Kim Dzong Un

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Kim.
Kim Dzong Un
김정은
Ilustracja
Kim Dzong Un (2018)
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1984[1]
Pjongjang
Korea Północna Najwyższy Przywódca Korei Północnej[2]
Okres od 17 grudnia 2011
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Poprzednik Kim Dzong Il
Korea Północna Przewodniczący Partii Pracy Korei
Okres od 9 maja 2016
Poprzednik Kim Ir Sen[3]
Korea Północna Pierwszy Przewodniczący Komisji Obrony Narodowej
Okres od 13 kwietnia 2012
do 30 czerwca 2016
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Poprzednik Kim Dzong Il[4]
Następca urząd zniesiony
Korea Północna Naczelny Dowódca Koreańskiej Armii Ludowej
Okres od 31 grudnia 2011[a]
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Poprzednik Kim Dzong Il
Korea Północna Przewodniczący Centralnej Komisji Wojskowej Partii Pracy Korei
Okres od 11 kwietnia 2012
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Poprzednik Kim Dzong Il
Korea Północna Pierwszy Sekretarz Partii Pracy Korei
Okres od 11 kwietnia 2012
do 9 maja 2016
Poprzednik Kim Dzong Il[5]
Następca on sam[6]
KimJongUnSign.png
Marszałek Republiki Konghwaguk wonsu Marszałek Republiki
Konghwaguk wonsu
Przebieg służby
Lata służby od 2010
Siły zbrojne Koreańska Armia Ludowa
Kim Dzong Un
Imię koreańskie
Hangul 김정은
Hancha 金正恩[7]
Transkrypcja poprawiona Gim Jeong-eun
Transkrypcja MCR Kim Chŏng-ŭn
Wymowa (IPA) kimdʑʌŋɯn

Kim Dzong Un (IPA: [kimdʑʌŋɯn], kor. 김정은, ur. 8 stycznia 1984[1] w Pjongjangu) – północnokoreański polityk, marszałek, trzeci syn Kim Dzong Ila – przywódcy KRLD w latach 1994–2011 i wnuk Kim Ir Sena – prezydenta KRLD w latach 1972–1994. Od 17 grudnia 2011 faktyczny przywódca Korei Północnej, piastujący stanowiska: naczelnego dowódcy Koreańskiej Armii Ludowej (od 2011), pierwszego przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej (2012–2016), pierwszego sekretarza (2012–2016), a następnie przewodniczącego Partii Pracy Korei (od 2016)[8].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kim Dzong Un urodził się w Pjongjangu. Jego matką była Ko Yŏng Hŭi, zmarła w 2004 partnerka Kim Dzong Ila. Matka nazywała go „Królem Porannej Gwiazdy”. Kim Dzong Un kształcił się w elitarnej szkole w Korei Północnej, przeznaczonej dla dzieci dygnitarzy Partii Pracy Korei (PPK). Kolejnym etapem był wyjazd do Szwajcarii. Młody Kim najpierw miał uczęszczać do międzynarodowej szkoły w Gümligen pod Bernem, a następnie do publicznej szwajcarskiej szkoły mieszczącej się w Liebefeld[9]. Naukę rozpoczął w wieku 11 lat pod pseudonimem[10], oficjalnie jako syn kierowcy z ambasady Korei Północnej w Szwajcarii. Koledzy ze szkoły wspominali, że lubił jeździć na nartach i interesował się koszykówką (pasja zapewne była zaszczepiona przez ojca, który także był fanem koszykówki). Młody Kim miał nauczyć się mówić po angielsku i francusku. Po powrocie ze Szwajcarii Kim Dzong Un nie pojawiał się publicznie. Według informacji uzyskanych od szefa kuchni Kim Dzong Ila, Kim Dzong Un był faworyzowany przez ojca, który widział w nim najwięcej swoich cech[11].

