombinski (fr.). culture.gouv.fr, 21 kwietnia 2005. [dostęp 2014-01-20].

Bibliografia[edytuj]