Jezu, ufam Tobie (obraz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jezu ufam Tobie (obraz))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Kazimirowski, Jezu ufam Tobie, 1934
Obraz Jezu, ufam Tobie Kazimirowskiego w sanktuarium w Wilnie
Kaplica św. Józefa w sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach z obrazem Jezu ufam Tobie Adolfa Hyły
Kościół Bożego Miłosierdzia w Krakowie z obrazem Jezu ufam Tobie Stanisława Batowskiego z lewej strony prezbiterium

Jezu, ufam Tobie – tytuł obrazów przedstawiających Jezusa Chrystusa. Obraz ten występuje też pod nazwami Obraz Jezusa Miłosiernego oraz Obraz Miłosierdzia Bożego. Pierwszy obraz namalował Eugeniusz Kazimirowski w 1934, jednak bardziej znaną wersją jest obraz Adolfa Hyły z 1944 r.[1]

Opis i symbolika[edytuj | edytuj kod]

Na obrazie przedstawiony jest Jezus ubrany w białą szatę. Stojąc, unosi prawą rękę w geście błogosławieństwa, lewą ręką wskazuje na swoje serce, z którego wychodzą promienie: jasny blady i czerwony. Ten pierwszy symbolizuje wodę usprawiedliwiającą duszę, czerwony zaś to krew, która jest życiem dusz (obie miały wytrysnąć z przebitego na krzyżu boku Jezusa). Natomiast, niektórzy sądzą, że promienie wyglądają jak flaga Polski.[2][3]

Powstanie obrazu[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy obraz[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy obraz został namalowany według projektu siostry Faustyny Kowalskiej i dzięki pomocy księdza Michała Sopoćki. Według Dzienniczka siostry Faustyny, Jezus objawił się jej 22 lutego 1931 roku w celi płockiego klasztoru w tej właśnie postaci, nakazał namalować obraz i obiecał, że dusza, która będzie czcić ten obraz, nie zginie. Obiecał też duże postępy na drodze chrześcijańskiej doskonałości, łaskę szczęśliwej śmierci oraz wszelkie inne łaski i doczesne dobrodziejstwa.

Autorem pierwszego obrazu był malarz Eugeniusz Kazimirowski, prace nad nim trwały od stycznia do czerwca 1934 roku. Po raz pierwszy został pokazany wiernym w 1935 w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli w dniu Święta Miłosierdzia Bożego w Ostrej Bramie w Wilnie. Obraz nie spodobał się Faustynie, gdyż nie odpowiadał pięknu jej wizji Jezusa. Jezus miał jej wówczas odpowiedzieć, że Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej....

Obecnie obraz pędzla Kazimirowskiego znajduje się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (dawnym kościele Świętej Trójcy) w Wilnie. W 2005 roku, po przenosinach obrazu z wileńskiego kościoła pw. Świętego Ducha do wyżej wymienionego sanktuarium, obraz pozbawiony został napisu "Jezu ufam Tobie". W międzyczasie miał miejsce konflikt między wileńskimi Polakami, którzy chcieli pozostawienia obrazu w kościele Św Ducha, a biskupem, który podjął inną decyzję; Polacy odwołali się bezpośrednio do Papieża, który jednak ich nie poparł. Napis ten, umieszczony na osobnym blejtramie, powstał i oprawiony został razem z obrazem po jego konserwacji w roku 2003. Miał na celu przede wszystkim zasłonięcie półkolistej wnęki w ołtarzu w kościele Świętego Ducha, która była większa od obrazu. Po przenosinach do kościoła Świętej Trójcy, pod obrazem, na ozdobnej ramie wkrótce pojawiła się – tak jak za życia św. Faustyny – mosiężna, grawerowana tabliczka z napisem "Jezu, ufam Tobie" w języku polskim.