Desygnowany następca[edytuj | edytuj kod]

15 stycznia 2009 południowokoreańska agencja informacyjna poinformowała, że około 8 stycznia 2009 Kim Dzong Il wystosował dyrektywę w sprawie włączenia Kim Dzong Una do kierownictwa PPK i mianował go swoim następcą[12][13].

26 kwietnia 2009 agencja Yonhap poinformowała, że Kim Dzong Un otrzymał niższe stanowisko w Narodowej Komisji Obrony Korei Północnej[14]. Najwyższym stanowiskiem w państwie było stanowisko przewodniczącego tej komisji, na które parlament koreański, również w kwietniu 2009, wybrał ojca Kim Dzong Una – Kim Dzong Ila. 28 września 2010, dzień przed zjazdem Partii Pracy Korei w 2010 r., Kim Dzong Il nadał swojemu synowi (oraz swojej siostrze Kim Kyŏng Hŭi) stopnie generalskie, natomiast podczas zjazdu PPK mianował Kim Dzong Una na dwa wysokie stanowiska partyjne w państwie: wiceprzewodniczącego Centralnej Komisji Wojskowej rządzącej PPK oraz członka Komitetu Centralnego PPK[15].

Nowy przywódca Korei Północnej[edytuj | edytuj kod]

Przeczytaj też: Śmierć i pogrzeb Kim Dzong Ila

Po śmierci Kim Dzong Ila (17 grudnia 2011) został 19 grudnia 2011 ogłoszony przez propagandę Korei Północnej „wielkim następcą” zmarłego przywódcy, następnie także „wybitnym przywódcą Partii, armii i narodu”[16], co stanowiło zapowiedź objęcia przez niego najwyższych stanowisk w państwie[17][18]. Kim Dzong Un stanął również na czele komitetu pogrzebowego liczącego 232 osoby[17][19], a 20 grudnia 2011 oddał hołd ciału ojca.
26 grudnia 2011 przywództwo Partii Pracy Korei nadało Kim Dzong Unowi tytuł „Niezłomnego Przywódcy Partii, państwa i armii”[20][21].

28 grudnia 2011 Kim Dzong Un wziął udział w pogrzebie Kim Dzong Ila w Pjongjangu, idąc obok auta z trumną zmarłego ojca. 29 grudnia 2011 podczas uroczystości kończących żałobę narodową został publicznie i oficjalnie przedstawiony jako „Najwyższy Przywódca Partii, Armii i Narodu”[22][23][24][25]. Następnego dnia władze KRLD poinformowały świat, że „nie zmienią swojej polityki” pod kierownictwem nowego przywódcy[26]. 31 grudnia 2011 poinformowano, że „drogi i szanowny” Kim Dzong Un przejął najwyższe dowództwo Koreańskiej Armii Ludowej „z rozkazu przywódcy Kim Dzong Ila” dnia 8 października 2011[27].
W 2012 Kim Dzong Un oficjalnie objął najwyższe stanowiska partyjne i państwowe: 11 kwietnia 2012 został wybrany I Sekretarzem Partii Pracy Korei[28], zaś 13 kwietnia 2012 – Pierwszym Przewodniczącym Narodowej Komisji Obrony (najwyższe stanowisko w państwie – odpowiednik głowy państwa, zlikwidowane w czerwcu 2016)[29]. Podczas uroczystości upamiętniającej 100 rocznicę urodzin Kim Ir Sena, która odbyła się w Pjongjangu 15 kwietnia 2012, po raz pierwszy wygłosił publiczne przemówienie, w którym zapowiedział kontynuację dotychczasowej polityki. 18 lipca 2012 Kim Dzong Un został marszałkiem sił zbrojnych, finalizując przejęcie kontroli nad państwem i siłami zbrojnymi[30]. 9 maja 2016 został Przewodniczącym Partii Pracy Korei[8].

