Joanna z Nawarry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joanna z Nawarry
ilustracja
księżna Bretanii
Okres panowania od 1386
do 1399
Jako żona Jana V
królowa Anglii
Okres panowania od 1403
do 1413
Jako żona Henryka IV Lancastera
Dane biograficzne
Dynastia Kapetyngowie
Data urodzenia ok. 1370
Data śmierci 9 lipca 1437
Miejsce spoczynku Katedra w Canterbury
Ojciec Karol II Zły
Matka Joanna Francuska
Mąż Jan V Zdobywca
Mąż Henryk IV Lancaster
Dzieci z Janem V:
Joanna,
? (córka),
Jan VI Mądry,
Maria,
Małgorzata,
Artur III Bretoński,
Gilles,
Ryszard,
Blanka

Joanna z Nawarry, ang. Joanna of Navarre (ur. ok. 1370, zm. 9 lipca 1437) – córka króla NawarryKarola II Złego i Joanny Francuskiej (córki króla Francji Jana II Dobrego i Bonny Luksemburskiej). Księżna Bretanii w latach 1386-1399 i królowa Anglii w latach 1403-1413.

Pierwsze małżeństwo[edytuj]

Herb Bretanii

2 października 1386, Joanna poślubiła Jana V, księcia Bretanii. Mieli oni 9 dzieci:

Pierwszy mąż Joanny zmarł 1 listopada 1399. Joanny była wdową tylko przez 4 lata.

Drugie małżeństwo[edytuj]

Król Henryk IV

7 lutego 1403 poślubiła owdowiałego króla Anglii Henryka IV Lancastera. Nie mieli oni dzieci, ale Joanna opiekowała się dziećmi Henryka z jego pierwszego małżeństwa – podczas sprzeczek Henryka z synem, zawsze brała stronę przyszłego Henryka V Lancastera.

Podczas panowania jej pasierba Henryka V, została oskarżona o rzucanie uroków i próbę jego otrucia. Uwięziono ją na około 4 lata w Pevensey Castle, w Sussex. Po uwolnieniu żyła dalej w ciszy i spokoju, przeżyła krótkie panowanie Henryka V i żyła podczas panowania jego syna – Henryka VI Lancastera. Została pochowana obok swojego drugiego królewskiego męża w katedrze w Canterbury.