Roman Florer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Florer
Ilustracja
Pułkownik pilot Pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1886
Brzeżany
Data i miejsce śmierci po 6 listopada 1973
Gliwice
Przebieg służby
Lata służby 1907-1929
Siły zbrojne c. i k. Armia
Wojsko Polskie II RP
Jednostki 4 Pułk Lotniczy
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913
Florer.jpg
Grób pułownika Florera i jego żony na cmentarzu Centralnym w Gliwicach.jpg

Roman Antoni Florer (ur. 14 marca 1888 w Brzeżanach, zm. 6 listopada 1973) – pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 wstąpił do Korpusu Kadetów we Lwowie. Po odbyciu szkolenia i praktyk w wojsku austriackim został w 1907 przydzielony do 45 pułku piechoty w Przemyślu. Tam uzyskał pierwszy stopień oficerski. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W maju 1914 został skierowany na kurs obserwatorów lotniczych w Wiedniu.

Po wybuchu I wojny światowej dostał przydział jako obserwator na front serbski i włoski w 4 Eskadrze Lotniczej. Na przełomie 1914 i 1915 został skierowany na kurs pilotów do Wiener Neustadt. Po ukończeniu kursu powrócił na front jako pilot w 27 Eskadrze Lotniczej. W czasie jednego z lotów bojowych, lecąc na zwiad jako obserwator z pilotem Hassanem Rizą Effendi Pielerem zestrzelił używając pistoletu Mausera samolot włoski, który w czasie ataku podleciał aż na odległość 50 metrów (włoskim pilotem, który przeżył walkę był późniejszy as Francesco Baracca)[1]. Ze względu na wysokie kwalifikacje na początku 1917 został mianowany dowódcą eskadry i promowany do stopnia kapitana. Po powrocie z frontu objął dowództwo 10 Zapasowej Kompanii Lotniczej na lotnisku rakowickim w Krakowie[2].

31 października 1918 poddał się rozkazom gen. Roji i przekazał władzę na lotnisku w ręce por. rez. dr. Zdzisława Dzikowskiego. 1 listopada ponownie objął dowództwo na lotnisku rakowickim, zapobiegając rozgrabieniu sprzętu oraz utracie samolotów[3].

Od 9 stycznia do 24 marca 1919 dowodził I Grupą Lotniczą w Warszawie. W maju 1919 został komendantem I Niższej Szkoły Pilotów w Krakowie (we wrześniu 1919 dołączyli do niej również uczniowie II Szkoły Pilotów w Warszawie, po jej likwidacji na skutek pożaru sprzętu na lotnisku mokotowskim). Szkoła działała przez okres wojny polsko-bolszewickiej.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych, a jego oddziałem macierzystym był nadal 3 pułk lotniczy[4]. W latach 1922-1923 był komendantem Szkoły Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku lotniczego[5]. W kwietniu 1924 wyznaczono go na stanowisko dowódcy 4 Pułku Lotniczego w Toruniu[6]. 23 maja tego roku wydał pierwszy rozkaz organizacyjny. 1 grudnia 1924 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych[7]. W kwietniu 1925 został mianowany komendantem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu[8][9], która dwa lata później została przeniesiona do Dęblina, a 9 sierpnia 1928 przemianowana na Szkołę Podchorążych Lotnictwa. Z dniem 1 lutego 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska, oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I i skierowany na dwumiesięczny urlop, a z dniem 31 marca tego roku przeniesiony w stan spoczynku[10]. W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[11].

Po zakończeniu służby wojskowej pracował w Drukarni Przemysłowej w Warszawie, a później w fabryce drewna. W 1938 opuścił Warszawę i znalazł zatrudnienie w Katowicach, w fabryce mydła. Okres okupacji spędził w Warszawie. Pod koniec życia osiedlił się w Gliwicach, gdzie zmarł 6 listopada 1973.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Patrz [1].
  2. 10 Ersatz Fligerkompanie, której około 10% stanowili Polacy.
  3. "Personel latający i techniczny składający się z żołnierzy obcych narodowości pragnął szybko opuścić stanowiska. Nie wahano się też użyć do ucieczki zgromadzony tu sprzęt. Na lotnisku było zgromadzone około pięćdziesiąt samolotów. Najwięcej (34 szt.) to szkolne płatowce o stukonnych silnikach Brandenburg BI. Pozostałe samoloty o zwiększonej mocy silnika to głównie płatowce wywiadowcze Oeffag CII. Było też kilka samolotów typu Albatros BI i BII, a także Lohner C BII. W nocy z 30 na 31 października 1918 roku austriaccy żołnierze przeczuwając ostateczne załamanie się CK armii rzucili się na magazyny. Personel latający z kolei próbował uciec na samolotach do Austrii. W tej sytuacji kapitan Florer stając na czele garstki oddanych mu Polaków udaremnił uruchomienie samolotów, a także przeszkodził w zniszczeniu i rabunku poaustriackiego mienia pozostawionego na lotnisku." Patrz [2].
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 243.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 932, 943, 1529.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 855, 861.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 731.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 10 kwietnia 1925 roku, s. 197.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 540, 546.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 70, 83.
  11. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 347, 1015.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 540.
  13. a b c d e f Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 596, 1492.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]