Obraz Hyły[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej znaną wersję wykonał w 1944 roku prof. Adolf Hyła dla Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach. Jego kopie opatrzone słowami "Jezu ufam Tobie" w wielu różnorodnych językach są szeroko rozpowszechnione na całym świecie. Pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego pędzla tego malarza powstał w 1943 roku.

Inne warianty[edytuj | edytuj kod]

Obraz do kaplicy Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie namalował lwowski artysta Stanisław Batowski. Wersja ta spłonęła podczas powstania warszawskiego. Po tym wydarzeniu Przełożona Generalna zleciła autorowi namalowanie kolejnego obrazu do domu klasztornego w Łagiewnikach. Niemniej w tym czasie swoją wersję namalował Adolf Hyła i ta została umieszczona w późniejszym sanktuarium. Obraz Batowskiego umieszczono w kościele Miłosierdzia Bożego na Nowym Świecie[4].

Kolejnym znanym wariantem wizerunku jest obraz autorstwa Ludomira Sleńdzińskiego, namalowany w 1955 roku na zlecenie ks. Michała Sopoćko. Przechowywany w klasztorze franciszkanów w Krakowie, w 1973 roku przeniesiony do Białegostoku, gdzie w 1986 roku został umieszczony w bocznej kaplicy białostockiej archikatedry[5].

Kult Miłosierdzia Bożego[edytuj | edytuj kod]

Od 1937 roku, wraz z szerzeniem się kultu Miłosierdzia Bożego, obraz zaczął być stopniowo kopiowany oraz wydawany w formie obrazków opatrzonych Koronką do Miłosierdzia Bożego. Do roku 1951 w Polsce istniało około 130 ośrodków kultu Miłosierdzia Bożego. Jednak 6 marca 1959 Stolica Apostolska bez wnikliwszej analizy sprawy i oryginalnych dokumentów, wydała notyfikację zabraniającą szerzenia kultu, rezultatem czego było usunięcie z wielu kościołów obrazów Jezusa Miłosiernego. Pomimo to arcybiskup Eugeniusz Baziak polecił pozostawienie obrazu na miejscu w krakowskich Łagiewnikach. Po rozmowie z prefektem Kongregacji Świętego Oficjum, kardynałem Ottavinim, w 1965 roku abp Karol Wojtyła rozpoczął w Krakowie proces informacyjny dotyczący życia i cnót siostry Faustyny oraz przygaszonego kultu Miłosierdzia Bożego. Dzięki temu 31 stycznia 1968 proces beatyfikacyjny siostry Faustyny został formalnie otwarty w Watykanie, a 15 kwietnia 1978 Stolica Apostolska całkowicie unieważniła notyfikację z 1959 roku.

W obietnice Jezusa związane z obrazem wierzy wielu katolików, dla których nie jest tylko przedstawieniem Miłosierdzia Bożego, ale znakiem przypominającym o obowiązku chrześcijańskiej ufności względem Boga i czynnej miłości w stosunku do bliźnich:

...żądam czci dla mojego miłosierdzia przez obchodzenie uroczyście tego święta i przez cześć tego obrazu, który jest namalowany. Przez obraz ten udzielę wiele łask duszom, on ma przypominać żądania mojego miłosierdzia, bo nawet wiara najsilniejsza, nic nie pomoże bez uczynków.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obrazy Jezusa Miłosiernego, Historia obrazu Jezusa Miłosiernego, Dokumentacja fotograficzna konserwacji obrazu, www.faustyna.eu
  2. National Catholic Reporter
  3. [Development of the Worship of Divine Mercy in Poland and Abroad], Bishop Pawel Socha, Peregrinis Cracoviensis 11, 2001
  4. Historia powstania obrazu, Jezu Ufam Tobie. [dostęp 2014-12-06].
  5. Krzysztof Antoni Jabłoński: Biały i czerwony: kościoły białostockiej parafii farnej. Białystok: Kuria Metropolitalna Białostocka. Wydział Duszpasterstwa: Wydawnictwo ”Buk”, 2008, s. 214-216. ISBN 978-83-926822-6-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]