Janusz de Beaurain

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz de Beaurain
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1893
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1959
Edynburg
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svg - Siły Powietrzne RP
RAF roundel.svg - RAF
Jednostki 1 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów
Flik 34
Stanowiska dowódca 6 Eskadra Wywiadowcza, Szef sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych,
Zastępca Inspektora Wojsk Lotniczych
Zastępca szefa Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych
Zastępca kierownika Centralnych Zakładów Lotniczych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Polowa Odznaka Obserwatora

Janusz de Beaurain (ur. 25 grudnia 1893 w Warszawie, zm. 23 grudnia 1959 w Edynburgu) – polski inżynier, generał brygady obserwator Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Janusz de Beaurain urodził się 25 grudnia 1893 roku w Warszawie, w rodzinie Karola de Beaurain, lekarza psychiatry, i Zofii z Kosmowskich. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej.

W okresie od sierpnia 1914 do 1916 służył w Legionach Polskich – w 1 Pułku Artylerii. W wyniku dążeń do utworzenia w ramach Legionów eskadry lotniczej został odkomenderowany do austriackiej Oficerskiej Szkoły Lotniczej i po jej zakończeniu jako obserwator lotniczy został wysłany na front włoski - do 34 Eskadry (Flik 34). Od maja do sierpnia 1917 r. ponownie służył w 1 Pułku Artylerii Legionów, a po kryzysie przysięgowym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

2 listopada 1918 roku uczestniczył w przejęciu lotniska Lewandówka we Lwowie z rąk austriackich, a następnie w stopniu porucznika obserwatora walczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. 3 listopada objął dowództwo nad organizującym się oddziałem lotniczym, który wkrótce nazwany został II Bojową Eskadrą Lotniczą, przemianowaną 21 grudnia 1918 r. na 6 Eskadrę Wywiadowczą[1]. Wraz z pilotem Stefanem Bastyrem 5 listopada 1918 r. odbył pierwszy lot bojowy samolotu polskiego, połączony z bombardowaniem pozycji ukraińskich. 12 listopada 1918 r. podczas ataku lotniczego na Sokolniki został raniony w rękę pociskiem ekrazytowym. Łącznie podczas obrony Lwowa odbył 8 lotów.

W marcu 1919 r., po wyleczeniu z ran, powierzono mu stanowisko szefa sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych, a w maju tego roku stanowisko zastępcy Inspektora Wojsk Lotniczych[2]. W latach 1919-1920 był zastępcą szefa Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. Słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Paryżu (École Supérieure d’Aéronautique) w latach 1920-1921, po powrocie do kraju wyznaczony został na stanowisko zastępcy kierownika Centralnych Zakładów Lotniczych[3]. 1 marca 1925 r. powołany na stanowisko kierownika tej instytucji[4].

W latach 1928-1932 pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. W kwietniu 1929 r. mianowany został dowódcą 1 Grupy Aeronautycznej w Warszawie[5], potem od listopada 1935 roku został zastępcą dowódcy lotnictwa do spraw dowodzenia. W marcu 1939 roku wraz z generałem brygady Ludomiłem Rayskim został odwołany z zajmowanego stanowiska.

Po kampanii wrześniowej internowany w Rumunii w obozie w Băile Herculane[6]. Przedostał się do Francji. W okresie luty-czerwiec 1940 roku odbył staż w lotnictwie francuskim. Ewakuował się do Wielkiej Brytanii. 27 września 1940 roku razem z generałem Rayskim został przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów Rothsay na wyspie Bute w Szkocji[7]. W styczniu 1942 roku został przeniesiony w stan nieczynny. 30 grudnia 1943 roku został powołany do czynnej służby, a 1 stycznia 1944 roku oddany do dyspozycji szefa Sztabu Naczelnego Wodza. Od 26 kwietnia 1947 roku do 25 kwietnia 1949 roku pełnił służbę w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Po wojnie osiedlił się w Szkocji. Zmarł 23 grudnia 1953 roku w Edynburgu. Spoczywa na tamtejszym Cmentarzu Corstorphine Hill.

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Zdzisław Nicman, "Gen. bryg. inż. Janusz de Beaurain (...)". Według autorów "Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa" i Jerzego Pawlaka dowództwo nad oddziałem, a później 6 Eskadrą Wywiadowczą i Lwowską Grupą Lotniczą sprawował kpt. pil. Stefan Bastyr. Biorąc pod uwagę fakt, że Janusz de Beaurain został ranny 12 listopada 1918, nie mógł objąć dowództwa nad Lwowską Grupą Lotniczą. Tym samym informacja podana przez Tadeusza Kryska-Karskiego i Stanisława Żurakowskiego, a powtórzona przez Piotra Staweckiego jest błędna.
  2. Zdzisław Nicman, "Gen. bryg. inż. Janusz de Beaurain (...)". Według Tadeusza Kryska-Karskiego i Stanisława Żurakowskiego oraz Piotra Staweckiego, kapitan de Beaurain objął stanowisko zastępcy Inspektora Wojsk Technicznych.
  3. Glass, Andrzej: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, WKiŁ, Warszawa 1977, s.51
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 39 z 02.04.1925 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 27.04.1929 r.
  6. Piotr Stawecki, Generałowie polscy w wojnie obronnej 1939 roku i ich dalsze losy wojenne : cz. 2, w: Przegląd Historyczno-Wojskowy 15 (66)/3 (249) 2014, s. 93-94.
  7. Komenda Stacji Zbornej Oficerów Rothsay. Rozkazy dzienne 1940-1941, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. R.8, s. 64.
  8. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 437.
  10. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 279.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 21 marca 1928 r.

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 73.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​, s. 72-73.
  • H.P. Kosk, "Generalicja Polska", t. 1, Oficyna Wydawnicza Ajaks, Pruszków 1998.
  • Zdzisław Nicman, Gen. bryg. inż. Janusz de Beaurain (1893-1959). W setną rocznicę urodzin, Polska Zbrojna nr 1 z 1994.
  • Zygmunt Korwin-Sokołowski, Jeszcze o gen. Januszu de Beaurain, Polska Zbrojna z 1994 (sprostowania i uzupełnienia do artykułu Zdzisława Nicmana).
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 38.
  • Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa, praca zbiorowa pod redakcją mjr. dypl. pil. Mariana Romeyki, Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, nakład Lucjana Złotnickiego, Warszawa 1933.