Zjednoczenie Narodowe (Francja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy prawicowego Frontu Narodowego. Zobacz też: lewicowy Front Narodowy.
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Front Narodowy”. Zobacz też: Front Jedności Narodu (do 1956 Front Narodowy).
Zjednoczenie Narodowe
Ilustracja
Państwo  Francja
Skrót RN
Lider Marine Le Pen
Data założenia 5 października 1972
Adres siedziby 76 rue des Suisses Nanterre
Ideologia polityczna nacjonalizm, eurosceptycyzm, polityka antyimigracyjna, narodowy konserwatyzm
Poglądy gospodarcze protekcjonizm
Liczba członków 37000[1] (2017)
Młodzieżówka Front Narodowy Młodych
Barwy niebieski, biały i czerwony
Obecni posłowie 8 / 577
Obecni senatorowie 2 / 348
Obecni eurodeputowani 24 / 74
Francja
Godło Francji
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Francji

Zjednoczenie Narodowe, RN (od fr. Rassemblement national) – francuska nacjonalistyczna partia polityczna, działająca od 1972 do 2018 pod nazwą Front Narodowy (FN, od fr. Front national).

Ugrupowanie powstało 5 października 1972 z inicjatywy Jean-Marie Le Pena, który kierował nim nieprzerwanie do 16 stycznia 2011, kiedy to został zastąpiony przez swoją córkę Marine Le Pen[2]. Partia ta, określana jako nacjonalistyczna i ksenofobiczna, nie odnosiła przez dłuższy czas większych sukcesów w polityce krajowej. W 1986 wprowadziła jednak ponad 30 posłów do Zgromadzenia Narodowego – jeden z mandatów przypadł jego liderowi. Miejsce w parlamencie w kolejnych wyborach dwa lata później utraciła niemal cała reprezentacja Frontu Narodowego[3]. Już w latach 80. zdobył on miejsce w Parlamencie Europejskim. Skrajne kontrowersje wywołał wówczas Jean-Marie Le Pen, który komory gazowe nazwał „detalem historii”, za co został później skazany na grzywnę[4].

W wyborach do PE w 2004 partia otrzymała 9,8% poparcia. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 uzyskała 6,3% poparcia, co dało mandaty trzem europarlamentarzystom. W wyborach regionalnych w 2010 uzyskała poparcie umożliwiające wprowadzenie 118 przedstawicieli w radach regionów (9,2% głosów). W wyborach prezydenckich kandydaci tej partii zdobyli: w 2007 Jean-Marie Le Pen 10,44% głosów, w 2012 Marine Le Pen 17,90%. W wyborach parlamentarnych w 2012 stronnictwo zdobyło 13,6% głosów, dzięki czemu miało dwóch posłów[5]. Partia wygrała wybory do PE w 2014 roku, otrzymując 24,86% głosów i zdobywając 23 mandaty.

Marine Le Pen starała się kreować wizerunek Frontu Narodowego jako partii umiarkowanej. W tym celu w 2015 z niego wykluczono jej założyciela Jeana-Marie Le Pena – powodem tego były jego kontrowersyjne wypowiedzi dotyczące marszałka Philippe'a Pétaina oraz zagłady Żydów[6]. Marine Le Pen powiedziała, że jej organizacja stanowi najlepszą zaporę przed antysemityzmem, walcząc z radykalnym islamizmem. Istotny jest tu przymiotnik „radykalny” – partia podtrzymuje bowiem oficjalnie tylko tezę, że dziedzictwo kulturowe islamu nie przystaje do francuskiego społeczeństwa[7].

Partia silnie sprzeciwia się islamizacji oraz napływowi imigrantów do Francji. Obwinia emigrantów o bezrobocie wśród Francuzów i domaga się deportacji nielegalnych imigrantów oraz zaostrzenia kontroli granicznych[8]. Sprzeciwia się też roszczeniom mniejszości seksualnych, na przykład w kwestii uznania związków osób tej samej płci[9].

W marcu 2018 przewodnicząca Marine Le Pen, na koniec zjazdu partii w Lille, zaproponowała zmianę nazwy[10][11]. Umotywowała to tym, że nazwa „Front Narodowy”, którą partia nosi od czasu założenia w 1972, nawiązuje do „chwalebnej historii”, jednak „dla wielu Francuzów stanowi barierę psychologiczną”[11]. 1 czerwca 2018 ogłosiła, że przemianowanie zostało zatwierdzone w wyniku wewnątrzpartyjnego głosowania[10][12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. La très instructive publication des comptes 2017 des partis politiques par la CNCCFP, Union Populaire Républicaine, 25 stycznia 2019 [dostęp 2019-04-19] (fr.).
  2. Marine Le Pen consacrée à la tête du Front national après son père (fr.). google.com, 16 stycznia 2011. [dostęp 2013-10-06].
  3. Front national (FN) (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2013-10-06].
  4. Jean-Marie Le Pen renvoyé devant la justice pour ses propos sur l'Occupation (fr.). lemonde.fr, 13 lipca 2006. [dostęp 2013-10-06].
  5. parties-and-elections.eu
  6. Marine Le Pen o swoim ojcu: doszło do tego, że "albo on, albo ja"
  7. Maciej Nowicki Klub przyjaciół Kremla, Newsweek Polska nr 20/2014, 12-18 maja 2014
  8. Le Pen convicted of inciting racial hatred for anti-Muslim remarks (ang.). highbeam.com, 2 kwietnia 2004. [dostęp 2013-10-06].
  9. France’s Marine Le Pen quietly pledges to end same-sex marriage
  10. a b Francja: Front Narodowy zmienił nazwę na Zgromadzenie Narodowe, „euractiv.com”, 3 czerwca 2018 [dostęp 2018-06-04].
  11. a b Front Narodowy Marine Le Pen zmienił nazwę na Zjednoczenie Narodowe. Ma się nie kojarzyć z rasizem i antysemityzmem, „www.gazetaprawna.pl” [dostęp 2018-06-04].
  12. Marine Le Pen annonce que le Front national devient Rassemblement national, Le Monde.fr [dostęp 2018-06-04] (fr.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]