Po śmierci Kim Dzong Ila komentatorzy przewidywali, że Kim Dzong Un nie będzie w stanie sprawować samodzielnych rządów, a nawet że mogło dojść do konfliktu o władzę między przedstawicielami sił zbrojnych i rodzinnym klanem Kimów[31][32]. Dlatego Kim Dzong Una w sprawowaniu władzy wspierał początkowo jego wuj Jang Sŏng T'aek, mąż siostry Kim Dzong Ila, jako bardziej doświadczony polityk[33]. Odsunięcie ze stanowiska szefa Sztabu Generalnego wicemarszałka Ri Yŏng Ho, którego zastąpił Hyŏn Yŏng Ch'ŏl wzbudziło spekulacje, że Kim Dzong Un zamierzał zająć się poważnymi reformami w gospodarce, odbierając wojsku kontrolę nad nią[34]. Ostatecznie ofiarą czystek padł sam Jang Sŏng T'aek, który w grudniu 2013 został odsunięty od wszystkich stanowisk, aresztowany, a w końcu skazany na śmierć i stracony[35]. Oznaczało to ostateczne złamanie potencjalnej opozycji i utrwalenie pełni władzy w rękach Kim Dzong Una. Trwają również działania nad rozszerzeniem kultu jednostki Kim Dzong Una jako trzeciej osoby „identycznej z przywódcami Kim Ir Senem i Kim Dzong Ilem”.

12 czerwca 2018 w Singapurze odbyło się pierwsze spotkanie przywódców Stanów Zjednoczonych i Korei Północnej Donalda Trumpa i Kim Dzong Una zakończone podpisaniem wstępnego porozumienia[36].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kim Dzong Un był jednym z dwóch synów Kim Dzong Ila i jego partnerki Ko Yŏng Hŭi i jednym z czworga dzieci przywódcy. 25 lipca 2012 roku północnokoreańskie media poinformowały, że jest żonaty z Ri Sol Dżu, z którą pokazywał się publicznie od 6 lipca 2012. Według południowokoreańskich analityków Ri jest rok lub dwa lata młodsza od męża i ukończyła studia na Uniwersytecie im. Kim Ir Sena. Małżeństwo zostało zawarte prawdopodobnie w 2009 roku, zaś rok później parze urodziło się dziecko[37].


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Hyŏng Jik
 
Kang Pan Sŏk
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Dzong Suk
 
Kim Ir Sen
 
Kim Sŏng Ae
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Yŏng Suk
 
 
Sŏng Hye Rim
 
Kim Dzong Il
 
Ko Yŏng Hŭi
 
Kim Ok
 
Kim Kyŏng Hŭi
 
Jang Sŏng T'aek
 
Kim Kyŏng Jin
 
Kim P'yŏng Il
 
Kim Yŏng Il
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Sŏl Song
 
Kim Dzong Nam
 
Kim Dzong Czol
 
Kim Dzong Un
 
Ri Sŏl Ju
 
Kim Jo Dzong
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Han Sol
 
 
 
 
 
 
 
Kim Ju-ae

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Data ogłoszenia komunikatu oficjalnego, według którego Kim Dzong Un miał objąć dowództwo 8 października 2011

