Jarmolińce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarmolińce
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Khmelnytskyi Oblast.svg chmielnicki
Rejon jarmoliniecki
Populacja (2018)
• liczba ludności

7536[1]
Nr kierunkowy +380 382
Kod pocztowy 32100
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Jarmolińce
Jarmolińce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Jarmolińce
Jarmolińce
Ziemia49°11′33″N 26°50′23″E/49,192500 26,839722
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Jarmolińce (ukr. Ярмолинці) – osiedle typu miejskiego na Podolu, stolica rejonu w obwodzie chmielnickim. Dawniej w powiecie płoskirowskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada, wzmiankowana w przywileju króla Polski Władysława Jagiełły z 1407, który okoliczne włości nadał Chodce, pochodzącemu z Kroacji. Król Polski Kazimierz IV Jagiellończyk nadał prawo magdeburskie w 1455[2] (według Bonieckiego, zamienił wieś na miasto[3]). W XVIII–XIX wiekach miasto znane było z manufaktur sukienniczych, garbarni, produkcji maszyn rolniczych i siodeł. Tutejszy klasztor Bernardynów (1761), uchodzący za jeden z piękniejszych na Kresach, zamieniono po 1831 roku na cerkiew prawosławną. W 1780 dobra jarmolińskie kupił Wojciech Marchocki.

W zaborze rosyjskim siedziba gminy Jarmolińce(ukr.) w powiecie proskurowskim guberni podolskiej.

Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 w Jarmolińcach był więziony Jan Leon Ziółkowski.

W 1959 liczyło 6 880 mieszkańców[4].

W 1989 liczyło 9 552 mieszkańców[5].

W 2013 liczyło 7 790 mieszkańców[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Urodzeni[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.75
  2. a b Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 9: Województwo podolskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 117-125, ISBN 83-04-04268-1, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  3. Adam Boniecki: Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 8. Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda S[yn]ów), 1905, s. 142.
  4. Всесоюзная перепись населения 1959 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  5. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  6. Чисельність наявного населёння України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.105

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]