Jean-Marie Le Pen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Marie Le Pen
Jean-Marie Le Pen 479834203 5030701e77 o.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1928
Trinité-sur-Mer
Przewodniczący Frontu Narodowego
Okres od 5 października 1972
do 16 stycznia 2011
Przynależność polityczna Front Narodowy
Następca Marine Le Pen
Jean-Marie Le Pen signature.jpg

Jean-Marie Louis Le Pen (ur. 20 czerwca 1928 w Trinité-sur-Mer[1]) – francuski polityk oraz prawnik. Założyciel i wieloletni przywódca skrajnie prawicowego Frontu Narodowego. Deputowany krajowy, wieloletni poseł do Parlamentu Europejskiego II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Pięciokrotny kandydat w wyborach prezydenckich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczył się w kolegium jezuickim w Vanes, następnie studiował prawo oraz nauki polityczne na Uniwersytecie Paryskim[2].

W latach 50. dołączył do Legii Cudzoziemskiej. Został wysłany najpierw do Indochin, gdzie przybył po bitwie pod Điện Biên Phủ[3]. Po powrocie do kraju podjął współpracę z Pierre'em Poujade, przywódcą organizacji zrzeszającej drobnych kupców i rolników UDCA (Union de Défense des Commerçants et Artisans). Z ramienia tego ugrupowania Jean-Marie Le Pen w 1958 po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. W trakcie kadencji zawiesił wykonywanie mandatu i jako oficer służb specjalnych wyjechał na wojnę algierską[4]. W późniejszych latach wysuwano wobec niego podejrzenia o stosowanie tortur w trakcie działań wojennych w Algierii, którym Jean-Marie Le Pen zaprzeczał[3], jednocześnie przegrał proces o zniesławienie, jaki wytoczył "Le Monde"[5].

Ponownie zaczął działać w krajowej polityce – w 1957 objął stanowisko sekretarza generalnego Frontu Narodowego Kombatantów. Rok później uzyskał reelekcję w wyborach krajowych, tym razem kandydując z rekomendacji Narodowego Centrum Niezależnych i Chłopów. Mandat poselski wykonywał do 1962, nie został ponownie wybrany[6]. Zawodowo zajął się wówczas prowadzeniem działalności gospodarczej w ramach wydawnictwa fonograficznego (1963–1985)[1]. Politycznie współpracował wówczas z nacjonalistą Jeanem-Louisem Tixier-Vignancour, kierował jego kampanią prezydencką w 1965[2].

5 października 1972 powołał i stanął na czele skrajnie prawicowego Frontu Narodowego, której został przewodniczącym. W 1998 jego najstarsza córka, Marie Caroline, typowana przez niego na przyszłego lidera partii, opuściła szeregi FN wraz z mężem i grupą około 60 działaczy. Wówczas frakcją wierną przewodniczącemu partii kierowała jego druga córka – Marine Le Pen. Jean-Marie Le Pen zaprzestał kontaktów ze starszą córką, rozmawiał z nią krótko jedynie w 2002, gdy ta telefonicznie pogratulowała mu przejścia do drugiej tury wyborów prezydenckich[7]. Frontem Narodowym kierował nieprzerwanie do 16 stycznia 2011, kiedy to został zastąpiony przez Marine Le Pen[8]. Ugrupowanie to, określane jako nacjonalistyczne i ksenofobiczne, nie odnosiło przez dłuższy czas większych sukcesów w polityce krajowej. W 1986 wprowadziło jednak ponad 30 posłów do Zgromadzenia Narodowego – jeden z mandatów przypadł jego liderowi. Miejsce w parlamencie utracił w kolejnych wyborach dwa lata później, podobnie jak niemal cała reprezentacja FN[9]. Od 1993 do 2004 zasiadał w radzie regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże[1]. W 1984 po raz pierwszy został wybrany do Parlamentu Europejskiego, reelekcję uzyskiwał w 1989, 1994, 1999, 2004, 2009[1] i 2014[10]. Mandat europosła V kadencji utracił w 2003 na skutek wyroku skazującego zgodnie z prawem krajowym – Jean-Marie Le Pen przegrał później proces przed Trybunałem Sprawiedliwości w tej sprawie[11].