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b We finally know the age of North Korean dictator Kim Jong Un. MSN, 2016-07-07. [dostęp 2016-07-07].
  2. Po śmierci Kim Dzong Ila (17 grudnia 2011) tytułowany w północnokoreańskich mediach jako „Wielki Następca” oraz „Najwyższy Przywódca Partii, Państwa i Armii”. 26 grudnia 2011 kierownictwo Partii Pracy Korei nadało Kim Dzong Unowi tytuł „Niezłomnego Przywódcy Partii, Państwa i Armii”. 29 grudnia 2011 został nazwany przez Kim Yong Nama „Przywódcą Partii, Armii i Narodu”. Do objęcia 13 kwietnia 2012 funkcji Pierwszego Przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, nie pełnił żadnych oficjalnych funkcji przywódczych w państwie.
  3. od 11 października 1966 do 9 maja 2016 urząd nie istniał
  4. Jako przewodniczący Komisji Obrony Narodowej
  5. Jako sekretarz generalny
  6. Jako przewodniczący
  7. [北 막오른 김정은 시대조선중앙통신 보도, 金正銀(X) 金正恩] (kor.). Naver, 2 października 2010. [dostęp 2 grudnia 2010].
  8. a b Los Angeles Times, North Korea ruling party gives Kim Jong Un a grander title: Chairman, latimes.com [dostęp 2016-05-10].
  9. Kim Jong-un und sein Unterricht bei den Schweizern.
  10. Kim jest Kim Dzong Un?, Mowimyjak.pl, 19 grudnia 2011.
  11. Wszystkie dzieci Kima.
  12. Kim Dzong Il mianował syna następcą, gazeta.pl, 15 stycznia 2009.
  13. Tajemniczy następca koreańskiego dyktatora, tvn24, 15 stycznia 2009.
  14. Ujawniono następcę Kim Dzong Ila, wiadomosci.onet.pl, 26 kwietnia 2009.
  15. article.html Kim Dzong Un wkrótce zastąpi ojca?. 2010-09-29. [dostęp 2010-09-30].
  16. Kim Jong Un Is Mental Mainstay of Korean People (ang.). KCNA, 2011-12-20.
  17. a b Kim Dzong Un stanie na czele Korei Płn.?. tvp.info, 2011-12-19.
  18. Trzy scenariusze dla Korei Północnej. NorthKorea.pl, 2011-12-19.
  19. (3rd LD) N. Korean leader dies at 69 after decades of iron-fist rule. Yonhap News, 2011-12-19.
  20. Kolejny etap sukcesji władzy w Korei Północnej. interia.pl fakty, 2011-12-26.
  21. http://kfapolska.wordpress.com/kim-jong-un/.
  22. http://www.guardian.co.uk/world/2011/dec/29/kim-jong-un-supreme-leader-north-korea Kim Jong-un declared ‘supreme leader’ in North Korea.
  23. http://web.archive.org/web/20130529071903/http://www.gadu-gadu.pl/w-korei-polnocnej-zostaje-bez-zmian W Korei Północnej zostaje bez zmian.
  24. Solemn National Memorial Service for Kim Jong Il Held (ang.). KCNA, 2011-12-29.
  25. North Korea declares Kim Jong Un as country’s new ‘supreme leader’ (ang.). msnbc.com, 2011-12-29.
  26. Oświadczenie Korei Północnej: Nie zmienimy polityki. tokfm.pl, 2011-12-30.
  27. Kim Jong Un Assumes KPA Supreme Commandership (ang.). KCNA, 2011-12-31.
  28. http://www.kcna.kp/goHome.do?lang=eng WPK Conference Elects Kim Jong Un as First Secretary of WPK.
  29. Kim Jong Un Elected First Chairman of NDC of DPRK (Urgent). KCNA, 2012-04-13.
  30. Roszady na szczytach władzy w Korei Północnej. interia.pl, 2012-07-18.
  31. Kim Dzong Un będzie marionetką systemu. tvp.info, 2011-12-19.
  32. Może dojść do walki o władzę. wp.pl, 2011-12-19.
  33. Korea płacze po przywódcy: To tylko broń propagandowa Korei Płn. Ludzie nienawidzą Kima. Gazeta.pl, 2011-12-19.
  34. http://www.wprost.pl/ar/334823/Kim-Dzong-Un-chce-eksperymentowac-z-reformami/ Kim Dzong Un chce eksperymentować z reformami.
  35. http://www.dailymail.co.uk/news/article-2522859/Kim-Jong-Uns-uncle-Jang-Song-Thaek-executed-North-Korea-traitor.html Kim Jong Un’s uncle executed for being a ‘traitor’ as North Korean state media describe him as 'worse than a dog’.
  36. Szczyt USA - Korea Północna. Kim Dżong Un i Donald Trump podpisali porozumienie. wyborcza.pl. [dostęp 2018-06-12].
  37. Tajemnica rozwiązana. Kim ma żonę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Waldemar J. Dziak: Kim Dzong Un. Kronika życia i walki. Warszawa: Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, 2013.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]