Jang Sŏng T'aek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Jang.
Jang Sŏng T’aek
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1946
Kangwŏn
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 2013
Pjongjang
Korea Północna Wiceprzewodniczący Komisji Obrony Narodowej KRLD
Okres od 7 czerwca 2010
do 8 grudnia 2013
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Korea Północna Szef Centralnego Departamentu Administracji Partii Pracy Korei
Okres od października 2007
do 8 grudnia 2013
Jang Seong-taek
Nazwa koreańska
Hangul 장성택
Hancha 張成澤
Transkrypcja poprawiona Jang Seong-taek
Transkrypcja MCR Chang Sŏngt’aek
Wymowa (IPA) dʑaŋ suŋ tɛk

Jang Sŏng T’aek, również Jang Song Thaek kor. 장성택 IPA: [dʑaŋ suŋ tɛk] (ur. 2 lutego 1946 w Kangwŏn, zm. 12 grudnia 2013 w Pjongjangu) – północnokoreański polityk, mąż Kim Kyŏng Hŭi, siostry przywódcy Kim Dzong Ila. Wiceprzewodniczący Narodowej Komisji Obrony od czerwca 2010 do grudnia 2013.

Życiorys[edytuj]

Jang ukończył Wyższą Szkołę im. Kim Ir Sena i w latach 1969-1979 studiował za granicą, w Moskwie. Po powrocie poślubił Kim Kyŏng Hŭi, młodszą siostrę Kim Dzong Ila[1]. Zajmował stanowisko wiceprzewodniczącego Koreańskiej Partii Pracy. 25 listopada 2004 został odwołany z tego stanowiska[2]. W marcu 2006 ponownie pojawił się publicznie, towarzysząc Kim Dzong Ilowi w oficjalnej podróży do Chin. W październiku 2007 Koreańska Centralna Agencja Informacyjna potwierdziła nominację Janga na stanowisko wiceprzewodniczącego Koreańskiej Partii Pracy. Jang przejął wówczas odpowiedzialność za policję, sądownictwo oraz bezpieczeństwo wewnętrzne. Uczestniczył również w oficjalnym lunchu w czasie wizyty prezydenta Korei Południowej Roh Moo-hyuna w Korei Północnej[3].

W kwietniu 2009 Jang wszedł w skład Narodowej Komisji Obrony, co stanowiło wyraźny znak jego awansu w strukturach władzy[4]. 7 czerwca 2010 został mianowany wiceprzewodniczącym Narodowej Komisji Obrony, najwyższego ciała wojskowego[5].

Jang Sŏng T’aek był ojcem Jang Kŭm Sŏng, która kształciła się w Paryżu. Chciała poślubić mężczyznę uważanego za wrogiego ideologicznie. Jej rodzice zdecydowanie sprzeciwili się temu związkowi[6]. W 2006 odmówiła powrotu do Pjongjangu i we wrześniu 2006 popełniła samobójstwo, przedawkowując leki[7].

Kiedy po śmierci Kim Dzong Ila w grudniu 2011 nowym przywódcą KRLD został ogłoszony jego syn Kim Dzong Un, Jang Sŏng T’aek był uważany przez zagranicznych analityków za de facto główną postać systemu północnokoreańskiego[8]. W 2012, z jego inicjatywy, Prezydium Najwyższego Zgromadzenia Ludowego KRLD ogłosiło dekret o amnestii skazańców „dla uczczenia przypadającej w tym roku 100. rocznicy urodzin Kim Ir Sena i 70. urodzin Kim Dzong Ila''. Jednak 3 grudnia 2013 Jang został zdymisjonowany[9]. 9 grudnia agencja KCNA poinformowała o odsunięciu Janga ze wszystkich zajmowanych stanowisk oraz z partii. Został oskarżony o zachowania demoralizujące, korupcję oraz niewłaściwe zarządzanie finansami państwa[10]. 12 grudnia agencja poinformowała o przeprowadzeniu procesu przez trybunał wojskowy. Jang Sŏng T’aek został skazany na karę śmierci wykonaną rzekomo przez rozszarpanie i zjedzenie przez psy myśliwskie[11]. Egzekucję wykonano tuż po ogłoszeniu wyroku[12]. Dekret o amnestii został odwołany[13]. Informacje jakoby Jang Sŏng T'aek, został zabity przez psy, podał w wątpliwość publicysta "Washington Post" Max Fisher. Wskazał on iż pierwsza poinformowała o tym gazeta z Hongkongu, znana z artykułów sensacyjnych i braku wiarygodności, a nie jak dotąd zwykle posiadające najświeższe informacje z Korei Północnej, media chińskie i południowokoreańskie[14]. Według informacji podawanych przez południowokoreańską agencję prasową "Jonhap" po śmierci T'aeka prześladowani mieli być członkowie jego rodziny, z czego większość prawdopodobnie została zabita[15].


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Hyŏng Jik
 
Kang Pan Sŏk
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Dzong Suk
 
Kim Ir Sen
 
Kim Sŏng Ae
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Yŏng Suk
 
 
Sŏng Hye Rim
 
Kim Dzong Il
 
Ko Yŏng Hŭi
 
Kim Ok
 
Kim Kyŏng Hŭi
 
Jang Sŏng T'aek
 
Kim Kyŏng Jin
 
Kim P'yŏng Il
 
Kim Yŏng Il
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Sŏl Song
 
Kim Dzong Nam
 
Kim Dzong Czol
 
Kim Dzong Un
 
Ri Sŏl Ju
 
Kim Yo-jong
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Han Sol

Przypisy

  1. „North Korea 'is being run by Kim Jong Il’s brother-in-law'”, Times Online, 8 listopada 2008.
  2. „Kim Jong Il purges relative from power, paving way for sons”, Nation&World, 9 grudnia 2004.
  3. „orth Korean media confirms promotion of Jang Song-thaek to senior post”, Yonhap News, 13 grudnia 2007.
  4. „Kim żyje i bierze szwagra do pomocy”, gazeta.pl, 11 kwietnia 2009.
  5. North Korea in leadership reshuffle (ang.). BBC News, 7 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-07].
  6. N. Korea: Kim Jong-il's Niece Killed Herself in France, freerepublic.com [dostęp 2016-02-10].
  7. „From Sunshine to sunset”, Asia Times, 18 października 2006.
  8. Korea płacze po przywódcy: To tylko broń propagandowa Korei Płn. Ludzie nienawidzą Kima, Gazeta Wyborcza, 19 grudnia 2011.
  9. http://pukhan.pl/2013/12/zmiany-na-szczycie/.
  10. Wuj Kim Dzong Una odsunięty od władzy (pol.). rp.pl. [dostęp 12 grudnia 2013].
  11. Hongkońska gazeta: Wuj Kim Dzong Una nie został rozstrzelany. Zjadły go psy (pol.). gazeta.pl. [dostęp 3 stycznia 2014].
  12. Wuj Kim Dzong Una odsunięty od władzy (pol.). rp.pl. [dostęp 12 grudnia 2013].
  13. North Korea: What Jang’s Execution Means for the Future | 38 North: Informed Analysis of North Korea, 38north.org [dostęp 2016-05-03].
  14. Brutalna egzekucja wujka Kim Dzong Una? Dziennikarz "Washington Post" ma wątpliwości (pol.). wiadomosci.onet.pl. [dostęp 2014-01-04].
  15. Dalszy ciąg krwawej rozprawy w Pjongjangu (pol.). rp.pl. [dostęp 28 stycznia 2014].