W 1974 wystartował w wyborach prezydenckich, notując wynik poniżej 1% głosów[9]. Siedem lat później nie zdołał zarejestrować swojej kandydatury[2]. Ponownie ubiegał się o wybór w 1988 (14% głosów i 4. miejsce) oraz w 1995 (15% głosów i 4. miejsce). Największy sukces wyborczy odniósł w wyborach prezydenckich w 2002. Zagłosowało na niego 16,86% głosujących, co stanowiło 2. wynik. Jean-Marie Le Pen wyprzedził socjalistycznego premiera Lionela Jospina, przechodząc do drugiej tury, w której dostał niespełna 18% głosów, przegrywając z ubiegającym się o reelekcję prezydentem. W 2007 po raz piąty startował w wyborach prezydenckich, wynik 10% głosów ponownie dał mu 4. miejsce wśród kandydatów[9].

Jean-Marie Le Pen wielokrotnie publicznie głosił poglądy antysemickie i rasistowskie, co prowadziło do postępowań karnych m.in. za podżeganie do nienawiści rasowej (do 2004 przynajmniej sześciokrotnie był karany). Imigrantów z Afryki Północnej obwiniał o bezrobocie wśród Francuzów, domagał się deportacji nielegalnych imigrantów i zaostrzenia kontroli granicznych[12]. Zarzucano mu także negowanie Holocaustu – w 1987 na forum Parlamentu Europejskiego komory gazowe określił "detalem historii", za co został później skazany na grzywnę[13]. Podobny pogląd wygłosił w PE w 2009[14]. Został także ukarany za stosowanie przemocy fizycznej wobec socjalistycznej kandydatki w trakcie kampanii wyborczej w 1997 – orzeczono wówczas m.in. roczny zakaz ubiegania się o funkcje publiczne[15].

W maju 2015 został zawieszony w prawach członka Frontu Narodowego. Przewodnicząca ugrupowania, Marine Le Pen, zorganizowała mailowe referendum, w którym działacze zadecydowali o pozbawieniu Jeana-Marie Le Pena tytułu honorowego prezesa (większością ponad 94% głosów). Podanym powodem było 15 kwestii, w tym bagatelizowanie eksterminacji Żydów w czasie II wojny światowej i obrona marszałka Philippe'a Pétaina. W lipcu tego samego roku obie decyzje zostały unieważnione sądownie z powodów proceduralnych. W sierpniu komisja dyscyplinarna partii zdecydowała o wykluczeniu go z partii[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Pierrette, ma z nią córki Marie Caroline, Marine i Yann. W 1984 żona odeszła od niego z dziennikarzem, który pisał jego biografię[7]. W działalność polityczną zaangażowała się również jego wnuczka Marion Maréchal-Le Pen.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2013-10-06].
  2. 2,0 2,1 2,2 Jean-Marie Le Pen w serwisie "Ludzie Wprost". [dostęp 2013-10-06].
  3. 3,0 3,1 Valérie Gas: Le Pen, son univers impitoyable (fr.). rfi.fr, 1 września 2006. [dostęp 2013-10-06].
  4. Jean-Marie Le Pen. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2013-10-06].
  5. L'affaire du poignard du lieutenant Le Pen en Algérie (fr.). lemonde.fr, 17 maja 2003. [dostęp 2013-10-06].
  6. Nota biograficzna na stronie Frontu Narodowego (fr.). [dostęp 2013-10-06].
  7. 7,0 7,1 7,2 Monika Rębała: Sądny dzień Jeana-Marie Le Pena. wyborcza.pl, 21 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-23].
  8. Marine Le Pen consacrée à la tête du Front national après son père (fr.). google.com, 16 stycznia 2011. [dostęp 2013-10-06].
  9. 9,0 9,1 9,2 Front national (FN) (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2013-10-06].
  10. Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus (fr.). leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 2014-05-28].
  11. Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-208/03. eur-lex.europa.eu. [dostęp 2013-10-06].
  12. Le Pen convicted of inciting racial hatred for anti-Muslim remarks (ang.). highbeam.com, 2 kwietnia 2004. [dostęp 2013-10-06].
  13. Jean-Marie Le Pen renvoyé devant la justice pour ses propos sur l'Occupation (fr.). lemonde.fr, 13 lipca 2006. [dostęp 2013-10-06].
  14. Le Pen znów pomniejsza horror Holokaustu. rp.pl, 25 marca 2009. [dostęp 2013-10-06].
  15. One-year election ban for Le Pen (ang.). highbeam.com, 18 listopada 1998. [dostęp 2013-10-06].