Jerzy Rychłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Leon Wojciech Rychłowski
mjr dypl. pil.-obs. mjr dypl. pil.-obs.
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1897
Poznań
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1929
Miechowice
Przebieg służby
Lata służby 1916–1929
Siły zbrojne Kaiserliche Marine (1916–1918),
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Roundel of Poland (1921-1993).svg Siły Powietrzne RP
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Orła Białego (Serbia)

Jerzy Leon Wojciech Rychłowski (ur. 19 lutego 1897 w Poznaniu, zm. 25 kwietnia 1929 w Miechowicach[1][2]) – major dyplomowany pilot-obserwator Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Zygmunta i Michaliny z Modlibowskich. W 1916 roku, po ukończeniu Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, został wcielony do Cesarskiej Marynarki Wojennej (niem. Kaiserliche Marine). Po ukończeniu kursu obserwatorów pełnił służbę w lotnictwie morskim (niem. Marinefliegerkräfte) między innymi na stanowisku dowódcy eskadry dalekiego rozpoznania. Awansował na porucznika. Służbę zakończył w listopadzie 1918 roku, w czasie rewolucji w Niemczech.

Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął w 1918 roku jako referent w Sekcji Marynarki Ministerstwa Spraw Wojskowych. W okresie od czerwca 1919 roku do marca 1920 roku był oficerem ordynansowym Naczelnego Wodza i Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego. W międzyczasie odbył przeszkolenie we Francuskiej Szkole Pilotów w Warszawie. 30 stycznia 1920 roku został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku i 14. lokatą w korpusie morskim[3]. Wiosną 1920 roku objął dowództwo ORP „Pomorzanin”, pierwszego okrętu polskiej Marynarki Wojennej. W sierpniu 1920 roku, w przełomowym momencie wojny z bolszewikami pełnił służbę na stanowisku oficera operacyjnego sztabu Grupy „Zegrze”. Jego bezpośrednim przełożonym (szefem sztabu) był wówczas Karol Korytowski. W październiku 1920 roku objął dowództwo dywizjonu monitorów rzecznych w Toruniu, a w lutym 1921 roku został przeniesiony na stanowisko starszego oficera na ORP „Komendant Piłsudski” (dowódcą okrętu był wspomniany już Karol Korytowski). Od marca 1921 roku do listopada 1922 roku był referentem w Departamencie Spraw Morskich Ministerstwa Spraw Wojskowych i w Biurze Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie.

Pod koniec listopada 1922 roku został przeniesiony do korpusu oficerów aeronautyki, przydzielony do 1 pułku lotniczego w Warszawie i wyznaczony na stanowisko dowódcy dywizjonu ćwiczebnego[4][5]. Wkrótce został przeniesiony do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, a następnie Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu. W kwietniu 1923 roku uzyskał dyplom pilota i powrócił do 1 pułku lotniczego na stanowisko oficera taktycznego. Z dniem 1 listopada 1924 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego[6]. 1 grudnia 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 31. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych[7]. Z dniem 11 października 1926 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu (od kwietnia 1927 roku w Dęblinie) na stanowisko dyrektora nauk[8]. Komendantem szkoły, która 1928 roku została przemianowana na Szkołę Podchorążych Lotnictwa, był pułkownik Roman Florer.

W kwietniu 1929 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 pułku lotniczego w Poznaniu-Ławicy[9]. Obowiązków na tym stanowisku nie zdążył objąć. Zginął 25 kwietnia 1929 roku w katastrofie lotniczej razem z kapitanem pilotem-obserwatorem Stanisławem Wojciechem Pawłowskim. Obaj lotnicy wystartowali w Dęblinie w czasie burzy śnieżnej. W czasie lotu stracili orientację i byli zmuszeni lądować. W trakcie lądowania samolot skapotował i zsunął się z brzegu do Wisły[2]. Według autorów Ku Czci Poległych Lotników ... katastrofa miała miejsce w pobliżu miejscowości Miechowice, w ówczesnym powiecie gostynińskim[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 6.07.1929 r., s. 224.
  2. a b Szczegóły wstrząsającej katastrofy lotniczej. Dwaj wybitni oficerowie ponieśli śmierć wskutek kwietniowej śnieżycy.. „Echo”. Rok V (nr 99), s. 1, 1929-04-26. Franciszek Probst – red. naczelny. Łódź: Władysław Stypułkowski. [dostęp 2014-02-19]. 
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 19.02.1920 r. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku.
  4. Księga Pamiątkowa 1933 ↓, s. 355-356.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 43 z 11.11.1922 r. w listopadzie 1922 roku został przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej, jako kapitan rezerwy 1 Pułku Lotniczego zatrzymany w służbie czynnej.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 112 z 23.10.1924 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 42 z 11.10.1926 r.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 27.04.1929 r., s. 123.
  10. Natomiast część ówczesnej prasy sytuowała miejsce wypadku w pobliżu Garwolina.
  11. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 362
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 21 marca 1928 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]